Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

είσαι του πάθους καλπασμός


είσαι απάγκιο μες τ’ αγιάζι
του ήλιου η πορφυρένια δύση
άνεμος που καταλαγιάζει
στης αγκαλιάς τη βρύση

νερό στο διψασμένο μου κορμί
στο ηλιοκαμένο σώμα
δροσιά στα χείλη και φιλί
σπορά που λαχταρά το χώμα

ανθός κλωνάρι και βλαστός
έρωτας και αγάπη
των αισθημάτων ο καρπός
σε φιλντισένιο άτι

είσαι του πάθους καλπασμός
του πόθου μου το ρούχο
και της ψυχής αναβρασμός
όλα τα θέλω που ‘χω

μίας καρδιάς η επιθυμία
μείλιχο είσαι μυστικό
των οραμάτων μου η μία
τ’ όνειρο το μοναδικό

κι όπως η νύχτα που βραδιάζει
κι αρχίζει η σπορά των άστρων
έτσι η καρδιά μου με προστάζει
να άρχεσαι των δικών μου κάστρων

Δεν υπάρχουν σχόλια: