Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

με δυό ριπές πάνω στο σώμα




κατέβαινα τα καλντερίμια
βήματα αργά νωχελικά
με το κεφάλι μου στα πόδια
να κουβαλάω την ασχήμια
των λογισμών μου τα στερνά
και στη καρδιά μου δύο βόλια

γύρω μου κρύο και χιονιάς
ο αέρας πάγωνε στο στόμα
τρέμαν τα χέρια μου στις τσέπες
χειμώνας του έρωτα φονιάς
με δυό ριπές πάνω στο σώμα
μετρούσε θύματα σε παγωμένες στέπες

πήγαινα εμπρός και περπατούσα
σ’ έναν ορίζοντα κλειστό
να ατενίζω γύρω εικόνες
κι ήταν σαν πίσω να γυρνούσα
μ’ έναν αντίστροφο ρυθμό
μπλεγμένος σ’ άλλους κυκεώνες

ήταν οι σκέψεις μου θολές
κρύο και έσταζε ιδρώτας
κόκκινος σαν να ήταν αίμα
από τις χτεσινές βολές σου
που έγιναν τώρα ενεστώτας
στάζοντας μέσα απ’ το βλέμμα

γύρω μου ο ήλιος κι όλο λάμπει
ζέστη και χρώμα καίει το σώμα
κι ένα αεράκι δροσερό
μα στης καρδιάς μου όλα τα θάμπη
μαύρο και γκρι βαμμένο χρώμα
του έρωτα μας το νερό ..

2 σχόλια:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

Περνάει πάντα η ψυχή από δρόμους γεμάτους θλίψη και παγωνιά... Ευτυχώς όμως που έρχονται στιγμές που αλλάζουν όλα... που ξαναβρίσκει εκείνο το φωτεινό ηλιοδρόμιο..για ν αγκαλιάσει απ την αρχή τους καινούριους ορίζοντες.. τα κανούρια όνειρα !!!
Πανέμορφο Γιάννη την καλησπέρα μου !!!

Ιωάννης είπε...

Ναι Δέσποινα απ' την αρχή , βρίσκει η ζωή το δρόμο της και μας τραβάει μαζί της ...

Καλησπέρα ...