Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

βόρεια με τη πλάτη στο βαρδάρη


είδα μες τα μάτια σου
όλα τα γινάτια σου
πήρα από τα χάδια σου
τ άστρα μες τα βράδια σου

κι ύστερα σεργιάνισα
σε μιά νύχτα μάγισσα
έγειρα σου μίλησα
και σε πρωτοφίλησα

πέρασες τα χέρια σου
κι αγκαλιές με κέρασες
κι ύστερα στα μάτια σου
τη ζωή μου στέριωσες

έβρεχε από πάνω ο θεός
μπόρα ξαφνική και αρχινούσε
ήταν ο δικός μας χαλασμός
στάλες η αγάπη και κυλούσε

μοιάζουμε μου έλεγες πολύ
άκουγα τον ήχο που ριγούσε
έσταζε απ το μέτωπο η βροχή
κι έκαιγαν τα χείλη που ακουμπούσε

χτίσαμε το πρώτο μας σκαλί
βάλαμε στον έρωτα λιθάρι
σφράγισε η αγάπη μια ζωή
βόρεια με τη πλάτη στο βαρδάρη

2 σχόλια:

Σάιλεντ είπε...

καλά είσαι απίστευτος...τέλειο!!!

Ιωάννης είπε...

Αχ….τι να πω εγώ τώρα ;

Άμα έχεις τον άνεμο για μούσα
να σου φυσάει το χέρι
που ρίγος φέρνει απ τη καρδιά
η λογική μου η απούσα
πιάνει απ τον ουρανό ένα αστέρι
και του χαρίζει δυό φιλιά

Αστέρι μου εσύ …