Τρίτη, 11 Μαΐου 2010

της μοναξιάς η ήττα


αυτή η νύχτα ήταν
της μοναξιάς η ήττα
της λησμονιάς το δάκρυ
που στέγνωσε η αγάπη

κι αν είμαι τώρα μόνος
χαρά και όχι πόνος
κεντάει τη καρδιά μου
κι ας είσαι μακριά μου

γιατί εγώ σε είχα
την ώρα που σε βρήκα
χρόνια στα όνειρα μου
πνοή μες τα πλευρά μου

να ζω να ανασαίνω
για να σε ανασταίνω
καρδιά μου ήσουν χαμένη
μα μέσα μου κρυμμένη

να ζω να σ’ αγκαλιάζω
στον ύπνο να σ’ αρπάζω
αγάπη που λατρεύει
κι η νύχτα τη ζηλεύει

τι να συγκριθεί μαζί σου
σ’ ότι σκόρπισε η αφή σου
τριαντάφυλλα του Απρίλη
άνοιξη τα δυό σου χείλη

μάτια μαύρα στάζουν μέλι
που τρυγάνε δυό αγγέλοι
απ’ του ήλιου σου το βλέμμα
θρέφουν τη καρδιά μου μ’ αίμα

δίνουνε ρυθμό και χτύπο
άκου λένε σου ανήκω
βήμα σταθερό κι αργό
με του πόθου το σφυγμό

χέρια σαν περικοκλάδες
του έρωτα παραφυάδες
μου κορφολογούν το σώμα
στης αγάπης σου το δώμα

κόκκινο του πάθους χρώμα
το κορμί μυρίζει ακόμα
απ’ του έρωτα τη πάλη
μέθυσα κι όλα μια ζάλη

σ ήπια απόψε στο ποτήρι
στης ζωής το πατητήρι
μούστο απ το δικό σου αμπέλι
η μορφή σου μ’ ανατέλλει

λευκό ατλάζι της αυγής
και αρμονία της ψυχής
όσο καλά κι αν σε υμνώ
το λες με ένα σ’ αγαπώ

2 σχόλια:

Σάιλεντ είπε...

Της μοναξιάς η ήττα...σε πράσινα σεντόνια κι ένα λευκό ποτήρι κρασί...

Ιωάννης είπε...

..σε ένα βλέμμα σιωπηλό χάδι καρφωμένο πάνω σου όταν ξυπνάς την νύχτα ...σε δύο χείλη που συνεχίζουν το όνειρο που έβλεπες όταν κοιμόσουν και σε αγγίζουν ...στην άνοιξη που μυρίζεις στο κορμί της..και στα χρώματα του κόσμου όλα που βλέπεις στο χαμόγελό της...