Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

ένοχοι δραπέτες



η ζωή μας που εχάθη
στου ορίζοντα τα βάθη
άνθη πάθη μα και λάθη
σαν βεγγαλικό αστράφτει

σύννεφα βαριά σηκώνει
με εγωισμό μας ζώνει
μαύρο τ’ ουρανού το χρώμα
φόρεσε του μίσους σώμα

ίσως που χωρίσαμε
μ' αστραπές μεγάλες
μπόρες να θερίσαμε
και βροχής ψιχάλες

είν’ τα μοιρολόγια μας
μουσκεμένες σκάλες
που πατούν οι λέξεις μας
και γλιστρούν οι σκέψεις μας

μα είν’ τα λόγια μας βαριά
είναι οι λέξεις φταίχτες
ένοχοι δραπέτες
της καρδιάς επαίτες

σ’ ότι ίσως νομίσαμε
σ’ ότι δεν αγγίξαμε
σ’ ότι επιθυμήσαμε
σ’ ότι πίσω αφήσαμε

μα δεν αδικώ
της καρδιάς το πόνο
δηλητήριο πικρό
για όποιον μένει μόνος

ναι, μας συγχωρώ
να μας τιμωρώ
άλλο δεν μπορώ
άλλο δεν το θέλω

Δεν υπάρχουν σχόλια: