Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

είναι πολλά τα σ’ αγαπώ ,και μ’ έχουν πλημμυρίσει


ανάμεσα σε γη και ουρανό
λυχνάρια μ’ ένα σώμα από πυλό
καίμε της ζωής μας το φυτίλι
κι είναι το λάδι λιγοστό
σταγόνες μετρημένες στο καντήλι

πώς , πες μου πώς να βρεις λογαριασμό
πόσα το θνητό μας σώμα
να κουβαλάει σε τούτο το χαμό
πούθε της γης να βρεις την άκρη
μ’ ένα χαμόγελο και μ’ ένα δάκρυ

ακροβατώ σ’ ένα σχοινί
πάνω στης ζωής το νήμα
στο να το χέρι υπομονή
στα πόδια μου ταχύ το βήμα
και στ’ άλλο σφίγγω τη πυγμή

ανάμεσα σε δύση και σ’ ανατολή
μια ανάσα κι ένα φύσημα απ’ αγέρι
λίγο αγάπη κι ένα αστέρι για ψυχή
τρέχω και σου κρατώ το χέρι
μέσα σε τούτο το χαμό ,μακρύ θα είν’ το καλοκαίρι

πόσα αγάπη μου να πω
πόσο η καρδιά μου να χτυπήσει
όλα είναι εδώ , όλα αυτά που λαχταρώ
όσα επάνω σου έχω αφήσει
είναι πολλά τα σ’ αγαπώ ,και μ’ έχουν πλημμυρίσει

κι αν η ζωή μας είναι λίγη
στης αγκαλιάς σου το βυθό
βρίσκω μια άβυσσο που ανοίγει
παράθυρο σε κόσμο μαγικό
κι είναι οι στιγμές φλόγες που καίνε
αιώνες και τα μυστικά μας λένε

2 σχόλια:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

Μετρημένες στα δάχτυλα οι μέρες της ζωής και πάνω σ' ένα σώμα θνητό, αλήθεια δεν μπορείς να βρεις λογαριασμό ...Μα έστω σ εκείνες τις λίγες ,τις μετρημένες στιγμούλες ...η αγάπη πλημμυρίζει την ψυχή και κι ο δρόμος φωτίζει μαγικός εκείνο το ταξίδι ψυχής ...για όσο !!!
μια γλυκιά καληνύχτα !!!

Ιωάννης είπε...

Ετσι Δέσποινα είναι ...γιά όσο .

Να είσαι καλά ..