Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

μες σε φωνές και φασαρία


Αργό το βήμα μου στα πόδια
το βλέμμα άδειο και θλιμμένο
ντυμένος με μια στενοχώρια
και το κεφάλι μου σκυμμένο

βαδίζω σε γεμάτους δρόμους
μες σε φωνές και φασαρία
μες στου μυαλού μου τους διαδρόμους
σε πλήθος σκέψεων κι ησυχία

σε πολυσύχναστα σοκάκια
ίχνη της μνήμης αφημένα
και σ αδιέξοδα στενάκια
ακολουθώντας περασμένα

εικόνες πάζλ μιάς ευτυχίας
ανακαλώντας αναμνήσεις
μιάς τεθλασμένης συγκυρίας
ψάχνοντας κάποιες εξηγήσεις

πώς ένα όνειρο μια αγάπη
δυό μάτια κι ένα παθιασμένο στόμα
απόμεινε μια χούφτα στάχτη
και μια πλευρά άδεια στο στρώμα

φιλί ζωής που ήταν υγρό
γέλιο στα χείλη κρεμασμένο
έγινε άγαλμα κυρτό
άκαμπτο ακίνητο θλιμμένο

δικάζω απόψε μιάν αγάπη
ένοχη κρίνεται για φόνο
θύματα θύτες μου και πάθη
μήπως και βρω το δολοφόνο

μάταια ψάχνοντας αιτία
κάτι να βρω για να σταυρώσω
βλέπω στο τέλος μόνο μία.
Τον εαυτό μου θα σκοτώσω

1 σχόλιο:

Δέσποινα Γιαννάκου είπε...

Σκοτώνουμε πάντα εμάς για να κρατήσουμε τις δικαιολογίες μέσα μας ....
να μη θεωρήσουμε δειλία τη φυγή !!!!
υπέροχος πάντα !!!!!!!
καλό Σαββατόβραδο