Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

ταξιδιάρικο πουλί του νόστου

είμαι εδώ σου το φωνάζω
δίπλα σου και στέκω εγώ
άκου τη φωνή που βγάζω
λείπεις λες δεν είσαι εδώ
μες τα μάτια σε κοιτάζω
και σου λέω σ’ αγαπώ

χαμηλώνεις το κεφάλι
στο μυαλό κυλούν οι σκέψεις
νιώθεις λες τώρα μια ζάλη
τι να πεις τι να πιστέψεις
μέσα σου όλα μία πάλη
σίδερα κι εσύ δραπέτης

μες τη φυλακή του χτες
σε στιγμές που έχουν περάσει
ψάχνεις να με βρεις εκεί
κι αγκαλιά μ’ έχεις αρπάξει
σ’ ότι ζήσαμε μαζί
το ‘χεις στη καρδιά φυλάξει

κι εμένα αγάπη μου, μου λείπεις
ίδια όνειρα κι ελπίδες
με χτυπούν σαν καταιγίδες
σήκω πάνω το κεφάλι
κι άκου της καρδιάς τη ζάλη
λέει μην εγκαταλείπεις

γεννηθήκαμε εμείς
σε δυό άκριες της γης
ένας άστρο του βορρά
κι άλλος άνεμος του νότου
κι είν’ η αγάπη μας θαρρείς
ταξιδιάρικο πουλί του νόστου

2 σχόλια:

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

ας το καλο πρωι πρωι
βρε Γιαννη..
συγκινηθηκα...!!!
καπου εκει ψηλα..
η λαμψη των αστεριων..ενωνει στον ουρανο..και δεν εχει σημασια..βορας η νοτος..αλλα το φως που παιρνει το ενα απο το αλλο..

να σαι καλα
μια ομορφη μερα να εχεις..!!!!

Ιωάννης είπε...

Φυσικά και δεν έχει σημασία Καλυψώ.
Αλλωστε γι αυτό είναι ο άνεμος , γιά να αγγίζει γλυκά το άστρο της , όσο ψηλα κι αν είναι , με της αγάπης τ' 'αρμα ..

Κι εσύ να είσαι καλά και να περνάς όμορφα ..