Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

έτσι αναίτια , εσύ είσαι η υπαίτια


έτσι αναίτια...
σε μια ζωή δική μου, άλογη
σκόρπιες στιγμές γεμάτη λάθη
ήρθε η αγάπη σου η παράλογη
κουβάλησες ανατροπές και πάθη
την θλίψη μου οδήγησες σε άρση

σε μέρες που ήτανε νεκρές
φτωχές , χωρίς αιτία και σκοπό
δίχως προορισμό, έτσι αναίτια
ήρθες ,της άλλαξες ρυθμό
εσύ ψυχή μου είσ’ η υπαίτια

μια τρικυμία σου μου έφερε γαλήνη
και το φιλί στα χείλη σου ευλογία
εσύ είσαι ο αγιασμός ,εσύ και η ευθύνη
εσύ με τιμωρείς σε ευτυχία
αναρωτήθηκα πολλές φορές
μήπως παραμιλώ με οπτασία

μια αγάπη που ήταν όνειρο του νου
και της καρδιάς μια φαντασία
η παραζάλη ενός συλλογισμού
κυνηγητό και πάλη
μα έγινες εξ ορισμού
αγάπη μου μεγάλη

4 σχόλια:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

μια αιτία ..ένας ψίθυρος ..να κρατηθούν οι στιγμές να ανατραπούν λάθη , θλίψη ,πόνος ..
μια φωτεινή πορεία για μέρες γεμάτες όνειρα ...ευτυχισμένες μέρες ..
Αιτίες για αυτά τα μικρά ..τα απλά που αποτελούν το παζλ ζωής ...
Πανέμορφο είναι!!!
καλό βράδυ !!!

Ιωάννης είπε...

..ένα πάζλ που ενώ νομίζουμε ότι συμπληρώνουμε , ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι μας συμπληρώνει , διαπιστώνουμε ότι είμαστε κομμάτια του ...καμμάτια της ζωής , κομμάτια του εαυτού μας ...

καλημέρα Δέσποινα

Σάιλεντ είπε...

Αν και συνηθίζω να λέω πως για ό,τι γίνεται στη ζωή υπάρχει λόγος προκαθορισμένος και αιτία...
άσε με να πλέω στην ήρεμη θάλασσα των ματιών σου...
χωρίς λόγο κι αιτία....

Ιωάννης είπε...

έτσι αναίτια , εσύ είσαι η αιτία ...γιά τόσα κι άλλα , γιά όσα έγιναν κι όσα δεν έχουν ερθεί ..