Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

μεσ' του χαμού σου τον αιώνα


άλλοτε γέλιο το φιλί σου
άλλοτε δάκρυ η ανάμνησή σου
μες του χαμού σου τον αιώνα
μοιάζει η φωνή μου μια σταγόνα
.
θέλω τα μάτια μου να κλείσω
μέσα τους να σε φυλακίσω
.
πίσω απ τα βλέφαρα επισκέπτης
ο ερωτάς σου ο δραπέτης
φορώντας το σαρκίο του χρόνου
χτίζει το φρούριο του πόνου
.
μες του μυαλού μου τις επάλξεις
του ερωτά σου οι διατάξεις
ορθώνονται σαν καταπέλτης
πολιορκούν και μαραζώνουν
ορδές που την καρδιά μου ζώνουν
.
χρόνε μου ήσουνα προδότης
μίας αγάπης καταδότης
γκρέμισες της καρδιάς τις πύλες
ήρθες και όλα μου τα πήρες
.
μνήμες κουρσεύουν το μυαλό μου
παίρνουν αφήνουν δεν μιλάνε
ίσως να είναι για καλό μου
ίσως και δήμιοι που κρεμάνε
.
κάθε τα μάτια μου που ανοίγω
ανοίγουν κλείνουν οι πληγές
κι όσο κι αν προσπαθώ να φύγω
δικές σου μένουν χαρακιές …
.

1 σχόλιο:

Σάιλεντ είπε...

έλα να πούμε το μάθημα ξανά από την αρχή...
οχού σας κι οι δυο...

αφού το ξέρετε κολλάω...και ζηλεύω που γράφετε κι εγώ παιδεύομαι με την τρέλα των περασμένων...

Αν όλοι "έγραφαν" με αγάπη κι όχι με πολέμους...θα γέμιζε αυτός ο κόσμος ομορφιά...

ας παρηγορηθούμε λοιπόν...
τι αξία θα είχε η ομορφιά αν δεν τόνιζε τη διαφορετικότητά της η ασχήμια?