Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

μέσα σε μία αγκαλιά

μέσα σε μία αγκαλιά
πόσα να κρύψεις μυστικά
και πόσα να σου μαρτυρήσει
πίσω απ’ τα χέρια μια καρδιά
που ‘μαθε να κρατά σφιχτά
όσα ‘χει αγαπήσει

βράδυ Σαββάτου μου χτυπά
στα νυσταγμένα μάτια
μια αγωνία μου τη πόρτα
ξάγρυπνα χέρια μοναχά
και μια καρδιά κομμάτια
ψάχνει για νάβρει ρότα

μέσα σε μία αγκαλιά
τα όνειρα μου τα πολλά
που μάτωσε ο χρόνος
πέτρωσε πόνος η λαλιά
πάγος τα χέρια μου βαριά
κι άρρυθμος της καρδιάς ο τόνος

να κοιμηθούμε αγκαλιά
να σου φιλάω τα μαλλιά
να γίνουν όλα όπως πρώτα
να σε κοιμίζω με φιλιά
να είν’ τα φώτα όλα σβηστά
να ανοίξουμε του έρωτα τη πόρτα

μέσα σε μία αγκαλιά
πόσα να κρύψεις μυστικά
και πόσα να σου μαρτυρήσει
το βλέμμα μου που ξενυχτά
σ’ όσα η καρδιά μου λαχταρά
και δάκρυα το ‘χουν πλημμυρίσει

2 σχόλια:

Σάιλεντ είπε...

Δε βγαίνουμε από το δρόμο...
Το ταξίδι συνεχίζεται...
Πίσω δεν κοιτάμε...
Πίσω δε γυρνάμε...

Ιωάννης είπε...

Σιωπηλή

Δεν υπάρχει δρόμος γιά να βγούμε
εμείς είμαστ' ο δρόμος
εμείς αγάπη ,εμείς κι ο πόνος
κι όπως και να χει θα οδηγηθούμε

πάντα μπροστά πίσω η σκιά
δεν μας τρομάζει δεν μας αλλάζει
ακολουθεί μα εμείς μπροστά
στα σκηνικά μας δεν ταιριάζει..

Τίποτα εμάς δεν μας τρομάζει..