Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

όλα της γης τα άδικα

ολα της γης τα άδικα
τα έχεις φορτωμένα
σε μιά ψυχή τα κουβαλάς
του κόσμου τα παράλογα
με της καρδιάς το αίμα
δάκρυ το δάκρυ τα ξοφλάς

θρηνούν τα δέντρα το καρπό
που άδικα έπεσε στη γη
σα το χτυπήσαν μπόρες
μα ο δικός σου ο ανθός
από το αίμα της πληγής
ποτίζει όλες τις ώρες

της ρίζας σου τα βάθη
απλώνει σταθερά στο χρόνο
τη ψυχική σου δύναμη
όσα κι αν είν’ τα πάθη
τα λάθη και ο πόνος
δεν είσαι εσύ η αδύναμη

μάνα γυναίκα κι αδερφή
πάντα αδικημένη
απ τη ζωή αιώνες
ατσαλωμένη υπομονή
το άδικο φορτωμένη
σκορπάς ζωής σταγόνες

περνούν τα χρόνια και οι καιροί
αλλάζουνε οι μέρες
νέα θα ‘ρθούν φεγγάρια
η άνοιξη θα γεννηθεί
απ’ της καρδιάς της σφαίρες
στης γης τα άνθη τ’ άγρια ..

1 σχόλιο:

Σάιλεντ είπε...

Γυναίκα...Κατάρα ή Ευχή?
Αιχμάλωτη των κοινωνικών κατεστημένων ανά τους αιώνες...
Υποβαθμισμένη θέση στην κοινωνία αλλά και μέσα στην ίδια της την οικογένεια...στο περιθώριο της ζωής, στη σκια του άντρα αφέντη...
Κατώτερο πλάσμα από αυτόν...Αμέτοχη από κάθε κοινωνική αλλά και πολιτική δραστηριότητα...Αμέτοχη ακόμα και όταν πρόβαλλε δυναμικά το αστικό πρότυπο στις φιλελεύθερες κοινωνίες...Μια αντίφαση...
Χειραφετήθηκε μέσα από δυναμικούς αγώνες ποτισμένους με αίμα...
Κι όμως παρά τις κατακτήσεις της, ακόμα και την αντιστροφή των ρόλων σε πολλές περιπτώσεις, η ξίσωσή της με το αντρικό φύλο καταστρατηγείται και προχωρά σε αργό τέμπο...
Εργοδότες άντρες, παπάδες, ελλιπής νομοθεσία, υπουργικοί θώκοι "άξιοι" μόνο για άντρες, πατριαρχική δομή οικογένειας...
ΣΥΖΥΓΟΣ, ΕΡΑΣΤΗΣ...ανήμπορος να δεχτεί το μεγαλείο που κρύβει μέσα αυτό το υπέροχο πλάσμα...γεμίζει χρησιμοποιώντας βία το κενό και τις ανασφάλειές του...
Μα εμείς υπάρχουμε εδώ αγαπώντας σας πάντα...ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ...

Xαίρομαι που ενάντια στην κάτεστημένη αντίληψη ακούγεται μια φωνή που αναγνωρίζει...τους πόνους μας όταν σας φέρνουμε στη ζωή...