Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

κάτω απ' το φώς του φεγγαριού




σοκάκια σκοτεινά περπάτησα
στους δρόμους που σε γνώρισα
κάτω απ το φως του φεγγαριού
εκεί που σε απάντησα
είδα σκιές του λυγερού σου του κορμιού
μνήμες να ζωντανεύουνε
και να χορεύουνε
σ όλες τις άκρες του δικού μου νου

φύσηξε και θυμήθηκα
του έρωτα σου τη πνοή
ήτανε κάποτε στα χείλη σου
μιας αγάπης η αρχή
άνεμος γίνανε και φύγανε
οι δικές μας οι στιγμές
στερέψανε και χάθηκαν
μας σώθηκαν οι αναπνοές

και γώ εκεί απόμεινα
μέσα στης νύχτας το σκοτάδι
ν΄ αναπολώ μία ζωή
που τώρα έγινε ρημάδι
να νοσταλγώ και να μαζεύω
ότι απόμεινε και σένα να γυρεύω
συντρίμμια του έρωτα κομμάτια
αγάπης δάκρυα κυλούν στα μάτια

που να σαι τώρα που γυρνάς
όνειρο έγινες που δεν ξημέρωσε για μας
κύμα μιάς θάλασσας ανοιχτής
μακριά απ της ακρογιαλιάς μου τη ψυχή
ήλιος που στη ζωή μου ανέτειλες
μα αναίτια ένα βράδυ έδυσες
χρυσή του έρωτα βροχή
πικρή της μοναξιάς μου η σιωπή

Δεν υπάρχουν σχόλια: