Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

βγάζει η μοίρα μας την ήρα


.
'
μες του λιοτριβιού τη πέτρα
τους καημούς έλα και μέτρα
βάσανα ρίξε και πίκρα
στύψε πιάσε την ελπίδα

βγάζει η μοίρα μας την ήρα
στάρι η αγάπη που δεν πήρα
έρωτα που τελειώνει
στάχυ στης πληγής τ’ αλώνι

της ζωή μας τα στερνά
ήλιος που μας προσπερνά
δάκρυ στο στεγνό το χώμα
που δεν πάτησες ακόμα

βούλιαξε σ’ άλλο λιμάνι
του ερωτά σου το χαρμάνι
ρούφηξες σα το τσιγάρο
ότι θέλησα να πάρω

πέταξες την ευτυχία
κύμα σ’ άλλη παραλία
μ’ άφησες ένα ναυάγιο
κι έκανες εσύ τον άγιο

πόσα έχω να σου πω
ρώτα μόνο το θεό
τώρα μόνος μα τον άγιο
ψάχνω για να βρώ κουράγιο

2 σχόλια:

Σάιλεντ είπε...

Τίποτα σε χαμογελαστό έχει κύριε ποιητά μου ή έπειτα από τη σημερινή πίεση θα καταλήξω να χαλάσω το μέικ απ μου?

Ιωάννης είπε...

Στας διαταγάς σας , Στρατάρχη Σάιλεντ...

τυφλωμένη ζει η θλίψη
του χαμόγελου σκιά
κι ότι ήθελε προκύψει
μιας και έφυγε μακριά

απ’ τα χείλη μου επάνω
τα πισθάγκωνα δεμένα
κι από εκεί που ήταν άνω
πέφτει με φτερά σπασμένα

τη κρατούν φυλακισμένη
στου χαμόγελου τη χώρα
άχρηστη παροπλισμένη
ενός έρωτα τα δώρα

που τα σιωπηλά του μάτια
χίμηξαν με δυό φιλιά
της αγάπης της τα άτια
μ’ όπλα της μία αγκαλιά

χάδια και γλυκά φιλιά
δώσανε για μένα μάχη
κέρδισαν την μοναξιά
και μου πήρανε τα άγχη

έλα βρε μωρό μου γέλα
το χαμόγελό μου αυτό
λατρεμένη μου κοπέλα
εγώ σε σένα το χρωστώ

μη χαλάς το μέικ απ
απ’ τα όμορφα σου μάτια
κοίτα με πως είμαι απ
άσε τώρα τα γινάτια

της χαράς τώρα οι μύλοι
σκόνη κάνανε τη θλίψη
φίλα μου τα δυό μου χείλη
κι ότι θέλει ας προκύψει…

για τη μάχη που δίνεις, σας εύχομαι το καλύτερο ...