Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012

Άσπλαχνα δες πως σε θωρεί

Αντικριστά σου κάθισε
με παγωμένο βλέμμα
Ίδιο με κείνο που κυλά
στις φλέβες σου το ψέμα
κι ύστερα πάνω σου μετρά
τις στάλες του ιδρώτα
που τρέχουν απ το μέτωπο
στα παγωμένα χνώτα

Άσπλαχνα δες πως σε θωρεί
ξένο παιδί και νόθο
αδιάφορα παρατηρεί
στο πρόσωπο το μόχθο
λες και δεν γνώρισε καμιά
απ τη δική του ευθύνη
ετούτη η φλόγα το κερί
που καίει κι όλο φθίνει

Μονάχα αλλάζει πρόσωπα
στον ήλιο στο σκοτάδι
παίρνει του γέλιου τη μορφή
την αποσκιάδα του Άδη
αφήνοντας στα χείλη σου
λίγο θανάτου γεύση
αυτή η πανούργα η ζωή
για ότι σου ‘χει πέμψει

θα ‘χεις εμένα



κι αν μες του δρόμου τα μισά
σου μοιάζουν όλα δανεικά
σου μοιάζουν ξένα
αγάπες κι όνειρα παλιά
μην φοβηθείς, παρηγοριά
θα ‘χεις εμένα

κι αν όλοι γύρω σου μιλούν
κι όλοι να πάρουν σου ζητούν
κάτι από σένα
κι αν σε χλευάζουν σε πονούν
μη φοβηθείς που σε φθονούν
θα ‘χεις εμένα

κι αν σου καρφώνουν τη καρδιά
στης μοναξιάς τη παγωνιά
μακριά στα ξένα
σ’ αυτά τα μάτια τα θολά
θα ‘μαι στα δάκρυα φωτιά
εγώ για σένα

Σ ένα κυκλάκι από καπνό




Σ ένα κυκλάκι από καπνό
κάποιας ανάμνησης καημό
τον φυλακίζω.
Κι ύστερα σπάω και ραγίζω.

Σαν βάζο πήλινο παλιό
απ της αγάπης το κομό
πέφτω τσακίζω.
Όταν το δάκρυ του χαρίζω.

Κι εσύ μιλάς και δεν μιλάς
έρχεσαι φεύγεις και που πας
δεν το γνωρίζω.
Σ’ ένα κυκλάκι από καπνό βαμμένο γκρίζο.

Για μια στιγμή



Γίνε ο κόσμος μου εσύ
κι εγώ στα μάτια σου πρωί θα ανατέλλω
σε ένα πέλαγος βαθύ
όσο θα χάνομαι στων πέπλων σου τα θέλω.

Για μια στιγμή
γίνε βοριάς, γίνε νοτιάς, πάνω στο άρμα του ανέμου
κι εγώ η γη
που θα χτυπά, αυτός ο οίστρος του ακήρυκτου πολέμου.

Γίνε η ανάσα μου εσύ
και μπες στο στήθος μου μια νύχτα έτσι λάθρα
πιάσε το χέρι μου και ύστερα μαζί
σάλπισε τρις κι όλα θα πέσουνε τα άτρωτα τα κάστρα.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

Στην αγκαλιά σου

Στην αγκαλιά σου
όλα τα πρέπει και τα μη
βουβά κοιτούν
και τι να πούνε πια δεν έχουν
τα λένε όλα
του κορμιού σου οι στεναγμοί
πάνω στα κάστρα
των χειλιών σου καθώς πέφτουν

Κι όταν το σώμα
συνεπαίρνουνε σεισμοί
και την καρδιά μου
ταξιδεύουνε ανέμοι
σκόρπια ερείπια
τα πρέπει και τα μη
όλα σωριάζονται στη γη
που τώρα τρέμει

Στην αγκαλιά σου
όλα τα πρέπει και τα μη
λεηλατούνε
οι αρχαγγέλοι του ερωτά μας
νύχτα γεννιούνται
των θνητών ναι οι θεοί
έτσι γυμνοί
μέσα απ’ το ρίγος της καρδιάς μας

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Έχω έναν έρωτα μεγάλο




Έχω έναν έρωτα μεγάλο
από μέσα μου να βγάλω
και στα δύο να τον σχίσω.
Το δικό μου το μισό να πάρω πίσω.

Έχω έναν έρωτα μεγάλο
που με καίει
και τα λόγια που μου λέει που μου λέει
πώς να σβήσω;

Έχω έναν έρωτα μεγάλο
στο ποτήρι του να πιώ και να μεθύσω
σ’ ένα κόσμο ξένο, άλλο
αφού σ΄ αυτόνε δε μπορώ , να τον εζήσω..

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

στο τελευταίο που μου ‘πες, αντίο

λες και δεν έχουν καθόλου κυλήσει
τα δευτερόλεπτα κι έχουν κολλήσει
λες και δεν έχουν ακόμη μιλήσει
αυτά τα χείλη που μ’ έχουν φιλήσει

με λεπτοδείκτες που μ’ άφησαν μόνο
η μοναξιά ζωγραφίζει στο χρόνο
και της ζωής χρωματίζει το κάδρο
τις στιγμές που θα έρθουν, το αύριο

λες και δεν έχουν καθόλου κυλήσει
τα δευτερόλεπτα κι έχουν κολλήσει
λες και με έχουνε τώρα μισήσει
αυτά τα χείλη που τα ΄χα αγαπήσει

στους λεπτοδείκτες μετρώντας το χρόνο
την απουσία σου νοιώθω στον ώμο
κι ένα βαρύ κουβαλώ πια φορτίο
στο τελευταίο που μου ‘πες, αντίο

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2012

πριν να σε σβήσω

.
είχε ο καπνός πάρει το σχήμα σου κι εικόνα
του στεναγμού που μες  τα στήθη μου, φιλούσε
κι η νικοτίνη σου στις φλέβες μου, στο σώμα
όπως η κάφτρα στο τσιγάρο, μου μιλούσε

κάθε που σ’ έβγαζα μαζί με το καπνό μου
στ’ άδειο δωμάτιο να χαθείς και συ σκορπούσες  
είχε ποτίσει η μυρωδιά σου το καημό μου
πριν να σε σβήσω, στο τσιγάρο που κερνούσες

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

ξεχασμένο παιδί

Πώς χάνεται  η φλόγα αργά;
Σαν καίει ότ’ είχε να κάψει
Κι η θέρμη κρυφά στα κλεφτά
Αρπάζει αυτά που ΄χε τάξει

Πώς σβήνουν γοργά τα φιλιά;
Στα χείλη και γίνονται  πάχνη
Που έρωτας σαν τη φωτιά
Πυρπόλησε κι άφησε στάχτη

Στο στόμα παγώνει η λαλιά
Τα μέλη ακίνητα πάθη
Αλύγιστα αγάλματα πια
Στου χρόνου να στέκουν τα βάθη

Κι εσύ ξεχασμένο παιδί
Ματώνεις τ’ απύθμενα βράδια
Μονάχο αγκαλιά τη κραυγή
Που σκίζει ξανά τα σκοτάδια

Ζητάς τη χαμένη πνοή
Στα μάτια να δώσει τα άδεια
Το μπλε τ’ ουρανού, μα το γκρι
Να σβήσει στο βλέμμα για πάντα

Να γίνει αυτή η φυλακή,
Το ξόρκι σαν λύσει τα μάγια,
Γλυκιά αγκαλιά τρυφερή,
Το γέλιο η χαρά και τα χάδια

Ρωτάς κι απαντάς, δεν μπορεί
Το δρόμο θα βρω απ’ τα ‘χνάρια
Το ξέρεις, το λένε πολλοί
Αφήνει η ζωή τα σημάδια

Στου δρόμου αν βγεις τ’ ανοιχτά
Το βλέμμα αν ξανά ταξιδέψει
Αν φτάσει η καρδιά στα μισά
Σιμώνει ότι έχει μισέψει

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

της ζωής το μυστικό

Η ευτυχία δεν χαρίζεται σ΄ ευχές
όσες κι αν κάνεις προσευχές .
Χτίζει στο σήμερα το χτες
του αύριο τις αντοχές.

Και της αγάπης η σιωπή
μοιάζει στα μάτια με ντροπή.
Άστη στο στόμα σου να πει
ότι αγαπάει , όσα ποθεί.

Έτσι είναι βλέπεις η ζωή
ελευθερία ή φυλακή .
Η κάθε μέρα ένα φιλί
είναι στα χείλη ή μια πληγή.

Η κάθε ανάσα μιάν αρχή
μοναχική ή συντροφική.
Μία γουλιά από κρασί
μεθυστική μα και πικρή.

Κι εμείς πετρώματα σε αγρό
βήμα γοργό μα και αργό
που άλλοτε γίνονται χρυσό
κι άλλοτε κάρβουνο θαμπό.

Μα της ζωής το μυστικό
μες της καρδιάς σου το βυθό
μαργαριτάρι μαγικό
κρύβεται σ’ ένα σ΄ αγαπώ.

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Απευχόμενοι το κοντινό παρελθόν μας , ίσως να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Σαν έρθει μια βροχή μια καταιγίδα
στο διάβα της τα πάντα αν παρασύρει
ανέ(ν)τοιμους αν βρει, μοιάζει παγίδα.

Σαν έρθει και σε βρει δίχως πατρίδα 
το ήθος τσακισμένο αν έχει γύρει
εξόριστο αν σε βρει, δεν έχει ελπίδα.

Σαν έρθει αναρωτήσου: η καταιγίδα
δείνα πολλά κι αβάσταχτα έχει φέρει
στις πλάτες και ν’ αντέξεις δεν μπορείς ;

Σαν έρθει αναρωτήσου: η καταιγίδα
τα άπλυτα τα αταίριαστα , μαχαίρι
αν κόβει τα περίσσια που φορείς. 

Κι εσύ καημένε άνθρωπε  απορείς .
Και εύχεσαι να πάψει να κοπάσει
η καταιγίδα. Φωνάζεις επιτέλους ένα τέλος

σε όσα να αντέξεις δεν μπορείς.
Και εύχεσαι στο μέλλον σου να λάμψει
η ελπίδα. Ζητώντας στην ουσία ένα βέλος.

Νεκρός όμως να ζήσεις δεν μπορείς…

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

έξη


Εύπλαστο νήμα η ζωή
Στο χέρια της μας κάνει
Μες τη βελόνα η κλωστή
Γινόμαστε να υφάνει

Του χρόνου της το υφαντό
Στον αργαλειό του αιώνα
Μέλλον παρόν και παρελθόν
Της ύπαρξής το χρώμα

Κι άλλοτε έχει το χαλί
Κάτι απ’ την ευτυχία
του πέλαγους το θαλασσί
του ανέμου ευθυμία

Άλλοτε πάλι το μπλαβί  
Το μαύρο και το γκρίζο
Απ’ τη δική μας τη ζωή
Παρμένα λίγο λίγο

Κι όπου θα τύχει καθενός
Η μοίρα να χει κέφια
Δεν λογαριάζει μήτε ενός
Καημούς αν έχει ντέρτια

Μέτρα από τούτο το χαλί
Πολλά θε’ να υφάνει
Όση στα χέρια της κλωστή
Και να χει δε τη φτάνει

Μα κι η δική μας άρνηση
Που ναι δεμένος κόμπος
Σε τέτοια μάχη άνιση
Μοιάζει χαμένος κόπος

Βλέπεις μελάνι ο άνθρωπος
Θέλει κι αυτή η κυρία
Χαρτί κι ο χρόνος άγραφος
Να γράφει ιστορία

Κι είναι φορές που σκέφτομαι
Στιγμές που ‘χω στερέψει
Κοινό κάτι αν έχουμε
Είναι η πουτάνα η έξη

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Σαν του Αιόλου τους ασκούς


Όλη  η πόλη στη βροχή
Κι οι δρόμοι της θλιμμένοι
Να την σκεπάζουν ουρανοί
Απόψε δακρυσμένοι

Με τα παράθυρα κλειστά
Να τα ‘χει ντύσει θλίψη
Γκρίζα μουντή στα σκοτεινά
Κάτι θαρρείς της έχει λείψει

Κι όμως, πως μοιάζουμε οι δυό
Πίσω από το παράθυρό μας
Ίδιο σα να ‘χουμε καιρό
Κάτω απ’ το σύννεφό μας

Σκέψεις, διαβάτες βιαστικούς
Μέσα σε άδειους δρόμους
Σαν του Αιόλου τους ασκούς
Φυγάδες παρανόμους  

Και μόνο ο ήχος της βροχής
Να δει, αδιάκοπα χτυπάει
Τη πόρτα  της απαντοχής
Που μπάζει, που πονάει

Γέλιο δεν έχει και χαρά
Η πόλη  φασαρία
Στον ουρανό εκεί ψηλά
Του ήλιου τη πορεία.  

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Μένω εδώ , την αγάπη μας ζω


Μένω εδώ , την αγάπη μας ζω
Μένω εδώ
Και βαστώ,
Αγκαλιά μου τα όνειρα   

Μένω εδώ
Να σου πω ,
σ αγαπώ
στων χαδιών μου το νόημα

μένω εδώ
με κλεψύδρα μετρώ
τις στιγμές μας
τα χρόνια τα επόμενα

χιονισμένο βουνό
μ’ ένα χιόνι λευκό
την αγάπη κρατώ
στα ψηλά μου ραχώματα

με κοιτάς, σε κοιτώ
σ’ ένα κύκλο κλειστό
με κερνάς και μεθώ
στων ματιών σου τ’ αρώματα

μένω εδώ ,θα ‘μαι δω
της καρδιάς οπαδός
να φορώ
της αγάπης σου χρώματα

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

όσα δεν είδες , είδα…


Περπάτησα απάτητα
στενά μικρά σοκάκια
κι απάντησα τη μοναξιά
στη δύση της ωραία
ζωγράφιζα την ομορφιά
στους τοίχους με στιχάκια
για μια ζωή που θέλησα
να ζήσω έτσι λαθραία

Αγάπησα κάθε σκιά
στ’ ανήλιαγα δρομάκια
το ψίθυρο στη σιγαλιά
του κόσμου τα μοιραία
τα δάκρυα που άφηναν
σ’ απόμερα παγκάκια
τ’ αγκάλιαζα  κάθε νυχτιά  
τους έκανα παρέα

κι ας ήμουνα εγώ η  σκιά
κι ‘σύ ‘σουν, λες η αχτίδα
στο φως που είχα στη καρδιά
όσα δεν είδες , είδα…

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

αγάπη.


Λένε πως το σύμπαν που ζούμε το έπλασε ο θεός . Επίσης λένε πως ο θεός είναι αγάπη και πως το σύμπαν μας είναι διάχυτο από αυτή την αγάπη.

Παρατηρώντας γύρω μας , ότι μας περιβάλει νομίζω πως εύκολα διαφαίνεται πως μέσα σε αυτό το σύμπαν, σε οτιδήποτε το αποτελεί, κανένα συστατικό του δεν μπορεί να σταθεί αυτοδύναμα και αυτόνομα, αλλά στηρίζεται χρησιμοποιώντας κάποιο άλλο συστατικό, το οποίο κατά κάποιο μέρος του θυσιάζεται προς χάριν του άλλου και αντίστροφα, ώστε αυτή η αλληλεξάρτηση να οδηγεί στο στερέωμα του οικοδομήματος. Χάριν αυτής της θυσίας , της προσφοράς, που στη συνείδηση του ανθρώπου γίνεται αντιληπτό ως συναίσθημα και ονομάζεται αγάπη, νομίζω πως λειτουργεί ο κόσμος μας ως σύνολο αρμονικά. Ακόμα και αν επικαλεστούμε αυτό που ονομάζουμε δίκαιο , πιστεύω, πως αυτό το δίκαιο θα πρότασσε την αγάπη ως πράξη για να μπορεί ο ζυγός του να ισορροπεί τα αντίρροπα. Φυσικά η αγάπη που ως συναίσθημα κοινά βιώνεται από όλους εμάς, δεν είναι κάτι άλλο από την χαρά της προσφοράς που εισπράττει ο δότης μέσω του δέκτη κάνοντας την ιδιοτελή προσφορά να συμπίπτει σε ένα σημείο όπου το μέγιστο όφελος και για τους δύο , δότη και δέκτη , ισορροπεί.

Δεν είναι ρούχο η αγάπη που κόβεται και ράβεται στα μέτρα μας αλλά εμείς είμαστε αυτοί που θα πρέπει να προσαρμοστούμε στα δικά της μέτρα ώστε να είμαστε σε ισορροπία με ότι μας περιβάλλει , το εαυτό μας , τους άλλους , το κόσμος μας , το σύμπαν , το «όλο», για να γίνουμε ένα με αυτό και όχι ξεχωριστά κομμάτια που βιώνουν την απώλεια.

Αυτή πάνω κάτω είναι η άποψη μου για την αγάπη την σχέση του ανθρώπου με αυτή και το ρόλο που διαδραματίζει στο κοσμικό γίγνεσθαι. Επίσης πιστεύω πως δεν είναι ένα συναίσθημα που απλά το έχεις έμφυτο ή δεν το έχεις , άλλοτε σε μεγαλύτερο και άλλοτε σε μικρότερο βαθμό , αλλά θέμα αντίληψης αυτού του συναισθήματος και επεξεργασίας του από τη λογική αξιολογώντας το ως αναγκαίο και απαραίτητο συστατικό της ζωής σου. Για αυτό πολλές φορές κραυγάζω πως δεν πάσχει ο άνθρωπος από έλλειψη λογικής αλλά από μη κατανόηση των συναισθημάτων του. Η λογική του σε καμία περίπτωση δεν θα αντιτιθόταν στην αγάπη αλλά θα εναρμονιζόταν μαζί της σε μία κοινή γραμμή.

για σένα..


Ας ήτανε ξανά να  γεννηθώ
στο σώμα σου πνοή να αποκτήσω
ζωή μέσα απ τα μάτια σου να δω
τον κόσμο απ’ τ’ άγγιγμά σου να γνωρίσω

το σώμα μου να δώσω τη ψυχή
το αίμα που στις φλέβες μου κυλάει
στο χρόνο σου ν’ ανοίξουν μια ρωγμή
να νιώθω απ’ το κορμί που τα φοράει
το χτύπο σου να κάνω και δικό μου
να ζω με την ανάσα που ανασαίνεις
στα μάτια σου να βλέπω τ’ όνειρό μου
στο γέλιο σου να σβήνει ότι πικραίνει

Αν ήτανε ξανά να  γεννηθώ
μακριά σου δεν ξανά ‘θελα να ζήσω
μονάχα θα ζητούσα απ’ το θεό
να ζεις για να σε βρω να σ’ αγαπήσω

το σούρουπο να κάνω προσευχή
στη θάλασσα στον ήλιο στο φεγγάρι
το τάμα μου να είσαι κι ευχή
το πρώτο μου το φως στο μαξιλάρι

το όνειρο στα μάτια τα κλειστά
πνοή του πρωινού στο μέτωπό μου
στη κάψα του έρωτά μου η δροσιά
το τέλος κι αρχή αυτού του δρόμου.