Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

δάνειο η μοίρα μου το χρωστούσε



πως θα μπορούσε
αλλιώς να ήταν δεν θα γινόταν
φωνή η ζωή και μου μιλούσε
σιωπή η αγάπη με μάτια μαύρα ξεχυνόταν

πάνω μου ορμούσε
βλέμματα λάγνα με καθήλώναν
με την ορμή τους πολιορκούσε
με ένα πάθος με βεβήλώναν

θα υποκύψω
πόσο ν’ αντέξω στη δύναμή τους
πόσο να κρύψω
ότι τη θέλω τη προσταγή τους

θα βυθιστώ
θε’ να βουτήξω στον έρωτα τους
τι κι αν καώ
θα λυτρωθώ μεσ’ τα φιλιά τους

σαν τον τρελό
μια τους ζάλη με παρασέρνει
σ’ αναζητώ
και ένα ρίγος με βολοδέρνει

σου το φωνάζω
δεν το αντέχω να σε προσμένω
με μια ματιά μου σου προδικάζω
πως χρόνια τώρα σε περιμένω

πως θα μπορούσε
αλλιώς να ήταν δεν θα γινόταν
δάνειο η μοίρα μου το χρωστούσε
χρέος που τώρα ξεπληρωνόταν
--------------------------------

Δεν υπάρχουν σχόλια: