Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

άμπωτη που μου τραβάς τη θλίψη


φτάνει που δίπλα μου ξυπνάς τα πρωινά
χέρι να μοιραστώ τη λύπη μου και τη χαρά
ήλιος να μου ζεσταίνεις τη καρδιά
κι ο ίσκιος σου στον καύσωνα της μέρας μου δροσιά

το φως του φεγγαριού τα βράδια
στις μαύρες νύχτες μου να φέγγεις τα σκοτάδια
στη καταχνιά και την ομίχλη
άνεμος στη πορεία μου του άστρου σου ο δείχτης

άμπωτη που μου τραβάς τη θλίψη
και πλημμυρίδα μου να φέρνεις ότι μου έχει λείψει
και σαν της θάλασσας το άγιο κύμα
είσαι ένα χάδι στη ψυχή στο σώμα μου άγριο βήμα

είσαι η μούσα μου στο έχω πει
η έμπνευση που άφησε στα χείλη μου φιλί
του έρωτα σου το τραγούδι
άνθος του λόγου μου που έγινε λουλούδι

φτάνει που δίπλα μου είσαι τα βράδια
στεριά στης μοναξιάς τα πέλαγα και τα σκοτάδια
είσαι τα πάντα μου πώς να στο πω
κοίτα τα μάτια μου σου το φωνάζουν σ αγαπώ

κι αν είναι τούτο ποίημα ψυχή μου
το άγγιγμα που αφήνεις γυναίκα της ζωής μου
είναι τα λόγια μου φτωχά
να περιγράψουνε εσένανε πως σ’ έχω στη καρδιά

κλείνω τα μάτια μου να κοιμηθώ
ως και στον ύπνο μου να σε ονειρευτώ
κι ας είσαι διπλά ξαπλωμένη στο κρεβάτι
στο ξύπνιο και στον ύπνο ξόρκι του κάθε εφιάλτη

σε σκέφτομαι πως σ’ έχω στη καρδιά μου
κι όλα γύρω μας μια μελωδία
δυό νότες φωτεινές εσύ κι εγώ χορεύουν

σε κλείνω μεσ’ την αγκαλιά μου
κι όλα γύρω μας μια ευτυχία
δύο σταγόνες να γίνουν μια το παλεύουν
..
.

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

με τα μακριά σου κόκκινα μαλλιά

ήρθες εχτές ,την ώρα που καθόμουνα
στου κρεβατιού την άκρη
την ώρα που σκεφτόμουνα
τι έφερε και μου ‘δωσε
της νιότης σου η αγάπη

με τα μακριά σου κόκκινα μαλλιά
μοιάζεις νεράιδα και μικρή θεά
στέκεις αμίλητη στου κρεβατιού την άκρη
μα η σιωπή στα μάτια σου
γλυκά χαϊδεύει επάνω μου, τα λόγια της αγάπης

όσα τα ανείπωτα ,το στόμα σου δεν είπε
πάνω μου εζωγράφισαν
τα χείλη σου τις νύχτες
όσα στο φως της μέρας μου, τα μύρια δεν είδα
σε μένανε τα έφερε, μιάς αγκαλιάς σου η καταιγίδα

Χίλιες φορές να σ’ αγαπώ
χίλιες στιγμές να σκέφτομαι
μακριά σου πως πεθαίνω
όσες και αν εδιάλεγα ,εσένανε θα διάλεγα
δίπλα σου να ανασαίνω

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

των ονείρων μου χάδια



Πόση σημασία μπορεί έχει το ,"αν", μπορώ να ζω χωρίς εσένα μπροστά στο ,"δεν", θέλω να ζω χωρίς εσένα .

Καμία .

Όπως η ζεστασιά του ήλιου στην άμμο της ερήμου, κατακαλόκαιρο, στο μεσοστράτι της ζωής του , να κατακαίει τα σωθικά της .Ζωή χωρίς εσένα ...





στου ουρανού τα σημάδια
κάτι υπέροχα βράδια
παιδικά στα σκοτάδια
των ονείρων μου χάδια

γαλαξίες σχηματίζουν
στου μυαλού μου τις άκριες
σαν θεοί με κοσμούνε
οι παλιές μου αγάπες

νοσταλγούνε και κλαίνε
της ζωής πεφταστέρια
κυνηγάνε στα άστρα
δυό λευκά περιστέρια

του παρόντος το χάος
οργανώνουν σε τάξη
συνωθούνε τα λάθη
σε ένα σύμπαν με πάθη

με μια έλξη αιώνια
απ αρχής προαιώνια
της ψυχής μου το βάθος
μιάς αγάπης το πάθος

με το άρμα των άστρων
των δικών μου των κάστρων
εποπτεύει τα τείχη
με του ονείρου την τύχη

στου ουρανού τα σημάδια
κατοικούνε τα βράδια
κάτι άγγελοι άσπροι
στης ψυχής μου τα δάση

της δροσιάς ένα δάκρυ
σαν κομήτη η άκρη
στεφανώνει στα μάτια
τα δικά μου παλάτια

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ζωή


ένα παράπονο στα μάτια κρεμασμένο
βρόγχος το κλάμα στο λαιμό πνιγμένο
σ ένα παρόν η μνήμη τρεμοπαίζει
πετάει πουλί η ζωή και με εμπαίζει

πήρα μολύβι της ζωής το χρόνο
μαύρες γραμμές οι χαρακιές με πόνο
λευκό χαρτί να γράψω μονοκοντυλιά
να ειπώ τα υπάρχοντά μου τα παλιά

λάθη ή σωστά τα καμωμένα
καλώς κακώς, όλα είναι ξεχασμένα
ριγμένα εκεί σε μια γωνιά
ότι απόμεινε από μένα, σ’ ένα παρόν κληρονομιά

κι όσο ανήμπορος κοιτώ τα περασμένα
ελπίδες κι όνειρα πίσω μου αφημένα
νιώθω του πόνου τις πληγές
που πάνω μου εμείνανε ,να μου θυμίζουν οι ουλές

μάταια κι άρδην όσα φύγαν
όσα είναι εδώ κι όσα δεν γίναν
δεν είναι της ζωής μας η ουσία
ζωή σημαίνει, αυτή η συνεχή μας παρουσία

ζω


Ζωή , ζω, υπάρχω , παρελθόν , παρόν ,μέλλον, μνήμες, παράπονο ..

Το μεγαλύτερο παράπονο κλεισμένο στον μικρότερο λόγο είναι η λέξη "γιατί;" ...

Περνάει ο πόνος κι εκείνο μένει μία ουλή που άφησε η πληγή ..

Κι αν μας άγγιξε ο πόνος , το παράπονο την ύπαρξή μας ρίγος διαπερνά , τρέμουλο της μνήμης ..

Σκυταλοδρομία , δίνει ανάσα το παρελθόν στο παρόν ,τη συνείδηση του μέλλοντος κι ευθείς πεθαίνει ...

Στιγμές στιγμές , ανάσες ανάσες, ζωές ζωές , αλληλουχία ύπαρξης και τίποτα άλλο ...

Ακατάπαυστη διαδοχή και ζωή δεν σημαίνει τελικός προορισμός , ήττα ή νίκη , αλλά συνεχής παρουσία ..

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

ήξεις αφήξεις

σκόρπια τα λόγια κι ασαφή
δίχως ντροπή ,χωρίς καμία συνοχή
άδειες οι λέξεις και κενές
σκόρπιες ακάλυπτες επιταγές

χωρίς αντίκρισμα κατηγορίες
εγείρουν στο μυαλό σου ερινύες
χρησμοί , ήξεις αφήξεις
πορίσματα μα δίχως αποδείξεις

κι ένα ατέλειωτο κατηγορώ
για όλα τα χαμένα σ’ αγαπώ

ήσουν για μένα αγάπη θεία
σε λάτρεψα σαν Παναγία

μα ήταν τα λάθη σου πολλά
είχε η αγάπη σου κενά
χίλια να πάρει κι ένα να δώσει
τζάμπα και δίχως να πληρώσει

ήσουν του έρωτα ο προδότης
και το φιλί σου καταδότης
Ιούδας στη Γεσθημανή
Χριστός εγώ κι εσύ καρφί

έγινε η αγάπη εγωισμός
σταυρός ο έρωτας και χωρισμός
κι όσα η καρδιά και να χωρέσει
ποια λογική θα συγχωρέσει

σκόρπια τα λόγια κι ασαφή
ένας σταυρός δίχως ντροπή
λόγχη μπηγμένη στα πλευρά
χολή και ξύδι στη καρδιά

στέμμα μου ήσουν στο κεφάλι
σαν ένα αγκάθινο στεφάνι
αίμα της μνήμης οι σταγόνες
του Γολγοθά μου οι αγώνες

μα στέκω εδώ χωρίς εσένα
είσαι σκιά απ’ τα περασμένα
βγήκα απ’ του Άδη τα σκοτάδια
και γίναν φωτεινά τα βράδια

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

δάνειο η μοίρα μου το χρωστούσε



πως θα μπορούσε
αλλιώς να ήταν δεν θα γινόταν
φωνή η ζωή και μου μιλούσε
σιωπή η αγάπη με μάτια μαύρα ξεχυνόταν

πάνω μου ορμούσε
βλέμματα λάγνα με καθήλώναν
με την ορμή τους πολιορκούσε
με ένα πάθος με βεβήλώναν

θα υποκύψω
πόσο ν’ αντέξω στη δύναμή τους
πόσο να κρύψω
ότι τη θέλω τη προσταγή τους

θα βυθιστώ
θε’ να βουτήξω στον έρωτα τους
τι κι αν καώ
θα λυτρωθώ μεσ’ τα φιλιά τους

σαν τον τρελό
μια τους ζάλη με παρασέρνει
σ’ αναζητώ
και ένα ρίγος με βολοδέρνει

σου το φωνάζω
δεν το αντέχω να σε προσμένω
με μια ματιά μου σου προδικάζω
πως χρόνια τώρα σε περιμένω

πως θα μπορούσε
αλλιώς να ήταν δεν θα γινόταν
δάνειο η μοίρα μου το χρωστούσε
χρέος που τώρα ξεπληρωνόταν
--------------------------------

ένοχοι δραπέτες



η ζωή μας που εχάθη
στου ορίζοντα τα βάθη
άνθη πάθη μα και λάθη
σαν βεγγαλικό αστράφτει

σύννεφα βαριά σηκώνει
με εγωισμό μας ζώνει
μαύρο τ’ ουρανού το χρώμα
φόρεσε του μίσους σώμα

ίσως που χωρίσαμε
μ' αστραπές μεγάλες
μπόρες να θερίσαμε
και βροχής ψιχάλες

είν’ τα μοιρολόγια μας
μουσκεμένες σκάλες
που πατούν οι λέξεις μας
και γλιστρούν οι σκέψεις μας

μα είν’ τα λόγια μας βαριά
είναι οι λέξεις φταίχτες
ένοχοι δραπέτες
της καρδιάς επαίτες

σ’ ότι ίσως νομίσαμε
σ’ ότι δεν αγγίξαμε
σ’ ότι επιθυμήσαμε
σ’ ότι πίσω αφήσαμε

μα δεν αδικώ
της καρδιάς το πόνο
δηλητήριο πικρό
για όποιον μένει μόνος

ναι, μας συγχωρώ
να μας τιμωρώ
άλλο δεν μπορώ
άλλο δεν το θέλω

τρέχεις , που πας ..


τρέχεις, που πάς,εσύ που ξέρεις ν' αγαπάς
πέσ’ μου ποια αγάπη κυνηγάς
ποιας μοναξιάς το λάκκο έχεις γεμίσει
πόσα τα δάκρυα της καρδιάς που έχεις χύσει

πέσ’ μου ποια θλίψη σ’ έχει πνίξει
καρδιά που προσπαθεί τα άλυτα να λύσει
έχει χαθεί , σε ποιο στενό
ποιου έρωτα σοκάκι σκοτεινό

ένα ουρλιαχτό ,της νύχτας σου η απελπισία
ακούγεται σαν ικεσία
σε ένα θεό , σαν παρακάλι
χέρια υψωμένα, άδεια σου ‘μείναν πάλι

μια συμβουλή ,προτού το σούρουπο να φέξει
άκου από μένα ,προσεχτικά ετούτη λέξη
όσο η καρδιά και να νυχτώσει
όσο αν αργεί , η ανατολή θα ξημερώσει

έτσι είναι μάτια μου η ζωή
όλα τα παίρνει κι όλα τα φέρνει η στιγμή
μας τριγυρίζει και μας χωρίζει
μας τραυματίζει και μας ενώνει

με ένα δάκρυ ,με μια αγάπη
πάντα, για πάντα μας λυτρώνει

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

ασύνορα αισθήματα


μια καλημέρα η ζωή γυρε ύ η
διπλωμένη σε κάθε χαραυγή
ανατολή στου σ αγαπώ τη χώρα

κι εγώ να ζω μεσ’ την αποδοχή σου
με μια κραυγή να νουθετώ
των αισθημάτων μου τ’ ασύνορα

υπήκοος μίας αγάπης η ψυχή μου
στη μοναρχία της καρδιάς σου
μιας αγκαλιάς το στέμμα υπηρετεί

σε νιώθω γύρω μου
να με κυκλώνεις
μέσα σε μνήμες κι ότι προσδοκώ

σε κάνω σκέψεις
και δεσπόζεις
στης ύπαρξης το κύκλο μου

χρώματα παίρνω απ’ τη μορφή σου
κόκκινα χείλη και μαύρο των ματιών
να ζωγραφίζω του έρωτα το πορτρέτο

της μιάς αλήθειας μου τον ήλιο
της ευτυχίας το χαμόγελο
με πινελιές απ τη σεπτή σιωπή σου ..

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

ήλιε μου δάκρυσε ο θεός


σε περιμένω εδώ να ‘ρθεις
με της αυγής το πρώτο φως
μια χαραυγή στα όνειρά μου

ξημέρωσε κι ακόμα να φανείς
ήλιε μου δάκρυσε ο θεός
απ’ το σκοτάδι στη καρδιά μου

σταμάτησε ο χρόνος να κυλά
κόλλησαν της αγάπης μας οι δείχτες
ένας στη μοναξιά κι ένας στο πόνο

ρολόι η καρδιά που δεν χτυπά
ευθεία γραμμή μονότονες οι νύχτες
του έρωτα μου ‘κόψαν τ’ οξυγόνο

στο σώμα μου καρφώθηκες επάνω
ένα ωχρό αντιφέγγισμα θανάτου
κι εγώ να απορώ αν ζω ή αν πεθαίνω

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

αγάπη-χωρισμός-έλλειψη-κενό


ίσως ποτέ να μην σ’ αγάπησα
ίσως ποτέ να μην μοιράστηκα
ίσως γιατί ποτέ δεν είχα να σου δώσω
ίσως αυτό που κάλυπτα ,να ήταν το κενό μου
κάθομαι τώρα εδώ ,παρατηρώ τον εαυτό μου

αναρωτιέμαι και ρωτώ
θε’ μου γιά δε μ’ αγάπησα
θα ‘πρεπε ίσως να σου δώσω
κομμάτι της αγάπης μου, δικό μου
μα σου ζητώ να συμπληρώσω
ότι δεν έδωσα στον εαυτό μου

να μ’ αγαπάω για να έχω
μα εγώ ζητάω ότι δεν έχω
η αγάπη που μου λείπει
δεν είσαι εσύ που εγκαταλείπεις
είμαι εγώ και το κενό μου
μια προβολή σε σένα
κομμάτι μου δικό μου

μπορώ ξανά να μ’ αγαπήσω
μπορώ σε σένα να χαρίσω
κανείς να μην μ’ εγκαταλείπει
και τίποτα να μην μου λείπει

δεν φταίει του χωρισμού η πίκρα
φταίω εγώ που δεν με είχα
δεν είν’ του πόνου σου ,το δάκρυ
πονάω εγώ ,γιατί δεν είχα αγάπη

Σάββατο, 17 Απριλίου 2010

της αφής σου το νήμα


πάνω στα δυό σου τα χείλη
με ταξιδεύουνε άγγελοι χίλιοι
στο μαγικό του φιλιού σου χαλί
στης ηδονής τελευταίο σκαλί
σε πορφυρά ονειρεμένα λιβάδια
με ξενυχτούν του κορμιού σου τα βράδια
.
σε αγκαλιές τρυφερές και με χάδια
μου ζωγραφίζεις του πόθου σημάδια
με προεκτάσεις του πάθους δυό χέρια
μοιάζω ουρανός κεντημένος μ’ αστέρια
να συγκροτώ το δικό σου στερέωμα
σε ένα σύμπαν αγάπης δικαίωμα
.
ναυαγός του ερωτά μου το σώμα
εισχωρεί στης στεριάς σου το χώμα
σαν καράβι που έχει εξοκείλει
στου κορμιού σου την κάθε καμπύλη
σαν βαρδάρης που έχει φυσήξει
του ανέμου το χάδι που σε έχει αγγίξει
.
είναι απόψε η νύχτα μεγάλη σα πλατύ ακρογιάλι
τυλιγμένα δυό χέρια στου λαιμού μου τη ζάλη
σαν αδράχτια που πλέκουν της αφής σου το νήμα
με ένα ρίγος σαν ποίημα στου κορμιού μου τη ρίμα
.
του φεγγαριού σου το πάθος πανσέληνο απλώνεις
της ηδονής τα νερά σου παλίρροια φουσκώνεις
κύματα άγρια σηκώνεις
σαν τρικυμία χτυπάς και μ' εξαγριώνεις
.
στην αγκαλιά μου σφιχτά ερωμένη αιώνια σε κλείνω
στον ερωτά σου θεά μου θνητός σου να γίνω
να σε κρατώ να πεθαίνω και στο φιλί σου να σβήνω

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

μεσ' του χαμού σου τον αιώνα


άλλοτε γέλιο το φιλί σου
άλλοτε δάκρυ η ανάμνησή σου
μες του χαμού σου τον αιώνα
μοιάζει η φωνή μου μια σταγόνα
.
θέλω τα μάτια μου να κλείσω
μέσα τους να σε φυλακίσω
.
πίσω απ τα βλέφαρα επισκέπτης
ο ερωτάς σου ο δραπέτης
φορώντας το σαρκίο του χρόνου
χτίζει το φρούριο του πόνου
.
μες του μυαλού μου τις επάλξεις
του ερωτά σου οι διατάξεις
ορθώνονται σαν καταπέλτης
πολιορκούν και μαραζώνουν
ορδές που την καρδιά μου ζώνουν
.
χρόνε μου ήσουνα προδότης
μίας αγάπης καταδότης
γκρέμισες της καρδιάς τις πύλες
ήρθες και όλα μου τα πήρες
.
μνήμες κουρσεύουν το μυαλό μου
παίρνουν αφήνουν δεν μιλάνε
ίσως να είναι για καλό μου
ίσως και δήμιοι που κρεμάνε
.
κάθε τα μάτια μου που ανοίγω
ανοίγουν κλείνουν οι πληγές
κι όσο κι αν προσπαθώ να φύγω
δικές σου μένουν χαρακιές …
.

αιμοραγούν της παρουσίας σου τα ψέματα


ήσουνα κάποτε μια νότα στα βιολιά του φθινοπώρου
ένα κυκλάμινο της δύσης του χειμώνα
το παρελθόν στο χρονικό ενός έρωτα οδοιπόρου
μα στο παρόν μου η σκιά μιάς ανεμώνας

κύμα στο χάρτη της ζωής μου ήσουν και πέρασες
στίγμα στης πλεύσης τη πυξίδα μου σβησμένο
κρασί στυφό που τις στιγμές μου κέρασες
μ ένα χαμόγελο στο στόμα σου ληγμένο

απ τον μεγάλο τον πανσέληνο τον έρωτα
σαν ένα όνειρο που ξέχασε το βλέμμα
σ έναν ορίζοντα ασέληνο αξημέρωτα
με πυρπολεί μιάς αδικίας σου το αίμα

αιμορραγούν της παρουσίας σου τα ψέματα
στης απουσίας την υπόσχεση που έδωσες
λόγια που ήταν σαν τα κάλπικα τα κέρματα
το σ αγαπώ σε έναν έρωτα που πρόδωσες

ένα τραγούδι που λησμόνησαν τα χείλη σου
σ ένα παράφωνο κρεσέντο του φιλιού σου
μια μελωδία παρωδία η ψυχή σου
που ήταν κίβδηλη σαν το κονσέρτο του κορμιού σου

μα με το αίμα και τα δάκρυα που σ έπλασα
όπως την Εύα ο θεός απ το πλευρό μου
απ της καρδιάς μου τον παράδεισο σε έδιωξα
να ζήσεις έκπτωτη ,και έξω απ’ τ’ όνειρό μου

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

έτσι αναίτια , εσύ είσαι η υπαίτια


έτσι αναίτια...
σε μια ζωή δική μου, άλογη
σκόρπιες στιγμές γεμάτη λάθη
ήρθε η αγάπη σου η παράλογη
κουβάλησες ανατροπές και πάθη
την θλίψη μου οδήγησες σε άρση

σε μέρες που ήτανε νεκρές
φτωχές , χωρίς αιτία και σκοπό
δίχως προορισμό, έτσι αναίτια
ήρθες ,της άλλαξες ρυθμό
εσύ ψυχή μου είσ’ η υπαίτια

μια τρικυμία σου μου έφερε γαλήνη
και το φιλί στα χείλη σου ευλογία
εσύ είσαι ο αγιασμός ,εσύ και η ευθύνη
εσύ με τιμωρείς σε ευτυχία
αναρωτήθηκα πολλές φορές
μήπως παραμιλώ με οπτασία

μια αγάπη που ήταν όνειρο του νου
και της καρδιάς μια φαντασία
η παραζάλη ενός συλλογισμού
κυνηγητό και πάλη
μα έγινες εξ ορισμού
αγάπη μου μεγάλη

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

γιατί ;



Η λέξη ποίηση βγαίνει από το ρήμα ποιείν και ποιείν σημαίνει πράττειν.


...κι είναι η ποίηση η συνείδηση της πράξης

είναι η ζωή του ποιητή ένα ταξίδι μακρινό

μικρό παιδί με ένα σώμα

κλεισμένο σ’ αντρικό κορμί

με μια ψυχή ,με τ’ όνειρο της για προορισμό

δυό πόδια να πατούν στο χώμα

είναι απ εκείνα τα πουλιά ,τα ταξιδιάρικα

που έχουν για γη τον ουρανό ,τ’ αστέρια

για συντροφιά τους το θεό

και για φτερά η αγάπη τους , ειρήνης περιστέρια

ανάσα στα πνευμόνια τους η αθωότητα και η ευγένεια

φως τους, η περηφάνεια τους που δεν γονάτισε η ανάγκη

δεν σιώπησε η συνείδηση ποτέ , χειροβομβίδα αφύπνισης

το χρέος δάχτυλο , πάντα οπλισμένο στη περόνη

γράφουν του κόσμου το άδικο με κόκκινο μελάνι

με οράματα μεγάλα και με λέξεις ,που τίκτει η καρδιά

και που γεννά το πνεύμα ,μιά ύπαρξη που παλλέται

πάντα φυλάει ζωντανά , λίγα απ’ τα όνειρα της νιότης

γιατί έρχονται στιγμές που αθώα το παιδί ρωτάει

με μάτια πίκρα και ένα δάκρυ .......και θα σου πει :

γιατί ;

όλα εκείνα τα γιατί , οι δολοφόνοι

πιό πάνω τότε κι από τις λέξεις , υπάρχει εκείνη η σιωπή

η απόλυτη σιωπή

γιά όλα τα αναπάντητα γιατί

κι ένας σεισμός την ύπαρξή μας συνεπαίρνει .....

Από το μηδέν έως το μηδέν


Από το μηδέν έως το μηδέν της ύπαρξής μας ,ανατολής και δύσης μας ,χρειάζεται υπομονή κι επιμονή , σ’ έναν αγώνα που το τέλος οδηγεί στο άγνωστο , εκεί που σημασία αποκτά η διαδρομή , το άπλωμα ενός ζεστού χεριού να συντροφεύει ,είναι το πιο απαλό μας χάδι στη σκληράδα της αφής μίας ζωής πεπερασμένης που ταξιδεύει ο άνθρωπος με άνεμο την επιθυμία του αιώνιου, πανιά το άπειρο και βάρκα του όλα τα αναπάντητα γιατί που ταλανίζουν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ύπαρξής του…

ένα χέρι …
είναι το αντίδοτο που γεννά το μοναχικό μονοπάτι του "γιατί ;"
αντίδωρο σε όλα εκείνα τα γιατί που ανατέλλουν δίχως ποτέ να δύσουν
και μένουν σκοτεινά μέσα στο φως τους
ακλόνητα και ασάλευτα κοσμήματα της μοναξιάς μας
ο ήλιος έδυσε και συ να περπατάς
μέσα σε δρόμους σκοτεινούς μονάχη
διαβάζοντας ασταμάτητα της μοναξιάς σου όλα τα γιατί
μες στην σιωπή απάντηση δεν βρίσκεις
μόνο περπάτα και μην σταματάς
μίλησε λίγο να σε ακούσω ,φανερώσου
άκουσα την αδύναμη φωνή σου, χαμογέλα
άναψε το φάρο σου για να φανεί η μορφή σου
να φωτίστουν του είναι σου οι ωκεανοί
βγάλε φωνούλα πεντακάθαρη
λευκή στον κόσμο τον παράφωνο και μαύρο
ζωγράφισε το Όνειρο στο βλέμμα σου
μην φοβηθείς
όλους αυτούς που σε κοιτούν και προσπερνούν απορημένοι
στην μοναξιά να μην χαμογελάς μην την εκάνεις ερωμένη
τα δάκρυα της καρδιάς σου μάζεψε
στέγνωσε τα με ένα χαμόγελο
καθαρό
γέλα και ζήσε την χαρά
το γέλιο που πικράθηκε είναι ένα διάφανο διαμάντι
λάμπει περισσότερο από κάθε άλλο γέλιο
τώρα το ξέρω τι σημαίνει ζωή να σ' έβρω
σημαίνει αδιάκοπα να σε ζητάω
να σ’ αγαπάω έτσι όπως είσαι
με όλα σου τα αναπάντητα γιατί
τα γιατί που έκαναν συντρίμμια τα πλάσματα της καρδιάς σου
μα εκείνη μάζεψε στοργικά για να ανασυνθέσει τα είδωλα
να τα λατρέψει
----------------------------------
εκεί που ο ήλιος ερωτεύεται τη γη
κι ανθίζει το χαμόγελο στα χείλη σου
στον άνθρωπο ξανά πιστεύω .

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

στο σιωπηλό του έρωτα αγρίμι

θα 'θελα να 'μαι ελιξίριο
στα εκχυλίσματα του έρωτα
στις εκβολές του πάθους σου να 'μαι μαρτύριο
ο ωκεανός σου σε βράδια αξημέρωτα
.
στη λάμψη των ματιων σου εισιτήριο
να δουν όσα δεν είδαν τ' αφανέρωτα
στης αγκαλιας μου το άγριο βασανιστήριο
να ομολογήσεις όλα τα μυστικά του έρωτα
.
κι όσο βουβά μου είπανε
τα κρίνα της καρδιά σου
ποτέ αλλού δεν μύρισα
λόγια στοργής λευκά τριαντάφυλλα σαν τα δικά σου
.
στου έρωτα σου πάνω το άγιο πνεύμα
η αγκαλιά σου είναι ένα νεύμα
νήστεψα και κοινώνησα ψυχή και σώμα
μες της αγάπης σου το ουράνιο δώμα
.
θέ' μου γλυκά μου χάραξες αυγή
με ετούτο το λουλούδι
και με στεφάνωσες ζωή
της ομορφιάς της το τραγούδι
.
ήρθες αστέρας βόρειος πολικός
στης δύσης μου το δρόμο
γραμμή της νύχτας μου ο πλοηγός
πήρε της θλίψης μου το τρόμο
.
ήλιος στο σώμα τρύπωσες σιμά μου
κέντησες φως μες στη καρδιά μου
κλωστή της αγάπης σου το σώμα
έραψες με του έρωτα σου τη βελόνα
.
όλα για τα μάτια σου κυρά μου
χάρισμα για ότι έφερες κοντά μου
είσαι τα πάντα μου και το αξίζεις
σε νιώθω , όμορφα γύρω μου να γυρίζεις
.
Ζω, όσο υπάρχω στη ζωή σου
εισ' οξυγόνο μου και σ' ανασαίνω
τις μέρες που παιρνώ μαζί σου
ζωή , ζωή μου δεν χορταίνω

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

δύο ημίθεοι θνητοί




όσο θα ζω μόνο για σένα
θα ‘σαι η αλήθεια μου για μένα
όσο υπάρχω θα το τολμάω
να σε κουρσεύω να σ’ αγαπάω

είναι η πραμάτεια της ψυχής μου
όλη κλεισμένη στο φιλί μου
είσαι εσύ η δύναμή μου
το τέλος μου και η αρχή μου

κι όσο θα ζω θα σ αγαπώ
κι όσο θα αντέχω θα σε έχω
όσο η αγάπη να μιλήσει
εσένανε θα μου ζητήσει

όσο η φωνή σου να ακουστεί
ηχώ η ζωή σου στη ψυχή
όσο θα σ’ έχω θα σε προσέχω
κι όσο μπορώ θα σ αγαπώ

όσο θα είμαι κοντά σου θα ‘μαι
κι όσο βαστάω θα σε κρατάω
είσαι της ζωής μου μοίρα
ο έρωτας και η πλημμύρα

πιάσε το χέρι μου και πάμε
στο όνειρο να περπατάμε
άσε το πόνο σου και έλα
σβήσε τα όλα , χαμογέλα

της πίκρας γίνε αποστάτης
και της αγάπης ο διαβάτης
τον έρωτα εγώ κι εσύ
να μάθουμε απ’ την αρχή

χείμαρρος μέσα μου φουσκώνεις
το πάθος πάνω μου απλώνεις
ποιού πόθου φράγμα θα κρατήσει
ποια λογική δε θα λυγίσει

είσαι της λύσης μου πορεία
του έρωτα η θεωρία
η πράξη μου είναι το κορμί σου
και η απόδειξη είν’ η ψυχή σου

αγάπη κι έρωτας ένας θεός
ζωής και πάθους χορηγός
είμαστε εμείς εγώ κι εσύ
δύο ημίθεοι θνητοί

κι έτσι μπορέσαμε και γίναμε θεοί


κι έτσι μπορέσαμε και γίναμε θεοί

πριν να προλάβουμε άνθρωποι να γίνουμε

κρατώντας το κλειδί της ευτυχίας πιά στο χέρι

παράγουμε δυστυχία

κι η γνώση έγινε απόγνωση

γιατί ο όγκος της σκότωσε την ποιότητα

και εμείς απλά αναπολούμε της άγνοιας τον παράδεισο

η πρόοδος έγινε μιά "υπόστροφη εξέλιξη" του μέλλοντος

που σκότωσε την ποίηση και έπνιξε τη φαντασία

μιά υποχώρηση πολιτισμού

κι απ' τις πολλές συσκέψεις και διασκέψεις

εχάθηκαν οι σκέψεις

η γνώση και η πλάνη εσυνένωσαν

μα τους διαχώριζε η αλήθεια

και η παιδεία να ειν' η λύση που δεν έλυσε

όλα εκείνα τα προβλήματα

που οι απαίδευτοι

παιδιά της άγνοιας και του μύθου

δεν τα έχουν

ίσως αυτή η πορεία από την άγνοια στη γνώση

να είναι τελικά

μία παλίντροπος πορεία

που φτώχυνε ο κόσμος και η ψυχή μας

Πέμπτη, 8 Απριλίου 2010

σαν πέφτει ο τίτλος και η ζωή γυρίζει


Α!λφα του έργου τούτου η αρχή
σαν πέφτει ο τίτλος και η ζωή γυρίζει
πρωταγωνιστές κομπάρσοι και ηθοποιοί
όλοι μαζί επάνω στου θεάτρου το σανίδι

προβάλουνε του νου μου οι μηχανές
μιάς ζωής απομεινάρια ξεχασμένα
σκιές που έρχονται από άλλες εποχές
γκρέμια τα όνειρα και ρημαγμένα

αλλάζουν της ζωής τα σκηνικά
σενάρια του έρωτα παιγμένα
σαν σήριαλ ασπρόμαυρα παλιά
σε φόντα γκρι ανάμνησης ξεθωριασμένα

μοντάζ το σ’ αγαπώ ήταν που είπες
λέξη φτιαχτή και ήταν ψέμα
δικαίωμα ενός τίτλου που δεν είχες
γιατί έγραψες με της δικής μου της ψυχής το αίμα

κι εγώ εδώ να αναπολώ
μιάς δόξας ψεύτικης τα μεγαλεία
να ψάχνω και να αναζητώ
ίχνη αγάπης μεσ’ τη δική μας τη ταινία

το φίνις της δικής μας ιστορίας
μου άφησε στου έρωτα τη γεύση
δάκρυ και μία αίσθηση απορίας
ποιά ήταν η δική μας θέση …

ήμασταν τελικά ηθοποιοί ;
ήμασταν πρωταγωνιστές ;
ή μήπως της ζωής κομπάρσοι
στο Ω!μέγα του ίδιου μας του έργου θεατές

Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010

με όλα σου εγώ μεθώ


το σήμερα το αύριο το χτές
δεν με τρομάζει
με όλα σου εγώ μεθώ
και απ το φως κι απ το σκοτάδι
και αν αγάπες πέρασαν πολλές
έσκισα τις σελίδες τις παλιές
έλα και γράψε νέες
έλα και γράψε ότι θες
σκίσε ότι πιά δεν σου ταιριάζει

μία βουρκώνεις και πονάς
σε μαστιγώνουνε τα λάθη
μα διάπλατα χαμογελάς
σαν σε χαϊδεύει η αγάπη

και αν ματώνει η καρδιά
και δάκρυα στάζει
ήρθε η ώρα να της πεις
πάψε καρδιά μου να πονάς
για μιαν αγάπη πλάνη
ξεκίνα πάλι να γελάς
με μιάν αγάπη άλλη

την άλλη με θυμό μιλάς
όταν σε ζώσουνε τα μίση
μα πάλι δυνατά χτυπάς
η συγ-χώρεση τη πόρτα σαν χτυπήσει

δεν είμαι εγώ , δεν είσαι εσύ
είναι η καρδιά που σου φωνάζει
στον χρόνο που σου στοίχισε
στο μοίρασμα που στοίχειωσε
ψάχνοντας στα χαλάσματα
στη σκόνη του για θαύματα
για κείνο το αν , το ίσως , το μπορεί
για όλα τα γιατί
κι όμως υπάρχει αύριο
γέλα καρδούλα μου
κάνε κουράγιο

άσπρη σελίδα η καρδιά
με φως λευκό απ’ της ψυχής τα βάθη
γέλιο και πόνο κουβαλά
τ’ ανθρώπου όλα του νου τα πάθη

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

ένα δάκρυ

ένα δάκρυ, σαν δυό σταγόνες βροχής
ίδιου ανέμου πνοές χωριστές αναπνοές
ταξιδιώτες κοινής διαδρομής
ξεκινήσαμε γι' άλλες στιγμές

μ’ ένα γράμμα που μου έστειλες χτές
μου εξηγείς τις δικές σου προθέσεις
στόμα κλεισμένο βουβές οι φωνές
σαν βροχή με μουσκεύουν οι σκέψεις

γίναν οι λέξεις θεριά
σηκωθήκανε σύννεφα μαύρα
αστραπές που χτυπούν στη καρδιά
ξεριζώνουν αισθήματα αράδα

στενέψαν της ζωής σου οι πόρτες
δεν συναντιούνται οι δικοί μας οι δρόμοι
της καρδιάς σου αλλάξαν οι ρότες
με κλειδώσαν απ’ έξω του μυαλού σου οι νόμοι

σε μια αγάπη που ήταν γλυκιά τυραννία
στων ματιών σου το βλέμμα
η ελευθερία μου έγινε στυγνή τιμωρία
σιωπή που παγώνει το αίμα

κι εγώ βυθισμένος στου κενού μου τη θλίψη
να γυρεύω να βρώ το χαμένο εαυτό
στο παιδί που το γέλιο του σου είχε χαρίσει
μεσ’ το πόνο που αφήνει της ψυχής το ουρλιαχτό

στη σχέση μας αλλάξανε τα όρια
σωθήκανε του έρωτα οι αντοχές
τελειώσανε για μας τα περιθώρια
δηλώσεις ,δίχως τύψεις και δίχως ενοχές

Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010

κοινή η μοίρα μας ,μας ταξιδεύει



Για σένα αγαπημένη ,που στέκεις δίπλα μου και συντροφεύεις τη ζωή μου

το πιο όμορφο ταξίδι μου, είσαι εσύ
η πιο ωραία της ζωής μου διαδρομή
λιτό κι απέριττο στολίδι στα όνειρά μου
ζωγράφισες μ’ αγάπη τη καρδιά μου

είσαι του έρωτα η καταιγίδα
εσύ ο δείκτης μου και η πυξίδα
είσαι του ανέμου μου ούρια πνοή
εσύ η δύση μου κι η χαραυγή

πίνω τα μάτια σου σε ένα ποτήρι
μεθώ καρδούλα μου για το δικό σου το χατίρι
παίρνω ανάσες στα δυό σου χείλια
με ταξιδεύουνε χιλιάδες μίλια

πανιά ανοίγω και σε γυρεύω
τρελός σε πέλαγα να σε λατρεύω
βουτώ σε θάλασσες και σε κοράλλια
στης αγκαλιάς σου τα ακρογιάλια

μετρώ τις μέρες μου που είμαι μαζί σου
σαν το πρωτόπλαστο του παραδείσου
είμαι ο Γιάννης σου κι εσύ η ;;;;η
κοινή η μοίρα μας μας ταξιδεύει

κλείνω τα χέρια μου και σ αγκαλιάζω
στον έρωτα σου γλυκά βραδιάζω
μέσα στα χάδια σου και στα φιλιά σου
γίνομαι αγάπη μου ο βασιλιάς σου

είναι ο έρωτας του απείρου δίνη
που με τυλίγει στα δυό σου χείλη
μέσα στα χάδια μου και τα φιλιά μου
γίνεσαι αγάπη μου βασίλισσά μου

το σ αγαπώ σου γλυκιά του η χάρη
μεσ' τη καρδιά μου ασημί φεγγάρι
με τα μαλλιά σου μακριές αχτίδες
πλέκει το φως σου χρυσές ελπίδες

μιλάει η φωνή σου και ρίχνει δίχτυ
των αισθημάτων μου γίνεται αγκίστρι
με τα λυτά μαλλιά σου, σαν οπτασία, μέσα στ' αγέρι
φεύγει ο χειμώνας, φέρνεις την άνοιξη,το καλοκαίρι

μες στην καρδιά μου εσύ αναβλύζεις
σπάνιο λουλούδι με πλημμυρίζεις
έχουν τα λόγια μου το άρωμα σου
μύρο στο στόμα μου το άνθισμά σου

ποίημα η μορφή σου αγρός με στάχυα
να σε θερίζω απ της ψυχής μου τα ηλιοστάσια
της ομορφιάς σου ,είναι η ψυχή σου, χρυσό δοξάρι
κεντάει με ήλιο, της ευτυχίας μου, το συναξάρι

είναι η ζωή μου ονείρου οδύσσεια
είσαι η Ιθάκη μου, πεδία Ηλύσια
το πιο όμορφο ταξίδι μου, είσαι εσύ
η πιο μοιραία της ζωής μου διαδρομή

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

της ανθρωπιάς τα λάφυρα


ματώνουνε τα δάχτυλα
που ψηλαφούν τριαντάφυλλα
της ανθρωπιάς τα λάφυρα
θέλουν καρδιά και δάκρυα

της ζωής ο Γολγοθάς
μία γέλιο μία δάκρυ
θέλει πράγματα απλά
για να βρεις μαζί του άκρη

το κρυμμένο μυστικό
το κλειδί του παραδείσου
θα το βρεις στο σ αγαπώ
που έχεις μέσα στη ψυχή σου

της ψυχής μας η ανάσταση
στη καρδιά είναι κρυμμένη
δεν ανήκει σ άλλη διάσταση
είναι κει και περιμένει

στης ζωής το θείον πάθος
άνθρωπος εσταυρωμένος
λύτρο της καρδιάς τo βάθος
άνθρωπος αναστημένος

Χριστός Ανέστη , στις καρδιές μας , γιατί μόνο εκεί μπορεί να αναστηθεί.
Εδώ και τώρα ,ναι . Όχι αλλού και μετά . Από τον άνθρωπο στον άνθρωπο .
Χωρίς ανταλλάγματα και υποσχέσεις.Γιατί έτσι μόνο γίνεται ο βίος βιωτός.
Όχι για τη δόξα ενός θεού,όποιος κι αν είναι αυτός,αλλά για την λύτρωση
του συμπάσχοντα συνάνθρώπου.Και αυτό δεν συνιστά ασέβεια, κατά πως θα το χαρακτήριζαν πολλοί,αλλά σεβασμό και δέος σε αυτό που αδυνατώ να γνωρίζω.
Με σύνεση και υπευθυνότητα κατ’ εμέ ,επιλέγω ,λαμβάνοντας υπ όψιν μου όλα
όσα υπόκεινται στην δική μου αντίληψη και καθορίζω το σκοπό και το νόημα
της δικής μου ζωής σε σχέση με τον εαυτό μου , το συνάνθρωπό μου και το
θείον της δημιουργίας που με περιβάλλει,σχηματοποιώντας τον στην καρδιά
μου σε μία πράξη που περικλείει την ανά(σ)ταση και λέγεται αγάπη .

Ετσι απέριττα και απαραίτητα απλά .

κάτω απ' το φώς του φεγγαριού




σοκάκια σκοτεινά περπάτησα
στους δρόμους που σε γνώρισα
κάτω απ το φως του φεγγαριού
εκεί που σε απάντησα
είδα σκιές του λυγερού σου του κορμιού
μνήμες να ζωντανεύουνε
και να χορεύουνε
σ όλες τις άκρες του δικού μου νου

φύσηξε και θυμήθηκα
του έρωτα σου τη πνοή
ήτανε κάποτε στα χείλη σου
μιας αγάπης η αρχή
άνεμος γίνανε και φύγανε
οι δικές μας οι στιγμές
στερέψανε και χάθηκαν
μας σώθηκαν οι αναπνοές

και γώ εκεί απόμεινα
μέσα στης νύχτας το σκοτάδι
ν΄ αναπολώ μία ζωή
που τώρα έγινε ρημάδι
να νοσταλγώ και να μαζεύω
ότι απόμεινε και σένα να γυρεύω
συντρίμμια του έρωτα κομμάτια
αγάπης δάκρυα κυλούν στα μάτια

που να σαι τώρα που γυρνάς
όνειρο έγινες που δεν ξημέρωσε για μας
κύμα μιάς θάλασσας ανοιχτής
μακριά απ της ακρογιαλιάς μου τη ψυχή
ήλιος που στη ζωή μου ανέτειλες
μα αναίτια ένα βράδυ έδυσες
χρυσή του έρωτα βροχή
πικρή της μοναξιάς μου η σιωπή