Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

νυχτερινή καταιγίδα

άδειασε ξανά το βράδυ
σκόρπια όνειρα κι ελπίδες
σαν δυό κοφτερές λεπίδες
που με κόβουνε

στα λευκά τα μαξιλάρια
μες τα χέρια μου τα άδεια
τα ανύπαρκτά σου χάδια
να με ζώνουνε

μίλησα με το φεγγάρι
του ‘πα να μου κάνει χάρη
ρώτησα μήπως σε είδε
μου ‘πε πως σου μίλησε

με λυπήθηκε και είπε
να μ’ αφήσει δυό αχτίδες
συντροφιά τις άδειες νύχτες
έγειρε με φίλησε

έτρεξε απ’ το μάτι δάκρυ
όνειρο που ήταν στάχτη
έδυσε άστρο η αγάπη
και ξημέρωσε

κόκκινη φωτιά στο αίμα
πάγωσε το άδειο βλέμμα
ήρθε ανατολή να φέξει
κι αυγή μας ,έσβησε

μόνη έμειν’ η αγάπη
πάνω σ’ αδειανό κρεβάτι
λείπει τώρα αυτό το κάτι
που μας ένωσε

έριξ’ η ζωή τα ζάρια
μα δεν έπαιρνε παζάρια
ήταν άτυχη η ώρα
που μας όρισε

σαν του ρολογιού του δείχτες
που γυρίζουνε ξενύχτες
στου έρωτα τους λεπτοδείχτες
η ζωή μας, κόλλησε
.................................
................................

Δεν υπάρχουν σχόλια: