Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

πήρες την εύνοια των καιρών


πήρες την εύνοια των καιρών
και έκανες καράβι
πανιά τη συρραφή συλλογισμών
κι ύστερα τράβηξες για Άδη

είχες στη πλάτη άνεμο τρελό
στου άδικου τα μέρη
κι όσο να σώσει το νερό
η τύχη σου ‘στηνε καρτέρι

μα στη καρδιά σου φυλακτό
είχες αρχαίο μυστικό
ήταν στα στήθια σου κρυμμένα
πίσω από κόκκινο υμένα

κομμάτι γαλανό ουρανό
αγάπης περιστέρι
-θεέ μου ήμουνα εγώ
είπες, το φως από τ’ αστέρι

σκληρή σου φόρεσε η ζωή
χάλκινη πανοπλία
μα ‘συ ‘χες σώμα μαχητή
όχι , δεν ήσουν λεία

έχεις το πνεύμα νικητή
αδάμαστο το βλέμμα
οδηγητή σου τη ψυχή
κι ας έτρεχε απ’ τις πληγές σου αίμα

γλυκά σε χάραξ’ η ανατολή
στου ήλιου εκεί την κόμη
θαρρώ πως να ‘ρθεις στη ζωή
εσύ έχεις την τόλμη

κι εγώ την εύνοια των ανέμων
και την ευμένεια των θεών
σιμά να σ’ έχω κάθε βράδυ
στης αγκαλιάς μου το λιμάνι

1 σχόλιο:

Σάιλεντ είπε...

Στο εμεις ειμαι εγω κι εισαι κι εσυ.Για να φτασεις στο εμεις πρεπει πρωτα να βρεις το εγω που κρυβεις μεσα σου.Πυρινος κυκλος μεσα εκει καιει κι οταν αγγιξει το εσυ γινεται εμεις στην αγαπη.Αγαπη ζω,πεθαινω,ανασταινομαι.Για σενα ελπιζω,νιωθω,για σενα αφηνω πισω τα γυαλινα ματια το παρελθον να κοιτουν.Για σενα αφουγκραζομαι τη μελωδια του τωρα,ανασιανω τον αερα της στιγμης.Για σενα αγαπη γεμιζω τα ματια με ηλιο,φωτοστεφανο της χαρης σου,φως μου.