Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

σ’ ένα παράλογο χορό




σ’ ένα παράλογο χορό
με βήμα σαστισμένο
με ένα ξάγρυπνο ρυθμό
τα βράδια σ’ ανασαίνω

και κει που ανάσα πάει να βγει
να ζω ή να πεθαίνω
με ξημερώνει η αυγή
στη σκέψη σου δεμένο

γίναν τα βράδια φυλακή
κι εσύ πυγολαμπίδα
να χάνεσαι κάθε πρωί
να σβήνεις την ελπίδα

πόσα τραγούδια να σου πω
πόσα να σου χορέψω
δίχως τα μάτια π’ αγαπώ
πόση ζωή να κλέψω

μες της αγρύπνιας τον αέρα
που ανασαίνω απ’ τη μορφή σου
παίρνω το πλήρωμα της μέρας
βράδυ να βρω τη φυλακή σου

Δεν υπάρχουν σχόλια: