Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

"πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σου"




Να φύγω απ τη φυγή
σ ένα βουνό
ν' ακούω την ηχώ του πόνου μου
φωτιά με τη φωτιά
να γεννηθούν τα όνειρα μου...

πήρε η μέρα ,κύλησες
αλλάζοντας του χρόνου τις σκιές
ζωή με φως εκίνησες
μα οι νύχτες σου χαράζουνε
θανάτου μαχαιριές

μάνα ζωή με γέννησες
με έρωτα πατέρα
το βίο μου τον έταξες
με γάμο στον Αχέροντα

ανάθεμα σε χάροντα
πισώπλατα με βαδίζεις
ρίχνεις τον ίσκιο σου μπροστά
τις μέρες μου θερίζεις

σαν το τσιγάρο καίγομαι
ζωή που σ ανασαίνω
σαν το κεράκι σώνομαι
στο δρόμο που διαβαίνω

χάρε μου παίρνεις τη ζωή
τι κι αν εγώ πεθαίνω
δυο γεννάω στη στιγμή
με ερωτά σ' ανασταίνω

μες σε φωνήεντα λαμπρά
που έχουνε οι λέξεις της ζωής μας
μαζί με σύμφωνα μουντά
πολύχρωμα βεγγαλικά
οι εκρηξεις της ψυχής μας

το ιδανικό ταξίδι της ζωής σου
μόναχος κάνε το εσύ και η ψυχή σου
με του έρωτα το ακλοόλ στο αίμα
και τ' όνειρο στου ορίζοντα το βλέμμα

1 σχόλιο:

Ιωάννης είπε...

Ο φόβος του θανάτου δημιούργησε την οντολογική ιστορία της εξέλιξης
του ανθρώπινου γένους . Aντέστρεψε τους πόλους της ανθρώπινης
πράξης και διαμόρφωσε την ανθρώπινη ηθική έτσι , ώστε να αντινομεί με
τη φύση του, δηλαδή τη ζωή .Τούτο σημαίνει ένα .Ο,τι δεν προσπαθεί να
περπατήσει το μονοπάτι της φύσης του και να συναντήσει τη ζωή,αλλά ,
τρέπεται σε φυγή προσπαθώντας να αποφύγει το θάνατο, μορφώνοντας
τον χαρακτήρα της ανθρώπινης πράξης από συν σε πλην.

Η συνειδητή τάση του να ξεφύγει τη φτώχεια της ζωής(την παροδικότητα
του βίου ), υπηρετεί ασυνείδητα τον πλούτο του θανάτου.Κι όσο η τάση
του γίνεται μανία , τόσο ο φόβος γίνεται πανικός . Χάνεται η ζωή και
κερδίζει ο θάνατος.

Η φύση του ανθρώπου έχει δυο πλευρές .Τον ερωτά που γεννά + και τον
θάνατο που αφαιρεί - . Νόμισμα που πετά η ζωή στο άπειρο ,και για να
πέσει απ την πλευρά της αιωνιότητας ,το ειδικό βάρος πρέπει να τάξει
προς την πλευρά της ζωής και όχι προς το βάρος του θανάτου . Αυτό
πετυχαίνεται μόνο αντικρίζοντας τον θάνατο,ελαφρώνοντας την πεινά του
και όχι αποφεύγοντας τον ,βαραίνοντας την αδηφαγία του .

Την ηθική του ανθρώπου την κινεί ο φόβος του σκότους , αλλά ονομάζει
την πράξη του πόθο φωτός.Θέτει ως σκοπό του την αποφυγή της ήττας
και την βαφτίζει επιδίωξη νίκης .Αλλά με αυτή την τακτική ,το αν θα
νικηθεί κάποτε είναι αβέβαιο , το ότι όμως δεν θα νικήσει ποτέ είναι
βέβαιο.Γιατί η νίκη του πόνου της ζωής δεν έρχεται όταν αγνοείς την λύπη
αλλά μόνο όταν ξυπνάς από τον ύπνο της λήθης .

Η μοίρα του ανθρώπου σκληρή και γεμάτη συγκρούσεις ...η συνείδηση του εαυτού του τον κρατά δέσμιο να υφίσταται ένα ταπεινώτικο μαρτύριο . Προμηθεικό .Η σιγή του στον "΄πόνο" της τιμωρίας αποτελεί 'εκφραση της ανυποχώρητης υπερηφάνειας του .Μόνος στην ερημιά του σκυθικού βράχου , μικρός θεός , υψώνει κραυγή διαμαρτυρίας . Υπομένει το αναπότρεπτο μαρτύριο , συνειδητά , υποκείμενος στην ανάγκη. Αθλος η τραγικότητα του, αναδύει την σημασία της προφορά του στον "ΑΝΘΡΩΠΟ" , βιώνοντας τον μικρόκοσμο μίας προσωπικής περιπέτειας οραματίζεται τον μακρόκοσμο, μέσα στον οποίο αποκτά ιδιαίτερο νόημα η προσωπική βιωματική εμπειρία , "ε λ π ι δ α ότι κάποια πράγματα δεν πεθαίνουν ποτέ ...."