Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

στην ανάσα σου που καίει την μοναξιά μου


η αγάπη σου είναι κύμα μεσοπέλαγα
που τη θάλασσα του νου μου αγριεύει
σα στη σκέψη μου γυρνούν όσα σου έλεγα
μόλις χτες τα σ’ αγαπώ και ταξιδεύει

είσαι ο κόσμος μου ο άγνωστος που ήθελα
μες τις κόρες των ματιών σου να γνωρίσω
και τα γνώριμα της θλίψης μου απογεύματα
κάθε σούρουπο που έρχονταν να αφήσω

στην ανάσα σου που καίει την μοναξιά μου
όπως τ’ όνειρο απ’ το λήθαργο του χρόνου
ξημερώματα και σ’ έφερνε κοντά μου
στο κλειστό μου το παράθυρο του πόνου

γίναν πια τα πρωινά μέσα στα μάτια σου
φωτεινά τα σκαλοπάτια μου ένα ένα
μ’ οδηγούνε στης αγάπης τα παλάτια σου
εστεμμένος στη καρδιά σου από σένα

η αγάπη σου είναι κύμα μεσοπέλαγα
που σαν θύελλα το νου μου αγριεύει
μα είσαι δίπλα του καρδιά μου τ’ απογεύματα
και στα μάτια σου η ψυχή μου ταξιδεύει..

1 σχόλιο:

Σάιλεντ είπε...

Μάλλον ο Βασιλιάς είναι πολύ μετριόφρων...
Κάτι θα κάνουμε και γι'αυτό...

Υπέροχος...όπως πάντα...