Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

μήπως ο φόβος με προφτάσει και σε κλέψει



κάτι στιγμές μονολογώ και συλλογιέμαι
πως θα αντέξει η καρδιά να μην σε βλέπει
νιώθω τη πίεση και υποχωρώ, τραβιέμαι
μήπως ο φόβος με προφτάσει και σε κλέψει

νιώθω βαρύ πως είναι το φορτίο
που κουβαλάμε πα στις πλάτες φορτωμένοι
και οι στιγμές που θα διανύσουμε κι οι δύο
χέρι το χέρι να μας βρουν καρδιά ενωμένη

ίσως και να ναι πια περαστική η μπόρα
μια καταιγίδα που θα λήξει πριν ξεσπάσει
πίσω απ τα σύννεφα οι μάγοι με τα δώρα
ίσως κρατούν λίγο απ’ τον ήλιο που χει χάσει

μένω μετέωρος με βλέμμα καρφωμένο
όπως το αίμα που μου πάγωσε στις φλέβες
για ένα δεύτερο μονάχα περιμένω
και ξεδιπλώνω της αγάπης μου τις βέργες

μοιάζουν ραβδάκια που όλο κάνουν μαγικά
μπορεί το τρίχωμα καμιά φορά να αλλάζω
μα ο λύκος, λύκος θα ναι πάντα στη καρδιά
και πάντα αγάπη για κραυγή εγώ θα βγάζω

Δεν υπάρχουν σχόλια: