Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

εσένα έχω στη ζωή


εσένα έχω στη ζωή
στη μνήμη μου στη θύμησή μου
όλα τα πάντα είσαι εσύ
αγάπη μου σε κουβαλώ μαζί μου

είσαι το χάδι στο κορμί
οι αισθήσεις στην αφή μου
το γέλιο μου και το φιλί
ψύχη κομμάτι απ’ τη ψυχή μου

όταν στα μάτια με κοιτάς
μιλάς με τη σιωπή μου
έρχεσαι αγάπη μου ξυπνάς
του πάθους τη κραυγή μου

ρίγος γεννάει η στιγμή
στα ακροδάχτυλά μου
είσαι του νήματος η αρχή
και ξετυλίγω τα όνειρά μου

κυλούν κι απ’ της ζωής το τόπι
του έρωτα σου η διαφάνεια
σαν φθινοπώρου πρωτοβρόχι
στα μάτια μου ξεπλένει την αφάνεια

πώς να στο πω, να στο φωνάξω
πως είσαι εσύ όλη η ζωή μου
πόσες φορές να σου το γράψω
πως σ’ αγαπώ Παρασκευή μου ..

2 σχόλια:

Σάιλεντ είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=qOOA65ERKr8

Θά πενθώ πάντα -- μ'ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ'αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ'αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ'έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ'αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ'αγαπώ καί σ'αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ'ουρανού με τ'άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν'αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ'αλλού φερμένο
Δέν τ'αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ'ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

ΝΑ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.
Πουθενά δέν πάω ,μ'ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ'ακούς

Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ'ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν'ανθίσει αλλιώς,μ'ακούς
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα.....

Ιωάννης είπε...

Σιωπηλή ...

κι όσο κοιτώ τα μάτια σου θα ταξιδεύω ..απ ακρη σ άκρη μέσα σε τούτο το κόσμο που γεννήθηκα ...όπου και να κοιτάζω γύρω μου θα σε βλέπω ...μέσα απ το βλέμμα σου που άγγιξε τον ουρανό ..τη νύχτα το φεγγάρι και στάθηκε επάνω στα άστρα ...εκεί θα σ ανταμώνω ...σε ασημί αχτίδες που χαιδεψαν τα μαλλιά σου ..ακίνητος θα στέκομαι να νιώθω λίγο απο σένανε που πήρανε μαζι τους ..κι όλο θα ταξιδεύω και μέσα σου θα χάνομαι ...σε χρώματα κι αρώματα που μύρισες να νιώθω να εισχωρούν στο σώμα μου ..ανάσες σου που γίνονται ανάσες και ζωή μου ...

γιατί σ αγάπησα ..