Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

όταν μιλάς ..


όταν μιλάς …
ακούω τη γη που ανασαίνει
νιώθω το ψίθυρο του κόσμου
στη σιγαλιά που με σωπαίνει

όπου κι αν είσαι ερωτά μου
από το νου μου δεν ξεφεύγεις
πάντα σε βρίσκει η καρδιά μου
στ’ όνειρο που με φυγαδεύεις

το χτύπο σου φοράω ρούχο
γύρω σου τρέχει ο λογισμός μου
σ’ ακολουθώ ως τις πηγές σου
εκεί που σταματά ο χρόνος
και στέκει αιώνια η ψυχή σου

βουτώ μελάνι από το νου μου
να γράφω λέξεις σου για μας
μες τις σελίδες του μυαλού μου
πλέκοντας θέσεις μιας καρδιάς

κι όπως σε βλέπω που διαβαίνεις
σε ανατολή έως το γέρμα
νιώθω πως κύκλο μου υφαίνεις
αγάπης που δεν έχει τέρμα

2 σχόλια:

aktinidios είπε...

ΩΡΑΙΟ. ΜΑΛΛΟΝ ΗΣΟΥΝ-ΕΙΣΑΙ ΠΟΛΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ.
ΕΙΣΑΙ ΤΥΧΕΡΟΣ....

Ιωάννης είπε...

Την τύχη την κουβαλάμε μέσα μας ,απλά δεν το γνωρίζουμε .Το ερωτικό στοιχείο ενυπάρχει και έχει τη δύναμη ατομικής ενέργειας .Γνωρίζοντας την ισχύ του,έχουμε λόγο και μπορούμε να βρούμε , καθένας , την αιτία της προσωπικής του έκρηξης ..

Αρκεί να το πιστέψεις . Γιατί η πίστη οδηγεί τη θέληση στο δρόμο που οι στιγμές γίνονται αιώνες ..


Την καλησπέρα μου ..