Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

ταξιδιάρικο πουλί του νόστου

είμαι εδώ σου το φωνάζω
δίπλα σου και στέκω εγώ
άκου τη φωνή που βγάζω
λείπεις λες δεν είσαι εδώ
μες τα μάτια σε κοιτάζω
και σου λέω σ’ αγαπώ

χαμηλώνεις το κεφάλι
στο μυαλό κυλούν οι σκέψεις
νιώθεις λες τώρα μια ζάλη
τι να πεις τι να πιστέψεις
μέσα σου όλα μία πάλη
σίδερα κι εσύ δραπέτης

μες τη φυλακή του χτες
σε στιγμές που έχουν περάσει
ψάχνεις να με βρεις εκεί
κι αγκαλιά μ’ έχεις αρπάξει
σ’ ότι ζήσαμε μαζί
το ‘χεις στη καρδιά φυλάξει

κι εμένα αγάπη μου, μου λείπεις
ίδια όνειρα κι ελπίδες
με χτυπούν σαν καταιγίδες
σήκω πάνω το κεφάλι
κι άκου της καρδιάς τη ζάλη
λέει μην εγκαταλείπεις

γεννηθήκαμε εμείς
σε δυό άκριες της γης
ένας άστρο του βορρά
κι άλλος άνεμος του νότου
κι είν’ η αγάπη μας θαρρείς
ταξιδιάρικο πουλί του νόστου

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

μες στη σκέψη μου τρέχεις

μου μιλάς κάτι βράδια
και μου λες σ’ αγαπώ
κι η φωνή σου σημάδια
στο θολό μου μυαλό

προσπαθεί να μαντέψει
της καρδιάς σου το χτύπο
που σα μπόρα με βρέχει
της φωνής σου ο ήχος

σε κοιτάζω στα μάτια
κι η καρδιά τρεμοπαίζει
η καυτή σου ανάσα
πάνω στ’ άστρα με στέλνει

κι όλα γύρω μου σβήνουν
σα κεράκι που λιώνω
σα τα χέρια σου αφήνουν
στο κορμί μου το πόθο

μίλαγέ μου τα βράδια
να μου λες σ’ αγαπώ
να χτυπάει η καρδιά μου
σαν να είσαι εδώ

μακριά μου κι αν είσαι
μες στη σκέψη μου τρέχεις
εκεί μόνη που είσαι
σ’ αγαπώ να αντέχεις

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

ζω..μα και χώρια σου δε ζω

*
*
θέλω η αγάπη μας να γίνει
αέρας και αναπνοή
ζωή στο σώμα μας να δίνει
να ‘ναι ανάσα στο φιλί

να σε κοιτάζω και να κλείνει
στα μάτια σου όλη μου η ζωή
στο πρόσωπό μου να αφήνει
το χάδι σου μίαν ευχή

ποτέ μην ξημερώσει εκείνη
που δεν θα είμαστε μαζί
η μέρα που δεν θα μας ντύνει
με έρωτα η χαραυγή

θέλω να δω που θα χωρέσει
τέτοια αγάπη να κρυφτεί
ποιος ουρανός θα το αντέξει
κάτω απ’ το φως της να μην ζει

ποια νύχτα τη δική σου χάρη
ποιο άστρο εκεί στον ουρανό
για σύντροφο δεν θα σε πάρει
φεγγάρι μου παντοτινό

θέλω χαμόγελα και τρέλα
θέλω αγκαλιές και σ’ αγαπώ
πίσω σου άστα όλα κι έλα
ζω.. μα και χώρια σου δε ζω
*
*

μιά οπτασία μυστική


ξημέρωσα στα μάτια σου
να ψάχνω στη σιωπή τους
ο έρωτας πως χώρεσε
νύχτα στα σκαλοπάτια σου
να κοιμηθεί μαζί τους

στον ουρανό δυό άγγελοι
με πήρανε και ‘μενα
του πάθους σου οι αρχάγγελοι
με τα φτερά ανοιγμένα

κι όσο κι αν ήμουν χαμηλά
στα όνειρα ερχόσουνα
κρυφά σε συναντούσα
σα τώρα που πετώ ψηλά
αγάπη μου σε κρατούσα

μες της καρδιάς τα ενδότερα
μια οπτασία μυστική
φοβόμουν τα χειρότερα
σαν δεν θα σ’ έβρισκα εκεί

μα η καρδιά μου γνώριζε
πως μέσα κατοικούσες
πως ήσουνα αληθινή
έτσι το νου μου αγνόησε
και σ’ έψαχνε, μέχρι να βρει που ζούσες

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010


απόψε θα μυρίζω πεθυμιά
βγαλμένη απ της ζωής τα γιασεμιά
εκείνα που η καρδιά τα ‘χει κρυμμένα
κι ένα καφέ θα βγω να πιω
μες την πολύβουη την αγορά

σε κούπα κάτασπρη λευκή
τα όνειρα μου θα ρουφήξω
κι ας κάθομαι σε μια καρέκλα δανεική
κι ας είναι η ζωή περαστική
όπως τα δάκρυα στα μάτια τα κλαμένα

μέσα στο πλήθος της ζωής
μια γραμμή ,ευθεία απαρέγκλιτη θα αφήσω
κόκκος καφέ και ένα άρωμα ψυχής
ανάμεσα στο πλήθος της στιγμής
τη φλόγα μου θα σβήσω

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

βγάζει η μοίρα μας την ήρα


.
'
μες του λιοτριβιού τη πέτρα
τους καημούς έλα και μέτρα
βάσανα ρίξε και πίκρα
στύψε πιάσε την ελπίδα

βγάζει η μοίρα μας την ήρα
στάρι η αγάπη που δεν πήρα
έρωτα που τελειώνει
στάχυ στης πληγής τ’ αλώνι

της ζωή μας τα στερνά
ήλιος που μας προσπερνά
δάκρυ στο στεγνό το χώμα
που δεν πάτησες ακόμα

βούλιαξε σ’ άλλο λιμάνι
του ερωτά σου το χαρμάνι
ρούφηξες σα το τσιγάρο
ότι θέλησα να πάρω

πέταξες την ευτυχία
κύμα σ’ άλλη παραλία
μ’ άφησες ένα ναυάγιο
κι έκανες εσύ τον άγιο

πόσα έχω να σου πω
ρώτα μόνο το θεό
τώρα μόνος μα τον άγιο
ψάχνω για να βρώ κουράγιο

να μην φοβάσαι τους ανθρώπους

να μην φοβάσαι τους ανθρώπους
δεν είναι άγρια θεριά
ήτανε κάποτε παιδιά
που μεγαλώσαν

ήσουν και ‘συ
ένα παιδί μ’ ένα σημάδι
δύο ματάκια
που τους έλειπε το χάδι

ας μεγαλώσαν τα κορμιά
δεν μεγαλώνει η καρδιά
πάντα θα μένει ίδια
κι ας λείπουνε τα παιδικά παιχνίδια

μια φωνή
άκου που μέσα σου αντηχεί
μη τη φοβάσαι
είσαι εσύ

άσε το δάκρυ να φανεί
αθώωσέ τη τη ζωή
δώσε το χέρι
η αγάπη σου έστησε καρτέρι

να μην φοβάσαι τους ανθρώπους
δεν είναι άγρια θεριά
ζούνε το φόβο στη καρδιά
δεσμώτες σε ανοιχτά κλουβιά

ήμαστε πάντοτε παιδιά
κι ας μοιάζουμε τώρα μ’ αγρίμια
..
..

είσαι ένα εσύ με ‘μένα

.
.

κυλάει καρδιά μου η ζωή
σε δύση και σ' ανατολή
αφήνει του έρωτα σημάδια
το φεγγάρι σου τα βράδια

στης αγάπης το καντήλι
του φιλιού σου το φυτίλι
ξενυχτάει και σιγοκαίει
σ’ αγαπώ όλο μου λέει

με τη φλόγα μες τα μάτια
χάδια χτίζουνε παλάτια
και με κάνουν μ’ ένα βλέμμα
βασιλιά μα δίχως στέμμα

μια παιδική ψυχή
δεν μπορεί να σ’ αρνηθεί

είσαι αγάπη είσαι δάκρυ
είσαι ανάσα είσαι αίμα
είσαι του κορμιού μου δέρμα
είσαι ένα εσύ με ‘μένα

μακριά πιά δε μπορώ
άλλο αγάπη μου να ζω
στο φωνάζω και φαντάζω
σα μωρό που όλο τρομάζω

μα μια παιδική ψυχή
δεν μπορεί να κοιμηθεί
έχει χρόνια κουραστεί
μόνη αγάπη μου να ζει

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

μέσα απ' του καιρού τα βάθη

. .


ζούνε μ’ έρωτα οι ανθρώποι
μα πεθαίνουνε μονάχοι
σαν ερημωμένοι βράχοι
κι ζωή βουτάει η φταίχτρα
της χαράς όλα τα ρέστα

και 'μείς αγάπη μου μεγάλη
δυό αλήτικα πουλιά
κλέβουμε μαζί φιλιά
απ' του χρόνου την αρένα
με του έρωτα την πένα

μέσα απ’ του καιρού τα βάθη
έρχονται κάτι στιγμές
απρόσκλητες,.. σαν αγκαλιές
κρύβουν πάνω τους αιώνες
κι αψηφούνε τους κανόνες

στης ζωής τον άδειο δρόμο
σίδερα κολλούν στη βράση
μιά φωτιά μας έχει κάψει
όταν του έρωτα το βέλος
είν’ της μοναξιάς το τέλος

ζούνε μ’ έρωτα οι ανθρώποι
κάποτε είναι μονάχοι
κουβαλούν πολλά τα λάθη
όνειρα που ‘χουν νυχτώσει
και τους έχουνε προδώσει
. .
. .

ποίημα που δεν έχει ρίμα


έπαιξες κρυφτό το βράδυ
κρύφτηκες μες το σκοτάδι
άνοιξε την αγκαλιά του
πέταξες με τα φτερά του

σ’ ένα ουρανό μ’ αστέρια
νύχτα και με άδεια χέρια
μ’ άφησες μόνο στον Άδη
δίχως ένα σου σημάδι

πέρασες απ’ τη καρδιά μου
έρωτας απ’ τα όνειρά μου
είχε η μέρα μου ένα γέλιο
που ήσουνα μαζί μου τέλειο

τώρα αθόρυβος ο θρήνος
άσπρος λαβωμένος κρίνος
σκάβει της καρδιάς τα βάθη
κι είναι στη ψυχή αγκάθι

τσακισμένο γιασεμί
δίχως ένα σου φιλί
των χειλιών μου ο άδειος κήπος
άνθος με ένα μαραμένο ρίγος

μες της κάμαρας την άκρη
με μια πίκρα κι ένα δάκρυ
έγινε το κάθε βράδυ
ένα απύθμενο πηγάδι

άλλοτε είχε νερό
τώρα άνυδρο ξερό
του έρωτα σου η πηγή
στέρεψε πριν να ‘ρθει αυγή

σ’ ένα ερημικό τοπίο
μένω ένας κι όχι δύο
να μονολογώ τα βράδια
δίχως τα δικά σου χάδια

μ’ ένα μοβ του πένθους χρώμα
έβαψε η καρδιά το σώμα
κι αγάπη ένα κλαδί
ραγισμένη σαν γυαλί

στέκει μόνη ένα δοξάρι
δίχως του βιολιού τη χάρη
μελωδία βουβή στο κύμα
ποίημα που δεν έχει ρίμα

καταλήξαμε σκιές
κάτω απ’ τις αστροφεγγιές
σκοτεινές χωρίς φεγγάρι
στου έρωτα το μαξιλάρι

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

νυχτερινή καταιγίδα

άδειασε ξανά το βράδυ
σκόρπια όνειρα κι ελπίδες
σαν δυό κοφτερές λεπίδες
που με κόβουνε

στα λευκά τα μαξιλάρια
μες τα χέρια μου τα άδεια
τα ανύπαρκτά σου χάδια
να με ζώνουνε

μίλησα με το φεγγάρι
του ‘πα να μου κάνει χάρη
ρώτησα μήπως σε είδε
μου ‘πε πως σου μίλησε

με λυπήθηκε και είπε
να μ’ αφήσει δυό αχτίδες
συντροφιά τις άδειες νύχτες
έγειρε με φίλησε

έτρεξε απ’ το μάτι δάκρυ
όνειρο που ήταν στάχτη
έδυσε άστρο η αγάπη
και ξημέρωσε

κόκκινη φωτιά στο αίμα
πάγωσε το άδειο βλέμμα
ήρθε ανατολή να φέξει
κι αυγή μας ,έσβησε

μόνη έμειν’ η αγάπη
πάνω σ’ αδειανό κρεβάτι
λείπει τώρα αυτό το κάτι
που μας ένωσε

έριξ’ η ζωή τα ζάρια
μα δεν έπαιρνε παζάρια
ήταν άτυχη η ώρα
που μας όρισε

σαν του ρολογιού του δείχτες
που γυρίζουνε ξενύχτες
στου έρωτα τους λεπτοδείχτες
η ζωή μας, κόλλησε
.................................
................................

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

ότι αγαπάς ,υπάρχει…


υπάρχεις στη καρδιά μου
σε ένα χαμόγελο γλυκό
να συντροφεύεις τα όνειρα μου
όσο δεν θα ‘σαι εδώ

μπορεί να μην σε βλέπω
ν’ ακούω το σ’ αγαπώ σου
στη μνήμη μου όμως έχω
αγάπης φυλακτό σου

στο χάρτη τ’ ουρανού μου
φέγγεις , τη σκέψη μου φωτίζεις
τις συννεφιές του νου μου
φυσάς, σαν άνεμος και καθαρίζεις

νιώθω να μ’ αγκαλιάζεις
σαν να ‘μουνα μωρό
τις πίκρες μου αδειάζεις
σαν να ‘σουνα εδώ

κι αν είσαι μακριά μου
αγάπης κομμάτι σου εγώ
σε κουβαλώ κοντά μου
σάρκα και αίμα όσο θα ζω

είσαι φωνούλα πεντακάθαρη λευκή
στο κόσμο τον παράφωνο και μαύρο
λείπεις, μα η ηχώ σου δυνατή
υπάρχεις, στο σ’ αγαπώ μου το καθάριο

είσαι εδώ, τριγύρω μου και ζεις
βροχή που μου σταλάζει την ελπίδα
μέσα σε όλα μου να κατοικείς
είσαι η πρώτη μου κι ύστατη ρανίδα

δίψασα και το βλέμμα σου δεν τρέχει
πηγή για να χορτάσει η ματιά μου
πείνασα κι η λαχτάρα δεν αντέχει
να σε νηστεύει άλλο ομορφιά μου

θέλω ν’ ακούσω πάλι
τ’ αγαπημένο χτυποκάρδι στη καρδιά σου
μια πεθυμιά μεγάλη
να νιώσω τα αισθήματα που κρύβει η αγκαλιά σου

θολή οπτασία μες τ’ αγέρι
μου γνέφεις και σου γνέφω σε μία γλώσσα μυστική
το να σιμά κοντά στ’ άλλο σου χέρι
ρίχνει στο σώμα ένα πάθος και μιά μαγεία ερωτική

ψάχνω, κι όποιον καθρέφτη κι αν κοιτάζω
σε βλέπω μέσα μου να ζεις
τρέχω ,όσο στο χρόνο κι αν αλλάζω
άφθαρτη αγάπη μου επιζείς


επικαλέστηκα τις μούσες
απόψε αγάπη να σου τραγουδήσω
κι ήταν, εσύ που μου μιλούσες
και προσπαθώ να ιχνογραφήσω


πλημμύρησαν οι λέξεις μουσική
και άλλαξε το νόημα του κόσμου
γίνηκαν οι ζωές μας μια αφή
τη μέρα που σε έβαλα εντός μου

μια λέξη μου ψιθύρισε η καρδιά
και άστραψε η αγάπη μου αιθρία
ποια μπόρα ποια πληγή ποια σκοτεινιά
θα μείνει να σταθεί εμπρός σε σένανε τη μία

σ’ όποιους ηχούν τα λόγια μου παράξενα
φανταστικός μονόλογος μικρού παιδιού
ίσως αν νιώσει της αγάπης τα παράδοξα
φανούν οι λέξεις μου νότες ενός σκοπού …

μονόδρομος ο έρωτας
είναι και η αγάπη
σ’ αυτό τον κόσμο τον φθαρτό
ότι αγαπάς ,υπάρχει…


Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

στις πέντε των αισθήσεων ηπείρους


τα μονοπάτια της καρδιάς όλα τα πήρα
σε νοσταλγίας δρόμους οδοιπόρησα
αδιάκοπα κι ακούραστα για την δική σου θήρα
σε τίποτα μπροστά δεν ολιγώρησα

εμπόδια και κακοτοπιές που έστηνε η μοίρα
στυγνά χωρίς αναβολές όσες κι αν ήταν οι βολές
εγώ πιστός να προσκυνώ το θαύμα σου
ξεπέρασα και τη ζωή στα χέρια μου την πήρα

σε τόπους την οδήγησα να ‘ρθει να βρει το στίγμα σου
πορεία μου ‘δινε η καρδιά με την ηχώ του χτύπου σου
στα βήματα μου τα κενά της απουσίας το ρήγμα σου
αργά μα πάντα σταθερά γεμίζω με τους ήχους σου

μιάς μελωδίας όνειρα που σύνθεσε η καρδιά μου
με μαεστρία ο έρωτας αναζητάει νότες
του τραγουδιού που νοσταλγούν να πουν τα χείλη μου
να ξεπηδάς σαν μυστικός σκοπός απ της αγάπης μου τις ρότες

κι αν είν’ η αγάπη σου μια ομορφιά όταν έρχεται
ένα ξεφάντωμα θα είναι η ζωή μου
δικαίωση που διόρθωση δεν επιδέχεται
το ατσάλι το σκληρό της θέλησης μου

ανέσπερος ο έρωτας σκορπά ξανά τη γύρη του
στις πέντε των αισθήσεων ηπείρους
στο σύμπαν μου εκρήξεις σου αφήνουν ίχνη τους
αιώρηση ζωής στη δίνη του απείρου

μ’ αλάθευτο το ένστικτο σ’ αναζητούσα
μέσα απ’ το αίμα μου και έγινες φωνή
ήσουν το όνειρο που πάντοτε ποθούσα
μα εγώ σε πίστεψα και έγινες ζωή

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

έχασε ο λογισμός απ' της καρδιάς το μέτρο


φιλί φιλί ανέβηκα
τη σκάλα του έρωτα σου
σκαλί σκαλί κατέβηκα
στα βάθη της καρδιάς σου

αγάπης ρούχο σ’ έβαλα
κι έντυσα τη ψυχή μου
της ομορφιάς σου το ένδυμα
φόρεσα για ζωή μου

κι αφέθηκα τη νύχτα αυτή
στου πάθους το ξημέρωμα να σεργιανίζω
στην εύγλωττη του έρωτα σιωπή
αγάπη με ματιές σου ψιθυρίζω

τις πίκρες κέρασα γλυκό κρασί
τα βάσανα τα άφησα
να τρέχουνε ξοπίσω
και απ το παλιό βαρέλι της ζωής
σ’ ήπια γουλιά γουλιά
ωσότου να μεθύσω

πήρε ένα χρώμα η αυγή
του ρίγους σου στις πλάτες πέπλο
έτσι καθώς ανέτειλε η ψυχή
κι έχασε ο λογισμός
απ’ της καρδιάς το μέτρο

γιατί είν’ το βλέμμα σου βαρύ
ίχνος χαδιού σημάδι
το βήμα σου μ’ ακολουθεί
όπως το φως
που σβήνει το σκοτάδι
.
.

Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

της μοναξιάς η ήττα


αυτή η νύχτα ήταν
της μοναξιάς η ήττα
της λησμονιάς το δάκρυ
που στέγνωσε η αγάπη

κι αν είμαι τώρα μόνος
χαρά και όχι πόνος
κεντάει τη καρδιά μου
κι ας είσαι μακριά μου

γιατί εγώ σε είχα
την ώρα που σε βρήκα
χρόνια στα όνειρα μου
πνοή μες τα πλευρά μου

να ζω να ανασαίνω
για να σε ανασταίνω
καρδιά μου ήσουν χαμένη
μα μέσα μου κρυμμένη

να ζω να σ’ αγκαλιάζω
στον ύπνο να σ’ αρπάζω
αγάπη που λατρεύει
κι η νύχτα τη ζηλεύει

τι να συγκριθεί μαζί σου
σ’ ότι σκόρπισε η αφή σου
τριαντάφυλλα του Απρίλη
άνοιξη τα δυό σου χείλη

μάτια μαύρα στάζουν μέλι
που τρυγάνε δυό αγγέλοι
απ’ του ήλιου σου το βλέμμα
θρέφουν τη καρδιά μου μ’ αίμα

δίνουνε ρυθμό και χτύπο
άκου λένε σου ανήκω
βήμα σταθερό κι αργό
με του πόθου το σφυγμό

χέρια σαν περικοκλάδες
του έρωτα παραφυάδες
μου κορφολογούν το σώμα
στης αγάπης σου το δώμα

κόκκινο του πάθους χρώμα
το κορμί μυρίζει ακόμα
απ’ του έρωτα τη πάλη
μέθυσα κι όλα μια ζάλη

σ ήπια απόψε στο ποτήρι
στης ζωής το πατητήρι
μούστο απ το δικό σου αμπέλι
η μορφή σου μ’ ανατέλλει

λευκό ατλάζι της αυγής
και αρμονία της ψυχής
όσο καλά κι αν σε υμνώ
το λες με ένα σ’ αγαπώ

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

στέκει πιστή σαν Πηνελόπη


Και να που νόμιζα πως πίσω θα γυρίσεις
μα τώρα εσύ μονάχο μ’ έχεις αφημένο
με της ελπίδας τα πανιά σχισμένα
απ’ των ανέμων τις μεγάλες έριδες

Μόνος να οδοιπορώ στη χέρσα γη που έχεις αφήσει
του κάκου εγώ εδώ να περιμένω
με χείλη πια στεγνά και στερεμένα
δίχως σταγόνα απ’ τους μεγάλους έρωτες

Κάτω απ’ το στέρνο μου απέραντη σιωπή ο φόβος
μικρό αγκάθι με πελώρια σκιά με ζώνει
κι ούτε ένα δέντρο σπλαχνικό να πιάσω
κλαδί αγάπης από τα φύλλα της ελπίδας

Έσβησε ο ήλιος απ’ δάκρυ που μου άφησε ο πόνος
θρήνο σηκώσανε τα μαύρα της αγάπης περιστέρια
δεν θ’ ανατέλλει πια των οραμάτων σου η σελήνη
στο ραγισμένο κρύσταλλο που ζούσε η μορφή σου

Μέσα στις φλέβες μου κυλάει ο διάλογος της νύχτας
κενολογίες βυθισμένες πνίγονται οι σκέψεις
στο δηλητήριο απ’ το κεντρί της μνήμης καρφωμένο
κι απ’ τη πληγή που αιμορραγεί αγάπη εγώ πεθαίνω

Η λογική σαν τιμωρία με δυό χέρια ματωμένα
κόβει το μίσχο που ανθίζεις στη καρδιά μου
όπως ο πάγος που χτυπάει τα μπουμπούκια
που η μοίρα έριξε στο χώμα παγωμένα

Κι εκεί που νόμιζα πως πίσω θα γυρίσεις
στο χέρι ο πόνος μ’ ένα βρόγχο περασμένο
στου ποτηριού το πάτο πνίγει την ελπίδα
μιάς αγάπης όπου άδειασε ο χρόνος

Πλάνη το μήνυμα των αστεριών καρδιά μου
με ξεγελάσαν οι μαντείες των τσιγγάνων
σε καρτερούσα ολονυχτίς με άγρυπνο το μάτι
κι αντί για σένα καλημέρα μου ‘πε η μοναξιά μου

Μια θλίψη είναι το φως για όλους εκείνους
όπου πενθούν τους ίσκιους τους ντυμένοι
μα ωστόσο η γύρη της ζωής που άγγιξε τα χέρια
στέκει πιστή σαν Πηνελόπη , το γόνιμο του Οδυσσέα Βλέμμα να προσμένει

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

να ζω να περιμένω


κοντεύουνε οι μέρες
που δίπλα σου θα ζω
στοχεύουνε σαν σφαίρες
όλα τα σ’ αγαπώ

τον έρωτα να νιώσω
στα μάτια σου να ‘δώ
να γείρω να ενδώσω
κι εσύ να είσαι εδώ

μέσα στην αγκαλιά μου
γλυκά να σε κρατήσω
‘πως σ’ είχα στη καρδιά μου
μ’ αγάπη να γεμίσω

τη σκέψη με φιλιά
στα χείλη σου να σβήσω
τη μέσα μου φωτιά
τα όνειρα να αφήσω

του ανέμου τα πουλιά
επάνω στο κορμί σου
να χτίσουνε φωλιά
να κοιμηθούν μαζί σου

το σούρουπο να φέρει
στο χάραμα της μέρας
χαμόγελου αγέρι
του έρωτα ο αέρας

στου πάθους σου τα χείλη
τον ήλιο να ρουφήξω
μάτια που μ’ έχουν στείλει
τον ουρανό ν’ αγγίξω

που μ’ έχουν καθηλώσει
να ζω να περιμένω
η αυγή να ξημερώσει
που δίπλα σου θα μένω

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

της αγάπης το φιλί



σ’ έψαχνα σ’ αναζητούσα
πριν ακόμα γεννηθώ
το θεό παρακαλούσα
να ‘ρθω εδώ να σ’ αγαπώ

πήρα της ζωής το τραίνο
για να βρω προορισμό
δίχως σύνορο και φρένο
ούτε ένανε φραγμό

κουβαλούσα για βαγόνια
όνειρα και φαντασία
τη ψυχή του την αιώνια
μηχανή κι επιθυμία

όλες τις γωνιές του κόσμου
της καρδιάς μου όλη τη γη
να σφυρίζω έλα δώσ’ μου
της αγάπης το φιλί

πάνω στου έρωτα τις ράγες
όνειρα κρυφά κι ελπίδες
κύλησαν σαν δύο στάλες
ως την ώρα που με είδες

πότισαν τα μάτια νότες
στου κορμιού σου τις γραμμές
του προορισμού οι πόρτες
κλείδωσαν τις διαδρομές
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

όταν γιά αγάπη μου μιλάς



χτυπάει η καρδιά μου δυνατά
κι απ’ της αγάπης σου τα άδυτα
συλλέγει συναισθήματα
ταξινομεί με χτύπους ρυθμικά
ερωτικά σκιρτήματα

να ‘χει η ψυχή μου να παινεύεται
στα μακρινά ταξίδια
σε τούτη γη που έζησε
πως μέσα της σε έβαλε
και ήσουνα αλήθεια

γιατί πολύ αγάπησε το άστρο το δικό σου
τις νύχτες που περπάτησε
κι αντίκρισε το φως σου
μίλα λοιπόν σιγά
όταν για αγάπη μου μιλάς

ψιθύρισε στ’ αυτί μου
όσα τα μάτια σου είδανε
στα μάτια τα δικά μου
κι όσα στα χείλη σου έγραψαν
φιλιά μεσ’ τη καρδιά μου

σχημάτισε το σ αγαπώ
και δείχτο στο φεγγάρι
χαμόγελο πανσέληνο
να το ζηλεύει η νύχτα
που εγώ το έχω πάρει..
-------------------------------------------------------------------------------------------------

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

της απουσίας σου το βλέμμα


απλώνει η νύχτα τη σιωπή σου
κι εσύ να ξεπηδάς μέσα απ’ το μαύρο
της απουσίας σου το βλέμμα
όπως το φως που σκίζει τα σκοτάδια
μια παρουσία η σιγή σου
να με τυφλώνει με λευκό
ξημέρωμα χωρίς εσένα
κενό μετέωρο καρδιάς τα βράδια
.
η σκέψη μου σε νοσταλγεί και τριγυρίζει
σ όλα εκείνα τα σοκάκια
που χέρι χέρι περπατήσαμε μαζί
εκεί κάτω απ το φως που αρχίσαν τα όνειρά μας
στη μέση εμείς και γύρω μας να ψιχαλίζει
άλλοι να κάθονται στα διπλανά παγκάκια
άλλοι αδιάφοροι κι άλλοι να κάνουν χάζι
κι εμείς πιστοί να προσκυνάμε τα φιλιά μας
.
έτσι περνώ και δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια
μοιάζω ιχνηλάτης π’ ακολουθεί μίας αγάπης τα σημάδια
πρώτη του Μάη και άλλοι πλέξανε στεφάνια
και ‘γω με ερωτικά στιχάκια
γεμίζω της αγάπης τα τετράδια
χρώματα σχέδια τα φύλλα τα λευκά και άδεια
λέξεις κι αισθήματα που ξεπηδούν απ’ την αφάνεια
να λαχταρώ η αγάπη μας να γίνει τραγουδάκια
.

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

κόκκινα άνθη βαμμένα μ’ αίμα


πρώτη Μαΐου κι ένα στεφάνι
κόκκινα άνθη βαμμένα μ’ αίμα
όλων αυτών που έχουν πεθάνει
για τα δικά μας τα κεκτημένα

ύστατος φόρος για τον αγώνα
τιμής στη μνήμη όσων δεν σκύψαν
στης αδικίας τον κυκεώνα
δώσαν ζωές ,δεν προσκυνήσαν

με καταλήψεις και απεργίες
σώμα με σώμα σ’ άνισες μάχες
για τα ωράρια και τις αργίες
δολοφονήθηκαν σαν πρωτ-εργάτες

για τ’ αυτονόητα με ένα σύνθημα :
"Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο".
και με δηλώσεις σε καταδίκες :
"Δεν υπάρχει, κύριοι στρατοδίκαι, ωραιότερο κύκνειο άσμα
για κάθε αγωνιστή, από τον επιθανάτιο ρόγχο μπροστά στα
πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσματος της τυραννίας"
μείνανε αθάνατοι αφήσαν μήνυμα
μνήμες οι θάνατοι , ειρήνης δίκες ….
.
.