Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010


σαν του ρολογιού τους δείχτες
που γυρίζουνε τις νύχτες
της καρδιάς μετρώντας χτύπους
κάνει η μορφή σου κύκλους

προσπαθώντας να χωρέσει
σ’ αδιέξοδα και σκέψεις
μες σε δεύτερα σιωπής
ώρες μου μετρά φυγής

μα ο χρόνος σου με ζώνει
τη σιωπή μου βεβηλώνει
σου μιλώ, δεν βγάζεις λέξη
πόσο η καρδιά ν’ αντέξει

μέσα από άδειους τοίχους
ψάχνοντας δικούς σου ήχους
μοιάζει η νύχτα φυλακή
κάγκελα και γύρω εσύ

σαν του ρολογιού τους δείχτες
που γυρίζουνε τις νύχτες
κουρδισμένες αναμνήσεις
περιμένουν να γυρίσεις

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

μες σε φωνές και φασαρία


Αργό το βήμα μου στα πόδια
το βλέμμα άδειο και θλιμμένο
ντυμένος με μια στενοχώρια
και το κεφάλι μου σκυμμένο

βαδίζω σε γεμάτους δρόμους
μες σε φωνές και φασαρία
μες στου μυαλού μου τους διαδρόμους
σε πλήθος σκέψεων κι ησυχία

σε πολυσύχναστα σοκάκια
ίχνη της μνήμης αφημένα
και σ αδιέξοδα στενάκια
ακολουθώντας περασμένα

εικόνες πάζλ μιάς ευτυχίας
ανακαλώντας αναμνήσεις
μιάς τεθλασμένης συγκυρίας
ψάχνοντας κάποιες εξηγήσεις

πώς ένα όνειρο μια αγάπη
δυό μάτια κι ένα παθιασμένο στόμα
απόμεινε μια χούφτα στάχτη
και μια πλευρά άδεια στο στρώμα

φιλί ζωής που ήταν υγρό
γέλιο στα χείλη κρεμασμένο
έγινε άγαλμα κυρτό
άκαμπτο ακίνητο θλιμμένο

δικάζω απόψε μιάν αγάπη
ένοχη κρίνεται για φόνο
θύματα θύτες μου και πάθη
μήπως και βρω το δολοφόνο

μάταια ψάχνοντας αιτία
κάτι να βρω για να σταυρώσω
βλέπω στο τέλος μόνο μία.
Τον εαυτό μου θα σκοτώσω

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

έλα και πες μου σ’ αγαπώ


έλα και πες μου σ’ αγαπώ
στα μάτια μέσα κοίταξέ με
στο μαγικό σου το βυθό
έλα και βύθισέ με

άνοιξε αγάπη μου φτερά
χτυπάει τη πόρτα η καρδιά
πιάσε με , κράτα με γερά
ταξίδεψέ μου τη ματιά

κάτω ψυχή μου μην κοιτάζεις
βάλε το βλέμμα σου ψηλά
δώσ’ μου το χέρι μην τρομάζεις
ξέρει η αγάπη να πετά

έλα περνάει η ζωή
η αγάπη δίπλα μας προσμένει
με μια αγκαλιά , σ’ ένα φιλί
εμάς να περιμένει

δώσ’ μου ένα βλέμμα σου γι αρχή
και κοίτα στο δικό μου
πως μια ματιά σου ερωτική
ξυπνάει τ’ όνειρό μου

ύστερα άκου απ’ τη σιωπή
των στεναγμών τον ήχο
μοιάζει θαρρείς με μουσική
που λαχταράει στίχο

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

η λέξη σ’ αγαπώ


εγώ θα σου μιλάω με τους στίχους μου
τα λόγια μου θα παίρνω απ’ τη σιωπή σου
θα γράφω απ’ τη καρδιά μου με τους χτύπους μου
τη λέξη σ’ αγαπώ μες στη ζωή σου

τα βράδια μου θα είναι αξημέρωτα
τα χάδια μου θ’ αφήνω στο κορμί σου
θα γράφω με ιδρώτα και με έρωτα
τη λέξη σ’ αγαπώ μες τη ψυχή σου

τις μέρες θα ανασαίνω απ’ την ανάσα σου
τραγούδι θα την κάνω την φωνή σου
θα γράφω με το πάθος μου στα χείλη σου
τη λέξη σ’ αγαπώ σ’ ένα φιλί σου

τον κόσμο θα κοιτώ μέσα απ’ τα μάτια σου
το τώρα μου θα ζω μόνο μαζί σου
θα γράφω μες του χρόνου τα κιτάπια σου
τη λέξη σ’ αγαπώ στη θύμησή σου

εγώ θα σου μιλώ μα η αγάπη μου
θα είναι που θα λέει κάθε λέξη
στο χρόνο τη φθορά η κάθε πράξη μου
η λέξη σ’ αγαπώ θα την αντέξει

σ’ αυτή ή σε επόμενη ζωή


Το σώμα να σου δώσω και ψυχή
το αίμα που στις φλέβες μου κυλάει
σ’ αυτή ή σε επόμενη ζωή
να νιώθω το κορμί που τα φοράει

Αν ήταν να μην ξαναγεννηθώ
και μέσα σου να κατοικήσω
μέσα απ τα μάτια σου να ζω
σαν αίμα στη καρδιά σου να κυλήσω

το χτύπο σου να νιώθω σα δικό μου
να ζω με την ανάσα που ανασαίνεις
στα μάτια σου να βλέπω τ’όνειρό μου στο γέλιο σου να ζω,να μ’
ανασταίνεις

σαν μια καρδιά
σαν μια ψυχή
σαν ένα σώμα
μια ζωή
που πόθησα μαζί σου
να την έχω
κι αυτή ακόμα τη ζωή
για σένα θα θυσίαζα
μέσα από σένα να την έχω

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

τα άγρυπνα τα βράδια της φυγής


τα άγρυπνα τα βράδια της φυγής
σε σκέψεις που ατέρμονα γυρίζουν
στο κέντρο μιάς ακένωτης πληγής
θηλιά τα αδιέξοδα με πνίγουν

δωμάτιο με αέρα λιγοστό
σε δόσεις το οξυγόνο ,τελειωμένο
μια ασφυξία κι ένα ατελείωτο κενό
ισόποσα στο χρόνο μοιρασμένο

η σφήγκα μες τα μάτια μου στοιχειώνει
η λύση μια απέραντη σιωπή
το βράδυ ,το πρωί δεν ξημερώνει
στο μόνιτορ ευθεία η γραμμή

κι εγώ μες της αγρύπνιας τον αέρα
ασθμαίνοντας ζωή απ τη μορφή σου
αυγή παίρνω το πλήρωμα της μέρας
τη νύχτα να χαθώ στη φυλακή σου

στα άλυτα γυρεύοντας μια λύση
το ίσον παραμένει μια απορία
στο που το εκκρεμές θα σταματήσει
να δώσει το μυαλό μια πορεία

οι δείχτες της καρδιάς ναυαγισμένοι
επάνω ακριβώς στη θύμησή σου
οι χτύποι της σε κύματα ριγμένοι
παλεύουν για να βγούνε στο νησί σου