Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

αιμοραγούν της παρουσίας σου τα ψέματα


ήσουνα κάποτε μια νότα στα βιολιά του φθινοπώρου
ένα κυκλάμινο της δύσης του χειμώνα
το παρελθόν στο χρονικό ενός έρωτα οδοιπόρου
μα στο παρόν μου η σκιά μιάς ανεμώνας

κύμα στο χάρτη της ζωής μου ήσουν και πέρασες
στίγμα στης πλεύσης τη πυξίδα μου σβησμένο
κρασί στυφό που τις στιγμές μου κέρασες
μ ένα χαμόγελο στο στόμα σου ληγμένο

απ τον μεγάλο τον πανσέληνο τον έρωτα
σαν ένα όνειρο που ξέχασε το βλέμμα
σ έναν ορίζοντα ασέληνο αξημέρωτα
με πυρπολεί μιάς αδικίας σου το αίμα

αιμορραγούν της παρουσίας σου τα ψέματα
στης απουσίας την υπόσχεση που έδωσες
λόγια που ήταν σαν τα κάλπικα τα κέρματα
το σ αγαπώ σε έναν έρωτα που πρόδωσες

ένα τραγούδι που λησμόνησαν τα χείλη σου
σ ένα παράφωνο κρεσέντο του φιλιού σου
μια μελωδία παρωδία η ψυχή σου
που ήταν κίβδηλη σαν το κονσέρτο του κορμιού σου

μα με το αίμα και τα δάκρυα που σ έπλασα
όπως την Εύα ο θεός απ το πλευρό μου
απ της καρδιάς μου τον παράδεισο σε έδιωξα
να ζήσεις έκπτωτη ,και έξω απ’ τ’ όνειρό μου

2 σχόλια:

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

...μα με το αίμα και τα δάκρυα που σ έπλασα
όπως την Εύα ο θεός απ το πλευρό μου
απ της καρδιάς μου τον παράδεισο σε έδιωξα
να ζήσεις έκπτωτη ,και έξω απ’ τ’ όνειρό μου...

παντα υπεροχος Γιαννη..
η φαρετρα σου γεματη λεξεις βελη
στοχευουν κατευθειαν στην καρδια!!!!

να χαμογελας..
καλημερα..:)

Ιωάννης είπε...

Καλησπέρα Καλυψώ ...

ξέρεις ποιά μου γεμίζει τη φαρέτρα μου χαμόγελα ,με τα δικά της βέλη από το τόξο των χειλιών της ...και είναι εύστοχη ..πάντα ..πριν να τα ρίξει τα βουτάει στην καρδιά της για να μην χάνουνε στο δρόμο την πορεία τους , γιατί λένε πως η αγάπη που τα πότισε ποτέ δεν αστοχεί...

χαμογέλα..γιατί η αγάπη της κοινά μας σημαδεύη..