Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

σαν όνειρα ξενιτεμένα

απ’ το μηδέν στο πουθενά
κι απ’ την αρχή στο τέλος
η θύμησή σου ξεπηδά
μες το μυαλό σαν βέλος

ρίχνει η καρδιά μου σαϊτιές
και πετυχαίνει κέντρο
κάτι μοναχικές βραδιές
μες της καρδιάς το δέντρο

ριγεί αγάπη μου ριγεί
βράδια το σώμα κι ψυχή
η θύμηση σου αιμορραγεί
δάκρυ κι αγάπη απ’ τη πληγή

είναι τα χέρια μου δεμένα
κι η αγκαλιά μου μένει άδεια
σαν όνειρα ξενιτεμένα
που τους στερήσανε τα χάδια

αργεί αγάπη μου αργεί
το φως να ‘ρθει να ξημερώσει
με τρεμοπαίζει η αυγή
στη μέρα να με παραδώσει

κι ώσπου να έρθει το πρωί
γίνονται οι εικόνες σου κομμάτια
τοίχοι που ορθώνουν φυλακή
δεσμά στα δακρυσμένα μάτια
//////////////////////////

Δεν υπάρχουν σχόλια: