Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

σκορπίζουν στο δρόμο , το φόβο το τρόμο


σ αγαπώ στο κενό
σαν μιά σκόρπια ηχώ
λέξεις που υφαίνουν
και πίσω δεν φέρνουν
της ζωής το νερό

σαν τρύπια δισάκια
σε άδεια σοκάκια
σκορπίζουν στο δρόμο
τον φόβο τον τρόμο
και σέρνονται

φωνές δίχως τρένο
με βήμα θλιμμένο
μετρούν το κενό
σε άδειο σταθμό
το στόμα δεμένο

αγάπες θεριά
πληγές στη καρδιά
που στάζουνε αίμα
απ το δόλιο το ψέμα
με μιά μαχαιριά

κορμιά και ψυχές
σαν μαύρες σκιές
στη νύχτα κρυμμένες
με ράχες σκυμμένες
ξενυχτούν τις βραδιές

και όλα μιά μπόρα
σε μιά κατηφόρα
το όνειρο ζώνουν
βολές που σκοτώνουν
το αύριο τώρα

Δεν υπάρχουν σχόλια: