Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010


απόψε θα μυρίζω πεθυμιά
βγαλμένη απ της ζωής τα γιασεμιά
εκείνα που η καρδιά τα ‘χει κρυμμένα
κι ένα καφέ θα βγω να πιω
μες την πολύβουη την αγορά

σε κούπα κάτασπρη λευκή
τα όνειρα μου θα ρουφήξω
κι ας κάθομαι σε μια καρέκλα δανεική
κι ας είναι η ζωή περαστική
όπως τα δάκρυα στα μάτια τα κλαμένα

μέσα στο πλήθος της ζωής
μια γραμμή ,ευθεία απαρέγκλιτη θα αφήσω
κόκκος καφέ και ένα άρωμα ψυχής
ανάμεσα στο πλήθος της στιγμής
τη φλόγα μου θα σβήσω

2 σχόλια:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

Το κλείσιμό του φανταστικό...
ευθεία γραμμή κι ένα άρωμα ψυχής...
εκεί ανάμεσα στο πλήθος της σιωπής..
ένα αποτύπωμα ..ένας κόκκος καφέ..
Ονειρα χαραγμένα μέσα σε μια ζωή περαστική που ο χρόνος της διαβαίνει τρέχοντας και οι στιγμές της μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού ..
Ισως να 'ναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ελπίδας ,για όλα όσα λαχταράμε και θα ρθουν ...για όλα όσα θεωρούμε δίπλα μας μικρά μα είναι τελικά τοσο μεγάλα !!!
Καλό Σαββατοκύριακο Γιάννη !!

Ιωάννης είπε...

Νομίζω πως δεν έχει σημασία το τι έχουμε ή το τι δεν έχουμε , τι πήραμε η τι δεν πήραμε απ τη ζωή , αλλά το πώς εισπράτουμε όλα αυτά και πώς τα εξαργυρώνουμε.Όσα κρύβει μέσα της η πολύβουη αγορά της ζωής ,τα συναισθήματα που ρουφάμε στην άσπρη κούπα του χρόνου μας ,απ το καφε του κόκκου της ύπαρξής μας, που καρβουντίζεται και ψήνεται αφήνωντας ένα άρωμα ψυχής πάνω στην θράκα της καρδιάς, που μας σιγοκαίει με τη φωτιά της πεθυμιάς, όταν τα ρούχα της συνήθειας βγάλουμε και δούμε γυμνό τον εαυτό μας, με όλες του τις αδυναμίες να λυγίζουν όπως τα πόδια μιάς πλαστικής καρέκλας, τότε και μόνο τότε πίσω μας θα αφήνουμε μία ευθεία απαρέγκλιτα ευθυγραμισμένη με την ουσία αυτού που είμαστε .

Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα Δέσποινα ..