Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

ποίημα που δεν έχει ρίμα


έπαιξες κρυφτό το βράδυ
κρύφτηκες μες το σκοτάδι
άνοιξε την αγκαλιά του
πέταξες με τα φτερά του

σ’ ένα ουρανό μ’ αστέρια
νύχτα και με άδεια χέρια
μ’ άφησες μόνο στον Άδη
δίχως ένα σου σημάδι

πέρασες απ’ τη καρδιά μου
έρωτας απ’ τα όνειρά μου
είχε η μέρα μου ένα γέλιο
που ήσουνα μαζί μου τέλειο

τώρα αθόρυβος ο θρήνος
άσπρος λαβωμένος κρίνος
σκάβει της καρδιάς τα βάθη
κι είναι στη ψυχή αγκάθι

τσακισμένο γιασεμί
δίχως ένα σου φιλί
των χειλιών μου ο άδειος κήπος
άνθος με ένα μαραμένο ρίγος

μες της κάμαρας την άκρη
με μια πίκρα κι ένα δάκρυ
έγινε το κάθε βράδυ
ένα απύθμενο πηγάδι

άλλοτε είχε νερό
τώρα άνυδρο ξερό
του έρωτα σου η πηγή
στέρεψε πριν να ‘ρθει αυγή

σ’ ένα ερημικό τοπίο
μένω ένας κι όχι δύο
να μονολογώ τα βράδια
δίχως τα δικά σου χάδια

μ’ ένα μοβ του πένθους χρώμα
έβαψε η καρδιά το σώμα
κι αγάπη ένα κλαδί
ραγισμένη σαν γυαλί

στέκει μόνη ένα δοξάρι
δίχως του βιολιού τη χάρη
μελωδία βουβή στο κύμα
ποίημα που δεν έχει ρίμα

καταλήξαμε σκιές
κάτω απ’ τις αστροφεγγιές
σκοτεινές χωρίς φεγγάρι
στου έρωτα το μαξιλάρι

Δεν υπάρχουν σχόλια: