Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010


βαγόνια είμαστε κλειστά ,
γεμάτα πόνο
σερνόμαστε στις ράγες μας

με κόμιστρο τι ;

λίγες ανάσες ζωής για Δώρο
χάρισμα της εγίναμε
γευτήκαμε γλυκόπικρο καρπό

και ο προορισμός ;

ας είναι τον πόνο των ανθρώπων
να ελαφρώνουμε
να φιλάμε τα δακρυσμένα μάτια

τι μαθητές ; !

σπουδάσαμε στον ίδιο πόνο
μάθαμε να μιλάμε την ίδια γλώσσα
αγάλματα που αγάλλουνε τους θεατές

σε ποιο στρατί ;

στην ανηφόρα του έρωτα
γυμνάσαμε την αγάπη
και στην σκιά της ξαποστάσαμε

και από το δέντρο της ζωής

σαν ποιητές μυρίσαμε τον ανθό της
με σοφία γευτήκαμε τον κάθε της καρπό
αλληλοσπαραχτήκαμε μαζί της

Ζωή πήραμε και την ζωή μας δώσαμε

Δεν υπάρχουν σχόλια: