Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

και μέθυσε ο αέρας



γλυκιά πατρίδα των θεών, η μοναξιά
πικρή πατρίδα των ανθρώπων ,μένει
μα είναι γάμος συμβατός κι από ανάγκη
το σώμα την συνήθιζε με τον καιρό , κυλούσε
μες τη σιωπή και το αργοστάλαχτο το δάκρυ
μιά τύψη στου έρωτα τη χάρη
κι όμως

εφήμερος ήτανε δεσμός και αρραβώνας
πάλι φτερούγιζε για αγάπη η καρδιά
σαν όμορφη και άπιστη ερωμένη
μια άλλη ζύγωνε

πιστή ετούτη τη φορά
με μιά ματιά γλυκιά θλιμμένη
στο μεσονύχτι σ είδα εκείνη τη βραδιά

ισόβια μνήμη
είδα τα μάτια σου πασπαλισμένα με φεγγαρίσια γύρη
γόνιμο βλέμμα ερωτικό να με κοιτά και μέθυσε ο αέρας
φύσηξες κι έκλεψες την άνοιξη απο τα χέρια του χειμώνα
σε νιώθω γύρω που φυσάς

σαν άνεμος περνάς

κι είσαι ένα θαύμα..

2 σχόλια:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

Εφήμερος αρραβώνας η μοναξιά ...εφήμερος δεσμός... γιατί η καρδιά αφουγκράζεται τους ήχους της ..αναγνωρίζει τα χνάρια της αγάπης ...κι όλα γίνονται πάλι γιορτινά ..κι όλα μοσχομυρίζουν άνοιξη ζωής ..
Με συνεπήραν τόυτοι οι ήχοι ...ένιωσα τον άνεμο τριγύρω ν' άλλάζει γρήγορα τις εποχές,να σκορπά τις μυρωδιές που σ άγγιξαν ...
Καλή Μεγάλη Εβδομάδα με πολλά ηλιοχαμόγελα από μένα !!

Ιωάννης είπε...

Δέσποινα , καλή ανάσταση να έχουμε ..

πάντα ευπρόσδεκτα τα ηλιοχαμόγελα σου ... η αύρα τους αγγίζει ..