Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

σε σένα που αγαπάω και μου λείπεις


σε σένα που αγαπάω και μου λείπεις
τις λέξεις μιάς καρδιάς σ’ αφιερώνω
τις δύσκολες τις ώρες που γυρίζεις
στο νου μου και στη σκέψη σου ματώνω

τα βράδια που κυλάς από τα μάτια μου
νερό και μια σταγόνα από αίμα
δακρύζουνε βροχή τα φυλλοκάρδια μου
χτυπάνε κεραυνοί το άδειο μου βλέμμα

ποια τύχη τον ορίζοντα μου έκρυψε
μου πήρε το χαμόγελο απ’ τα χείλη
τον ήλιο που με φώτιζε πού έβαλε
ποια μοίρα στη σκιά της μ έχει στείλει

μου λείπουνε τα μάτια σου που έβλεπα
κι ανάβαν τα κεριά μου ένα ένα
του πάθους η ανάσα μου που έκαιγα
στα χέρια που τυλίγανε εσένα

πού πήγε η φωνή σου και με άφησε
σε θάλασσα τη νύχτα δίχως φάρο
ποια ήταν η φουρτούνα που μ’ ανάγκασε
το πλοίο της σιωπής να κουμαντάρω

τα μάτια μου τα κλείνω και σ’ αισθάνομαι
καντήλι απ’ το λάδι της καρδιά μου
το φως σου να με καίει και να χάνομαι
να ζω και να πεθαίνω έρωτά μου

2 σχόλια:

nitsa2009 είπε...

Καταπληκτικοί στοίχοι.Αγγίζεις την καρδιά μου που είναι πονεμένη.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

Ιωάννης είπε...

Εύχομαι μαζί με τον παλιό χρόνο να φύγει και ότι σε πόνεσε...

Καλή χρονιά ...