Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

δύο ημίθεοι θνητοί




όσο θα ζω μόνο για σένα
θα ‘σαι η αλήθεια μου για μένα
όσο υπάρχω θα το τολμάω
να σε κουρσεύω να σ’ αγαπάω

είναι η πραμάτεια της ψυχής μου
όλη κλεισμένη στο φιλί μου
είσαι εσύ η δύναμή μου
το τέλος μου και η αρχή μου

κι όσο θα ζω θα σ αγαπώ
κι όσο θα αντέχω θα σε έχω
όσο η αγάπη να μιλήσει
εσένανε θα μου ζητήσει

όσο η φωνή σου να ακουστεί
ηχώ η ζωή σου στη ψυχή
όσο θα σ’ έχω θα σε προσέχω
κι όσο μπορώ θα σ αγαπώ

όσο θα είμαι κοντά σου θα ‘μαι
κι όσο βαστάω θα σε κρατάω
είσαι της ζωής μου μοίρα
ο έρωτας και η πλημμύρα

πιάσε το χέρι μου και πάμε
στο όνειρο να περπατάμε
άσε το πόνο σου και έλα
σβήσε τα όλα , χαμογέλα

της πίκρας γίνε αποστάτης
και της αγάπης ο διαβάτης
τον έρωτα εγώ κι εσύ
να μάθουμε απ’ την αρχή

χείμαρρος μέσα μου φουσκώνεις
το πάθος πάνω μου απλώνεις
ποιού πόθου φράγμα θα κρατήσει
ποια λογική δε θα λυγίσει

είσαι της λύσης μου πορεία
του έρωτα η θεωρία
η πράξη μου είναι το κορμί σου
και η απόδειξη είν’ η ψυχή σου

αγάπη κι έρωτας ένας θεός
ζωής και πάθους χορηγός
είμαστε εμείς εγώ κι εσύ
δύο ημίθεοι θνητοί

2 σχόλια:

Σάιλεντ είπε...

Με θυμάμαι αγρίμι... να ματώνω στις άγριες κορυφογραμμές, να περιπλανιέμαι...
Με θυμάμαι να φεύγω σε κάθε αχτίδα του ήλιου που έδυε...να αγγίξω το τελευταίο κοκκινόχρωμα...
κι ύστερα να χάνομαι στο μαύρο...
Με θυμάμαι γη γυρεύοντας σποράκι ανθού να βλαστήσει και να γεμίσει χρώματα το χέρσο χώμα...
Με θυμάμαι να περιμένω τη βροχή να ποτίσει τη διψασμένη ψυχή...
Κι ύστερα ήρθε άνεμος...κι έγινα φλόγα πετώντας...αναζητώντας χώρα να κατοικήσω πριν σβήσω...
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΞΎΠΝΗΣΑ ΣΤΑ ΜΆΤΙΑ ΣΟΥ..........

Ιωάννης είπε...

..στο σιωπήλο του έρωτα αγρίμι