Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

με του φεγγαριού τις ρότες


ίσως να ρθουνε και μέρες
στη ζωή μας φωτεινές
ίσως οι δικές μας ώρες
γίνουν πάλι γελαστές

της ζωής οι ανηφόρες
που μας γέλασαν εχτές
ίσως γίνουν κατηφόρες

ίσως του χαμού οι μπόρες
της βροχής μας οι ρωγμές
να αλλάξουν τις ροές

του χαμόγελου το χάδι
στου φιλιού σου το σημάδι
άφησε φωνές βουβές

των δαχτύλων σου οι άκρες
στης ψυχής μου την αφή
κέντησε χρυσή σιωπή

ίσως είμαστε κανάλι
που περνάει η ζωή
ίσως να ιδωθούμε πάλι
σε μιά θάλασσα ανοιχτή

ίσως του άνεμου η ώρα
που σε πήρε μακριά
να σε φέρει πίσω τώρα
που η καρδιά μου σε ζητά

στης αγάπης σου τη ζάλη
να χωθώ την αγκαλιά
και της μοναξιάς την πάλη
να κερδίσω με φιλιά
ίσως να γυρίσεις πάλι
μα ίσως μείνεις μακριά

των ματιών μου οι ουρανοί
ρίχνουν κόκκινη βροχή
στάζει η αγάπη αίμα
απ του χωρισμού το βλέμμα

μα στα πέλαγα του νου μου
η μορφή σου αρμενίζει
τα λιμάνια του μυαλού μου
έρχεται και φυλακίζει

ίσως τώρα ,ίσως πάλι
με του φεγγαριού τις ρότες
γίνουν όλα παραζάλη

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

και μέθυσε ο αέρας



γλυκιά πατρίδα των θεών, η μοναξιά
πικρή πατρίδα των ανθρώπων ,μένει
μα είναι γάμος συμβατός κι από ανάγκη
το σώμα την συνήθιζε με τον καιρό , κυλούσε
μες τη σιωπή και το αργοστάλαχτο το δάκρυ
μιά τύψη στου έρωτα τη χάρη
κι όμως

εφήμερος ήτανε δεσμός και αρραβώνας
πάλι φτερούγιζε για αγάπη η καρδιά
σαν όμορφη και άπιστη ερωμένη
μια άλλη ζύγωνε

πιστή ετούτη τη φορά
με μιά ματιά γλυκιά θλιμμένη
στο μεσονύχτι σ είδα εκείνη τη βραδιά

ισόβια μνήμη
είδα τα μάτια σου πασπαλισμένα με φεγγαρίσια γύρη
γόνιμο βλέμμα ερωτικό να με κοιτά και μέθυσε ο αέρας
φύσηξες κι έκλεψες την άνοιξη απο τα χέρια του χειμώνα
σε νιώθω γύρω που φυσάς

σαν άνεμος περνάς

κι είσαι ένα θαύμα..

"πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σου"




Να φύγω απ τη φυγή
σ ένα βουνό
ν' ακούω την ηχώ του πόνου μου
φωτιά με τη φωτιά
να γεννηθούν τα όνειρα μου...

πήρε η μέρα ,κύλησες
αλλάζοντας του χρόνου τις σκιές
ζωή με φως εκίνησες
μα οι νύχτες σου χαράζουνε
θανάτου μαχαιριές

μάνα ζωή με γέννησες
με έρωτα πατέρα
το βίο μου τον έταξες
με γάμο στον Αχέροντα

ανάθεμα σε χάροντα
πισώπλατα με βαδίζεις
ρίχνεις τον ίσκιο σου μπροστά
τις μέρες μου θερίζεις

σαν το τσιγάρο καίγομαι
ζωή που σ ανασαίνω
σαν το κεράκι σώνομαι
στο δρόμο που διαβαίνω

χάρε μου παίρνεις τη ζωή
τι κι αν εγώ πεθαίνω
δυο γεννάω στη στιγμή
με ερωτά σ' ανασταίνω

μες σε φωνήεντα λαμπρά
που έχουνε οι λέξεις της ζωής μας
μαζί με σύμφωνα μουντά
πολύχρωμα βεγγαλικά
οι εκρηξεις της ψυχής μας

το ιδανικό ταξίδι της ζωής σου
μόναχος κάνε το εσύ και η ψυχή σου
με του έρωτα το ακλοόλ στο αίμα
και τ' όνειρο στου ορίζοντα το βλέμμα

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

αυτή είναι η ζωή μας






είναι οι λέξεις
εσύ που μου λείπεις απόψε
είναι οι σκέψεις
φωνές της σιωπής σου

μέσα από λέξεις
που τρέχουν οι σκέψεις
μπορώ να σ αγγίζω

όχι το σώμα σου
με των χεριών μου τα χάδια
όχι τα χείλη σου
με τα δικά μου σημάδια

μόνο απ τα μάτια σου
που με διαβάζουν
λέξεις στο νου
γίνονται οι σκέψεις
φωνές που φωνάζουν
κι ακούει η καρδιά σου

είναι οι ρίμες
της μορφής σου οι μνήμες
είν’ τα ποιήματα
δικά σου ουράνια αγγίγματα

είναι όλα γραφήματα
της δικής σου αγάπης
στη δική μου καρδιά συναισθήματα
τα δικά μας του πάθους
αγάπης ποιήματα

μα όπως και νάχει
και όπου και νάσαι
εγώ τον τρόπο θα βρίσκω
να μπορώ να σε νιώθω
να μπορώ να σ αγγίξω

γιατί η λέξη αγάπη
δεν λέει για μένα
μα μόνο σημαίνει
στη καρδιά μου εσένα

τελικά τι μας μένει
στη μικρή τη ζωή μας…

πέρα από όμορφα συναισθήματα
από έντονες στιγμές
από δυνατά καρδιοχτύπια

όταν ο χρόνος περνάει και χάνεται
σαν ανάσες που έχουμε εκπνεύσει
μόνο αυτά κουβαλάμε μαζί μας
όλα τα άλλα περνούνε και φεύγουν

τίποτα άλλο δεν μένει
τίποτα ,μόνο εμείς
και ότι αισθανθήκαμε

μόνο αυτή είν' η απώτερη ουσία
στη μικρή, τη μεγάλη ζωή μας

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

τι μας ένωνει..τι μας χωρίζει..




Τι μας ενώνει
τι μας χωρίζει..
ενός λεπτού σιγή
να ακουστεί η καρδιά μας
.

τι μας πεθαίνει..
και τι μας ανασταίνει..
ενός ονείρου η αφή
στα κουρασμένα βλέμματά μας
.
δεσμοί που γίνονται δεσμά
και τη ψυχή μας φυλακίζουν
άνθη που έμειναν κλειστά
και τις καρδιές μας δεν ανθίζουν
.

ηλίου χαμόγελα ζεστά
που τις ζωές μας δεν αγγίζουν
μάτια που μένουν σφαλιστά
δίχως να ξέρουν που βαδίζουν
.
τι μας λυτρώνει..
και τι μας σώνει..
μίας απόφασης η ορμή
στα στοιχειωμένα βήματά μας
.

τι η ζωή μας περιμένει..
για ποιά ελπίδα υπομένει..
μίας θέλησης τη προσταγή
για μια αγάπη στη καρδιά μας

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

αγάπη κι έρωτας ένας θεός


Στον έρωτα είναι στιγμές

που η δύναμη του λόγου ηττημένη


υποχωρεί

παραδομένη


μπροστά στην εύγλωττη σιωπή
σ ότι σημαίνουν
οι ψίθυροι και οι στεναγμοί
μες την ευφράδεια των βλεμμάτων



έρωτας είναι

ότι το σώμα επιθυμεί
το μη ικανοποιημένο



αγάπη είναι

η επιθυμία των ψυχών
η ικανοποιημένη



άνθρωπος είναι

σώμα και ψυχή
έτσι είναι θεϊκά πλασμένος



αγάπη και έρωτας ένας θεός

ο έρωτας σου

με το φεγγάρι

άροτρο κοφτερό

αρχάγγελος


οργώνει το σκοτάδι
για την σπορά των άστρων



φεγγαροβάτες ήχοι

έναστρων ουρανών
δίνουν το εγερτήριο άγγελμα


στην νύχτα η μορφή σου να ανατείλει

κι ώσπου να έρθει η αυγή
είσαι η απέριττη ομορφιά
ντυμένη με ένα ρίγος

Τρίτη, 16 Μαρτίου 2010

τον άρρητο υμένα


Δεν τους κατέχουμε τους αρχαίους μας
μονάχα τους θωρούμε με μάτια έκπληκτα
αναφωνώντας εκστατικά ,ω τι σοφία και τι πνεύμα
με το κεφάλι άδειο από Αθηνά

Τα αγάλματα τους με το περίσσιο κάλλος
την φυσική τους ομορφιά ,όλο ρυθμό και χάρη
δεν στάθηκαν ικανά να ομορφύνουν τη ζωή μας
τα παιδιά μας να τα πλάσουμε αγάλματα ζωντανά
λύπη και πόνος για τ' άψυχα τα ξόανα
που καταφέραμε να γίνουμε στο διάβα του αιώνα.

Τον αρχαίο μας μόνο τον κατακρίναμε η τον επευφημήσαμε
ποτέ μας δεν τον καταλάβαμε
τον εδιδαξαμε έτσι ρηχά στης επιφάνειας , τα άβαθα
ποτέ δεν τον ακούσαμε να μας μιλάει.

Μόνο φροντίσαμε με επιμέλεια και ύφος παγωνιού
ω τι τιμή προγονική,
να καμαρώνουμε για ότι είπανε
πάντα μ' αυτιά κλειστά και μάτια ακατάδεκτα
πάντα μέσα απ ' τα δικά μας μάτια.

Το νεοέλληνα για να τον χτίσεις ,πιότερο είναι να γκρεμίσεις
περισσότερα να ξεριζώσεις και λίγα να διαπλάσεις
σαν άγαλμα ζωντανό να τον σμιλεύσεις
για να φανεί η ψυχή η ελληνική ,να λάμψει

Σαν την παρθένα διαλαλεί τον Παρθενώνα ,τον άρρητο υμένα
που άγονος σαν τη στέρφα νύφη καρτερεί ν' ανθήσει
ταφόπλακα κατάντησαν τα όμορφα μάρμαρα μας
τι κρίμα , μας έκαψε ο ήλιος της Ελλάδας.

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

ζήσε το τώρα ....



δεκέμβρης ήτανε θαρρώ
μα ήσουνα αγάπη μου μακριά
και γω ήμουνα μόνος
ήσουν χαρά και ήμουν πόνος
με ένιωσες και έλιωσε της μοναξιάς ο τρόμος
μαζί μας ένωσε μίας απόγνωσης ο πόνος
ήρθες εσύ και πλάτυνε ξανά της μοναξιάς ο δρόμος

σε ρώτησα αγάπη μου που πάμε
σε ποιο άγνωστο βαδίζουμε σε ποιο ουρανό πετάμε
ποια δύναμη περπάτησε και τι φτερά φοράμε
μ απάντησες και μου δωσες το χέρι
μου είπες, άστο μωρό μου να κυλήσει
όπου η αγάπη θέλει ,κι όπου ποθεί ας οδηγήσει

με τα φτερά του έρωτα όταν πετάς
δεν λογαριάζεις πίκρα
δε λογαριάζεις δάκρυ
με της καρδιάς τη λογική όταν μιλάς
λυγίζουν τα εμπόδια και ορθώνονται τα πάθη
γιατί η αγάπη κρύβεται
μες της ψυχής τα βάθη

για τ αύριο μου είπες μη σε μέλει
ζωή είναι το σήμερα που φεύγει
στιγμές είναι του τώρα οι αγκαλιές
που μας αγγίζουνε και μας ζεσταίνουν τις καρδιές
μα όταν στα μάτια με κοιτάς
κι όταν στα χείλια με φιλάς
μωρό μου δεν υπάρχουνε σωστά
μα ούτε και λάθη
υπάρχουμε μόνο εμείς και η αγάπη

Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Πύρινος κύκλος


Αναλογίστηκες ποτέ
πόση λαχτάρα κουβαλά η ψυχή μου
για ένα σου φιλί….

Τι έρημους τόπους
άνυδρων συναισθημάτων
ποτίζει η υγρασία του ερωτά σου…..

Πόσους ωκεανούς αγάπης
γεμίζουνε οι λίμνες των ματιών σου ….

Πόσον αέρα ευτυχίας ανέπνευσα
στα υψίπεδα της ζωής σου ….

Αναλογίστηκες …

Με ένα μόνο σου φιλί.

Αν μπορούσα να σχηματοποιήσω
το σκοπό της ζωής μου σε μία μόνο λέξη,
θα είχε στη μία όψη της το όνομα αγάπη
και στην άλλη το όνομα σου ….

Πύρινος κύκλος γύρω απ’ τη καρδιά μου.


σ' αναζητώ , άρα υπάρχεις


Αλίμονο σε κείνον που η αγάπη θα φύγει από μέσα του

Μέσα στης νύχτας την σιωπή
μνήμες και ίχνη
αγάπης κι έρωτα φωσφορίζουν

ιχνηλατώ το πέρασμα
της καρδιάς μαργαριτάρι μου
που αφήνεις στην ζωή μου

ιδεατή αγάπη μου
αιώνια ερωμένη
Όνειρο υπαρκτό μου

σ αναζητώ άρα υπάρχεις
αν σ αρνηθώ θα σβήσεις
σε αγαπώ για να υπάρχεις

έρωτα της ζωής μου
αρχόντισσα της καρδιάς μου
συλλογισμέ του νου μου

κυρία μου όμορφη
σ αναζητώ , σε ψάχνω
έτη σαράντα στην ψυχή μου

Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010

εσύ αλλού κι εγώ εδώ


εσύ αλλού κι εγώ εδώ

μέσα σου σ’ ένα σ αγαπώ

παγιδευμένος

σαν ναυαγός να μελετάω το κενό

μέσα στο χάος σου παραδομένος

.

περνούν οι μέρες μου κενές

βαθιές ανοίγουν οι πληγές

νύχτες βουβές κυλάει ο πόνος

αθέατες έγιναν σκιές,

ρωγμές τα σ αγαπώ που κλείνει ο χρόνος

.

δοξάρι μου έγινε ο καημός

χορδή σπασμένη η μοναξιά μου

και ήχος του ο χωρισμός

κραυγή που στέναξε η καρδιά μου

λείπεις εσύ και στάχτη γίναν τα όνειρα μου

.

εσύ εδώ κι εγώ αλλού

δυο γραμμές

παράλληλες ήτανε ζωές

σβησμένες έγιναν πνοές

του πεθαμένου έρωτα μου