Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ζωή


ένα παράπονο στα μάτια κρεμασμένο
βρόγχος το κλάμα στο λαιμό πνιγμένο
σ ένα παρόν η μνήμη τρεμοπαίζει
πετάει πουλί η ζωή και με εμπαίζει

πήρα μολύβι της ζωής το χρόνο
μαύρες γραμμές οι χαρακιές με πόνο
λευκό χαρτί να γράψω μονοκοντυλιά
να ειπώ τα υπάρχοντά μου τα παλιά

λάθη ή σωστά τα καμωμένα
καλώς κακώς, όλα είναι ξεχασμένα
ριγμένα εκεί σε μια γωνιά
ότι απόμεινε από μένα, σ’ ένα παρόν κληρονομιά

κι όσο ανήμπορος κοιτώ τα περασμένα
ελπίδες κι όνειρα πίσω μου αφημένα
νιώθω του πόνου τις πληγές
που πάνω μου εμείνανε ,να μου θυμίζουν οι ουλές

μάταια κι άρδην όσα φύγαν
όσα είναι εδώ κι όσα δεν γίναν
δεν είναι της ζωής μας η ουσία
ζωή σημαίνει, αυτή η συνεχή μας παρουσία

Δεν υπάρχουν σχόλια: