Πέμπτη, 26 Αυγούστου 2010

για πες μου πώς ...


πώς μες τα μάτια σου να δω
και πίσω μου μία αγάπη να αφήσω
πώς να χωρίσω εγώ στα δυό
μία καρδιά και ένα χτύπο

τα μάτια μου να πάρω απ το φως
με μιας και να τα στέψω το σκοτάδι
πώς νάβρω τρόπο , πώς αλλιώς
τη μέρα μου να μην τη κάνω βράδυ

ακροβατώ σε μια κλωστή
το βάρος μου ελπίζοντας ν’ αντέξει
με λαβωμένη αντοχή
έχοντας για κουράγιο μία λέξη

θα σ’ αγαπώ για μια ζωή
σε μια ζωή που η λογική έχει στενέψει
θα σ’ ανασαίνω στη στιγμή
σε μια στιγμή που τη καρδιά μου έχει κλέψει

σε μια ανάσα κι ένα δάκρυ
σ’ ένα φιλί και σε μία λύπη
σ’ όσα μου φέρνει η αγάπη
και σ’ όλα κείνα που μου παίρνει όταν λείπεις

πώς μες τα μάτια σου να δω
και να σου πω, πως πρέπει να σ’ αφήσω
κι ύστερα να υποσχεθώ
με μια ματιά , περίμενέ με, θα γυρίσω

πώς να αντέξω να στο πω
πώς να τ’ αντέξει η καρδιά μου
μακριά και χώρια σου να ζω
μα πάντα μέσα μου να ζεις κοντά μου

1 σχόλιο:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

η απουσία όταν αγαπάς πάντα είναι ανυπόφορη ...μα ίσως κάνει πιο έντονη τη λαχτάρα της ξανασυνάντησης ....
Υπέροχο Γιάννη !!!!
Καλό βράδυ