Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

με δυό ριπές πάνω στο σώμα




κατέβαινα τα καλντερίμια
βήματα αργά νωχελικά
με το κεφάλι μου στα πόδια
να κουβαλάω την ασχήμια
των λογισμών μου τα στερνά
και στη καρδιά μου δύο βόλια

γύρω μου κρύο και χιονιάς
ο αέρας πάγωνε στο στόμα
τρέμαν τα χέρια μου στις τσέπες
χειμώνας του έρωτα φονιάς
με δυό ριπές πάνω στο σώμα
μετρούσε θύματα σε παγωμένες στέπες

πήγαινα εμπρός και περπατούσα
σ’ έναν ορίζοντα κλειστό
να ατενίζω γύρω εικόνες
κι ήταν σαν πίσω να γυρνούσα
μ’ έναν αντίστροφο ρυθμό
μπλεγμένος σ’ άλλους κυκεώνες

ήταν οι σκέψεις μου θολές
κρύο και έσταζε ιδρώτας
κόκκινος σαν να ήταν αίμα
από τις χτεσινές βολές σου
που έγιναν τώρα ενεστώτας
στάζοντας μέσα απ’ το βλέμμα

γύρω μου ο ήλιος κι όλο λάμπει
ζέστη και χρώμα καίει το σώμα
κι ένα αεράκι δροσερό
μα στης καρδιάς μου όλα τα θάμπη
μαύρο και γκρι βαμμένο χρώμα
του έρωτα μας το νερό ..

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

εξήντα δεύτερα ενός λεπτού τα θαύματα

σα με κοιτάνε τα ματάκια σου κατάματα
χτύποι μετράνε της καρδιάς μου το σφυγμό
εξήντα δεύτερα ενός λεπτού τα θαύματα
για κάθε των ματιών σου σ’ αγαπώ

μάρτυρες γίνονται στα μάτια δυό σταγόνες
βρέχουν τα βλέφαρα υγρές σαν καταιγίδες
γράφουν υπόσχεση στα μάγουλα για αιώνες
πως της αγάπης μου θα είναι οι σφραγίδες

για τ’ όνειρα που άφησα στα χείλη σου επάνω
τα κρατημένα στη καρδιά μου μυστικά
πόθοι κι ελπίδες της ζωής που θέλησα να κάνω
να τα διαβάζεις σα τις λέξεις με φιλιά

όσο να σώσει των ματιών σου το χαλάζι
να σπέρνει έρωτα με ψήγματα ψυχής
όπως της μπόρας ο ρυθμός που μου αλλάζει
τις αυλακιές , τώρα η ροή μου θα ‘σαι ‘συ

σα με κοιτάνε τα ματάκια σου κατάματα
γίνονται βάλσαμα και σβήνουνε πληγές
των περασμένων των καιρών τα τραύματα
με το μελάνι τους ,οι σημερνές σου οι ματιές

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

στην ανάσα σου που καίει την μοναξιά μου


η αγάπη σου είναι κύμα μεσοπέλαγα
που τη θάλασσα του νου μου αγριεύει
σα στη σκέψη μου γυρνούν όσα σου έλεγα
μόλις χτες τα σ’ αγαπώ και ταξιδεύει

είσαι ο κόσμος μου ο άγνωστος που ήθελα
μες τις κόρες των ματιών σου να γνωρίσω
και τα γνώριμα της θλίψης μου απογεύματα
κάθε σούρουπο που έρχονταν να αφήσω

στην ανάσα σου που καίει την μοναξιά μου
όπως τ’ όνειρο απ’ το λήθαργο του χρόνου
ξημερώματα και σ’ έφερνε κοντά μου
στο κλειστό μου το παράθυρο του πόνου

γίναν πια τα πρωινά μέσα στα μάτια σου
φωτεινά τα σκαλοπάτια μου ένα ένα
μ’ οδηγούνε στης αγάπης τα παλάτια σου
εστεμμένος στη καρδιά σου από σένα

η αγάπη σου είναι κύμα μεσοπέλαγα
που σαν θύελλα το νου μου αγριεύει
μα είσαι δίπλα του καρδιά μου τ’ απογεύματα
και στα μάτια σου η ψυχή μου ταξιδεύει..

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

έρωτας είναι ..


αν ήσουνα ο ήλιος
θα με φώτιζες
το φως σου θα ‘ταν φίλος
και την αυγή θα σκόρπιζες

αν ήσουνα υγρή βροχή
εγώ θα ήμουν γη
στις φλέβες θα κυλούσες
μέσα στα σπλάχνα μου θα ζούσες

αν ήσουνα τα άστρα
η νύχτα σου εγώ
με την αγάπη να σου χτίζω κάστρα
σ’ ένα δικό μας ουρανό

όσο κοιτάζω γύρω
κι όσο σε ψάχνω
είσαι η αγάπη που αγγίζω
η ομορφιά σε ότι φτιάχνω

έρωτας είναι το όνομα σου
επίθετο σου η αγάπη
και όταν βρίσκομαι κοντά σου
φτάνω στου σύμπαντος την άκρη..

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

όλα της γης τα άδικα

ολα της γης τα άδικα
τα έχεις φορτωμένα
σε μιά ψυχή τα κουβαλάς
του κόσμου τα παράλογα
με της καρδιάς το αίμα
δάκρυ το δάκρυ τα ξοφλάς

θρηνούν τα δέντρα το καρπό
που άδικα έπεσε στη γη
σα το χτυπήσαν μπόρες
μα ο δικός σου ο ανθός
από το αίμα της πληγής
ποτίζει όλες τις ώρες

της ρίζας σου τα βάθη
απλώνει σταθερά στο χρόνο
τη ψυχική σου δύναμη
όσα κι αν είν’ τα πάθη
τα λάθη και ο πόνος
δεν είσαι εσύ η αδύναμη

μάνα γυναίκα κι αδερφή
πάντα αδικημένη
απ τη ζωή αιώνες
ατσαλωμένη υπομονή
το άδικο φορτωμένη
σκορπάς ζωής σταγόνες

περνούν τα χρόνια και οι καιροί
αλλάζουνε οι μέρες
νέα θα ‘ρθούν φεγγάρια
η άνοιξη θα γεννηθεί
απ’ της καρδιάς της σφαίρες
στης γης τα άνθη τ’ άγρια ..

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Πάλι εσύ ..

σήμερα που ‘ρθε το πρωί
του ήλιου είχες τη χάρη
χρυσή δροσούλα την αυγή
του Μάη μελωδικό δοξάρι

έκρυβε η νύχτα στο φεγγάρι
τα όμορφα μάτια σου κλειστά
λίγη απ’ την ομορφιά να πάρει
όσο θα τα ‘χεις σφαλιστά

πάλεψε η μέρα να σε πάρει
μες τη δική της αγκαλιά
σκιές Σαρακηνοί κουρσάροι
δεν της πτοούσαν την καρδιά

χαμόγελα άφησες γλυκά
στον ουρανό και γίναν άστρα
μία σου μπούκλα απ τα μαλλιά
αχτίδες σου στου φεγγαριού τα κάστρα

λύπη και πονεμένο δάκρυ
για τις χαμένες της αξίες
φτάσαν στου άπειρου την άκρη
φτιάξαν στο σύμπαν γαλαξίες

και ‘γω στα μάτια σου κοιτάζω
βλέπω τον κόσμο μέσα όλο
κάθε πρωί που σ’ αγκαλιάζω
μες της αγάπης σου το θόλο

Εσύ ..


είσαι το φως μου εσύ που πάντα έψαχνα
στις ερημιές στου νου μου τα σοκάκια
είσαι τα όμορφα που κάθε βράδυ έφτιαχνα
απ’ τη λαχτάρα της καρδιάς στιχάκια

μιά αγκαλιά σου
κι ας χαθώ
στα δυό σου χέρια
θα πνιγώ
στου ερωτά σου τον απύθμενο βυθό
κι αν χρειαστεί
και τη ζωή μου
να σου δώσω
ούτε λεπτό δεν θα διστάσω
θα ‘ρθω εκεί στα βάθη σου
θα σ’ αγκαλιάσω
και στο φιλί σου επάνω
εγώ θα σβήσω

είσαι το φως μου εσύ που πάντα έψαχνα
σ’ όλα εκείνα που αρνήθηκα ν’ αφήσω
είσαι ο όρκος που για σένα έκανα
πως τα σκοτάδια της ψυχής μου εγώ θα σβήσω

άτιτλο


εγώ δεν είμαι από δω
δεν είμαι από τούτο το πλανήτη
είμαι από άλλο ουρανό
εκεί που δεν τον βασιλεύει η λήθη

ζούνε στα μέρη μου παιδιά
που ‘χουνε καθαρή καρδιά
αργούν πολύ να μεγαλώσουν
γιατί τον όρκο τους δεν θέλουν να προδώσουν

ίσως στα λόγια να ν φτωχά
και να ‘χουν μέρες μετρημένες
γιατί σπατάλησαν πολλά
κι είχαν τα αισθήματα ποιμένες

ίσως στην άλλη τους ζωή
τα όνειρα τα φυλαγμένα
που τα κρατούσαν στη ψυχή
να μην γινούν χαρτιά καμένα

γύρω μου κόσμος ταραχή
τυχαία στη ζωή ριγμένος
να ξημερώσει θέλει η αυγή
κι ο ήλιος είναι ξεχασμένος

μες της νυχτιάς τα βάσανα
στα όνειρα του τα θολά
μαζί του εγώ ανάσανα
του κόσμου ετούτου τα στραβά

είναι το φως του φίλος
μα της ανατολής ο δρόμος
σταυρός στη πλάτη ξύλινος
πληγή και ματωμένος ώμος

τρέχει το αίμα μας ποτάμι
της ανθρωπιάς στάζει ο ιδρώτας
ζωή μας έμεινε ένα δράμι
γυρίζει ο χάρος το κλειδί της πόρτας

τρίζει ο σκουριασμένος μεντεσές
φωνάζει σήμανε η ώρα
αύριο δεν έχει , μόνο χτες
τελειώνει της ζωής η μπόρα

πάμε και δεν γυρίζουμε
ταξίδι στα όνειρά μας
εκεί όπου αξίζουμε
στα μέρη τα δικά μας
αλύπητα ξοδέψαμε
της νιότης μας τη ζήση
γιατί δεν ταξιδέψαμε
στο σύννεφο της λήθης

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010


Μεσσίες πέρασαν πολλοί
από τη γη ετούτη
κρατούσαν είπαν το κλειδί
από χρυσό σεντούκι

μήλα μας φέρνανε χρυσά
από τις εσπερίδες
ξέρανε λέει τα μυστικά
κι είχαν σακιά μ’ ελπίδες

άνοιγαν όλα τα κλουβιά
τα διπλαμπαρωμένα
μα η δική τους η καρδιά
είχε τ’ απωθημένα

κόσμος μαζεύτηκε πολύς
ν’ ακούσουν και να δούνε
γέλασε αυτός περιχαρής
που όλοι τον κοιτούνε

-είμαι εγώ πραματευτής
έχω γιά όλους ρούχα..
κι ο Έλληνας ο δυστυχής
είχε καμένη γούνα

βάραγε κάτι τύμπανα
βαρύγδουπα μεγάλα
ήχους που μύριζαν πολύ
σαν το κομμένο γάλα

κι απ’ το πολύ το πες και πες
εμείνανε κάτι σκιές
μαραζωμένες στις ψυχές
να μας θυμίζουνε το χτες

μεσσίες πέρασαν πολλοί
σωτήρες άλλοι τόσοι
ξοδέψανε οι ισχυροί
της ανθρωπιάς το γρόσι

είναι ο κόσμος της σιωπής
κλειδί του παραδείσου
ψάξε αδερφέ μου να το βρεις
στο πάτο της αβύσσου

μεσσίες πέρασαν πολλοί
από τη γη ετούτη
κανείς δεν είχε στη ψυχή
και στη καρδιά τα πλούτη

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

πήρες την εύνοια των καιρών


πήρες την εύνοια των καιρών
και έκανες καράβι
πανιά τη συρραφή συλλογισμών
κι ύστερα τράβηξες για Άδη

είχες στη πλάτη άνεμο τρελό
στου άδικου τα μέρη
κι όσο να σώσει το νερό
η τύχη σου ‘στηνε καρτέρι

μα στη καρδιά σου φυλακτό
είχες αρχαίο μυστικό
ήταν στα στήθια σου κρυμμένα
πίσω από κόκκινο υμένα

κομμάτι γαλανό ουρανό
αγάπης περιστέρι
-θεέ μου ήμουνα εγώ
είπες, το φως από τ’ αστέρι

σκληρή σου φόρεσε η ζωή
χάλκινη πανοπλία
μα ‘συ ‘χες σώμα μαχητή
όχι , δεν ήσουν λεία

έχεις το πνεύμα νικητή
αδάμαστο το βλέμμα
οδηγητή σου τη ψυχή
κι ας έτρεχε απ’ τις πληγές σου αίμα

γλυκά σε χάραξ’ η ανατολή
στου ήλιου εκεί την κόμη
θαρρώ πως να ‘ρθεις στη ζωή
εσύ έχεις την τόλμη

κι εγώ την εύνοια των ανέμων
και την ευμένεια των θεών
σιμά να σ’ έχω κάθε βράδυ
στης αγκαλιάς μου το λιμάνι

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

μία ψυχή , ψυχή μου ..πάντα .


δεν έχει σώμα η αγάπη
έχει αγάπη μου ψυχή
το σ’ αγαπώ που δάκρυ στάζει
είναι του έρωτα η βροχή
που πάνω μας έχει σταλάξει
με τ’ άγγιγμά της η ζωή

με ένα γέλιο με ένα χάδι
δεν έχει τέλος και αρχή
κι όσο γλυκά μας αγκαλιάζει
ο έρωτας μ’ ένα φιλί
θα ‘ναι του απείρου το σημάδι
που κρύβει μέσα η στιγμή

δεν έχει σώμα η αγάπη
έχει αγάπη μου ψυχή
σώμα φοράει το δικό μας
και παίρνει η αγάπη μας μορφή
ανάσα απ’ το δικό μας στόμα
και σχήμα δίνει στη ψυχή

είναι του έρωτα η δίνη
που μας σηκώνει εκεί ψηλά
το φως που πάνω μας αφήνει
το σμίξιμο της αγκαλιάς
νοήματα που γύρω κλείνει
όσα η ζωή φυλάει για μας

όμορφα δύσκολα μεγάλα
μικρά και καθημερινά
μαζί θα πιούμε στάλα στάλα
όσο η ζωή θα προσπερνά
εμπόδια και χίλια άλλα
με την αγάπη στη καρδιά

ωσότου να ‘ρθει εκείνη η μέρα
που όλα θα ‘χουνε τελειώσει
η μουσική μου στη φλογέρα
νότα θα έχει να προσδώσει
το σύνθημα μου στον αέρα
αγάπη.. αγάπη μου, που μου ‘χεις δώσει

γιατί είσαι ‘συ τώρα ψυχή μου
το νόημα μες τη ζωή μου
κι έξω από σένα δεν υπάρχει
τίποτα άλλο να με άρχει
είσαι αγάπη μου μοιραία
κι όλα μου γύρω μου ωραία

γιατί έχουν το δικό σου στίγμα
δίνουν τα μάτια σου τη ρίμα
και της φωνούλας σου ο ήχος
δένει στο νου μου αμέσως στίχο
σε μια ζωή που ήταν χύμα
ήρθες και όλα γίναν ποίημα

εκεί που νόμιζα πως μόνος
σε τούτο κόσμο εγώ υπάρχω
άλλαξε της καρδιάς ο τόνος
λόγος εδώ εγώ για να ‘ρθω
να σ’ αγαπώ ήτανε μόνο
όσο κι αν έπρεπε να ψάχνω

ήτανε δύσκολα γιά μένα
ήταν τα σ’ αγαπώ χαμένα
είχα γιά οδηγό τον ήλιο
που έτρεφε της καρδιάς ο χτύπος
κι ακολουθούσα τα σημάδια
όλα τα ανήλιαγα τα βράδια

κι όσο δεν σ’ έβλεπα μπροστά μου
όσο ο νους κι αν σε αρνιόταν
ήσουνα μέσα μου σιμά μου
και η καρδιά δεν σ’ απαρνιόταν
όσο στο βλέμμα δεν υπήρχες
σ’ αγάπησα και έτσι ήρθες

κάθομαι και κοιτώ τα βράδια
τώρα που δίπλα μου σε έχω
όσα μου άφηνες σημάδια
πίσω σου πάντα για να βλέπω
μες της ζωής τα περασμένα
που είναι τώρα ξεχασμένα

γιατί είναι τώρα η δύναμη μου
εσύ που είσαι στη ψυχή μου
και όλα έχουν σημασία
γιατί αποκτούν άλλη αξία
αυτή που μέσα μου την είχα
και είδα στα μάτια όταν σε βρήκα

είναι η αξία της αγάπης
που της ζωής μας τα καμένα
μέσα απ’ το θησαυρό της στάχτης
ξεθάβει όσα ήτανε ριγμένα
και από του λήθαργου τα βάθη
αναγεννά τα πεθαμένα

δεν έχει σώμα η αγάπη
έχει αγάπη μου ψυχή
σ’ όποια της γης κι αν είσαι άκρη
εμείς θα είμαστε μαζί
γιατί η δική μας η αγάπη
κι ασώματη ευδοκιμεί...



Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

μάτια στο κενό χαμένα


μάτια στο κενό χαμένα
άδειο βλέμμα σκοτεινό
και οι πληγές να τρέχουν αίμα
σε δωμάτιο αδειανό

κλέβει ο χρόνος ένα ένα
της αγάπης τα λεπτά
δεύτερα χωρίς εσένα
στη δική μου αγκαλιά

είναι ουρανός τη νύχτα
δίχως άστρα φωτεινά
άγγελοι λευκοί που βγήκαν
με σπασμένα τα φτερά

μια νυχτιά χωρίς φεγγάρι
στα λυτά σου τα μαλλιά
κάνουν το μυαλό σφουγγάρι
που βουτάει στα παλιά

κι όλα γίνονται μαρτύριο
μέσα σε θολά νερά
αξεδιάλυτο μυστήριο
που έρχεται από μακριά

δύσκολα περνούν οι ώρες
σουρουπώνει στη καρδιά
κι οι στιγμές είναι αιώνες
που με πνίγουν με θηλιά

πότε πέρασαν δυο μέρες
μα μου έλειψες πολύ
και πυροβολούν σαν σφαίρες
χείλια που έμειναν χωρίς φιλί

να αγναντεύουνε τη νύχτα
μόνα μέσα στη σιωπή
ψίθυροι που έξω βγήκαν
για να δουν αν είσαι εκεί

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

είναι πολλά τα σ’ αγαπώ ,και μ’ έχουν πλημμυρίσει


ανάμεσα σε γη και ουρανό
λυχνάρια μ’ ένα σώμα από πυλό
καίμε της ζωής μας το φυτίλι
κι είναι το λάδι λιγοστό
σταγόνες μετρημένες στο καντήλι

πώς , πες μου πώς να βρεις λογαριασμό
πόσα το θνητό μας σώμα
να κουβαλάει σε τούτο το χαμό
πούθε της γης να βρεις την άκρη
μ’ ένα χαμόγελο και μ’ ένα δάκρυ

ακροβατώ σ’ ένα σχοινί
πάνω στης ζωής το νήμα
στο να το χέρι υπομονή
στα πόδια μου ταχύ το βήμα
και στ’ άλλο σφίγγω τη πυγμή

ανάμεσα σε δύση και σ’ ανατολή
μια ανάσα κι ένα φύσημα απ’ αγέρι
λίγο αγάπη κι ένα αστέρι για ψυχή
τρέχω και σου κρατώ το χέρι
μέσα σε τούτο το χαμό ,μακρύ θα είν’ το καλοκαίρι

πόσα αγάπη μου να πω
πόσο η καρδιά μου να χτυπήσει
όλα είναι εδώ , όλα αυτά που λαχταρώ
όσα επάνω σου έχω αφήσει
είναι πολλά τα σ’ αγαπώ ,και μ’ έχουν πλημμυρίσει

κι αν η ζωή μας είναι λίγη
στης αγκαλιάς σου το βυθό
βρίσκω μια άβυσσο που ανοίγει
παράθυρο σε κόσμο μαγικό
κι είναι οι στιγμές φλόγες που καίνε
αιώνες και τα μυστικά μας λένε

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

σαν τα παιδιά που κυνηγούν σκιές

.
.
σαν τα παιδιά
που κυνηγούν σκιές
νομίζοντας
πως λίγο θέλει να τις πιάσουν
αφήνει η ζωή το φως της μες το χτες
κι εμείς καρδιές
που τρέχουν να προφτάσουν

τους χτύπους της
που χάνονται και φεύγουν
χαμόγελα
στης δύσης τον ορίζοντα
στης μνήμης μας τις φυλακές
όσα μας άγγιξαν
κρατάμε μη μας προσπεράσουν

σαν τα παιδιά
που πίστεψαν πως θα 'χουνε πολλές ζωές
αλόγιστα σκορπίσαμε στο χτες
λίγο απ’ το φως
που πέρασε και στα δικά μας χέρια
κρατήσαμε με πάθος τις στιγμές
που κόψανε το χρόνο σα μαχαίρια

στο σήμερα εσύ κι εγώ
στου έρωτά μας το πλατό
με την καρδιά γεμάτη
χορεύουμε αγάπη μου ταγκό
στήθος με στήθος αγκαλιά
γιατί σταθήκαμε ψηλά , ματιά με τη ματιά
και στην ζωή μας δε γυρίσαμε τη πλάτη

Για μας ψυχή μου , αφιερωμένο..
.

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

εκεί που αργεί να έρθει η αυγή


είπες πως θέλεις αγκαλιά
τη νύχτα να περάσουμε μαζί
πως θέλεις να σε πάω μακριά
εκεί που αργεί να έρθει η αυγή

σε μέρος και σε τόπο μακρινό
σφιχτά να σε κρατώ στα δυό μου χέρια
να λέει ο σφυγμός μου σ’ αγαπώ
και με φιλιά να σου μετρώ τ’ αστέρια

εκεί στου βόρειου πόλου τις γραμμές
που η νύχτα τους κρατάει έξι μήνες
εκεί αγάπη μου με έστειλες εχτές
κι ας ήμασταν εδώ και οι στιγμές μας λίγες

αργεί αγάπη μου αργεί
η νύχτα αυτή να ξημερώσει
γίνεται αιώνας η στιγμή
όσο το πάθος να ημερώσει

στη χώρα σου
που νόημα δεν έχουνε οι λέξεις
στο θαύμα σου
που χρώμα παίρνουνε οι σκέψεις
ταξίδεψε του πόθου μου
η μυστική ελπίδα
τα μάτια μου σαν άνοιξα
και δίπλα μου σε είδα

Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Παρασκευή.. μεσάνυχτα

ανείπωτη σιωπή
αφήνεις στη καρδιά μου
δίπλα σου έμαθα να ζω
και να κεντώ τα όνειρά μου

μια σιγαλιά μου γνέφει μυστικά
που ήτανε κρυμμένα
σε ‘κείνα τα συρτάρια τα παλιά
με γράμματα ξεθωριασμένα

παίρνει ο χρόνος πια μορφή
αλλάζουνε οι εποχές
άλλα τελειώνουνε και άλλα έχουνε αρχή
έρωτες νέοι και αγάπες μας παλιές

στέκουν αμήχανα μπροστά
στα άλαλα τα χείλη
απλώνουνε μια ξαστεριά
υπόσχεση και μια απειλή

για όσα θα ‘ρθουνε γοργά
που φάνταζαν αδύνατα
με βήματα αργά και σταθερά
μες της ζωής τα κύματα

κι εκεί που όλα ήταν τρικυμία
με βρήκε η δική σου νηνεμία
άφωνος βυθισμένος στη σιωπή
να αισθάνομαι ,πως είσαι εσύ μοναδική

Παρασκευή.. μεσάνυχτα
ξημέρωμα Σαββάτου
λίγο κρασί και λίγη μουσική
λίγο ο έρωτας και λίγο το φιλί

και έγινες για εμένα, ναι,
τα πάντα στη ζωή

Κάλεσμα


Κάποτε ήτανε τριακόσιοι

φυλούσανε τις Θερμοπύλες

σήμερα πάλι είναι τόσοι

δοσίλογοι και ξεπουλούν τις πύλες

με τη δική σου ανοχή

μάρτυρας μίας απάτης

της απραξίας σου την ενοχή

να κουβαλάς στη πλάτη¨

έλληνας λέγεσαι εσύ

ή μήπως εφιάλτης ;

Χαμήλωσε το μπόι σου

κόντυνε η θωριά σου

πες μου πως αύριο θα κοιτάς

στα μάτια τα παιδιά σου ;