Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010


σαν του ρολογιού τους δείχτες
που γυρίζουνε τις νύχτες
της καρδιάς μετρώντας χτύπους
κάνει η μορφή σου κύκλους

προσπαθώντας να χωρέσει
σ’ αδιέξοδα και σκέψεις
μες σε δεύτερα σιωπής
ώρες μου μετρά φυγής

μα ο χρόνος σου με ζώνει
τη σιωπή μου βεβηλώνει
σου μιλώ, δεν βγάζεις λέξη
πόσο η καρδιά ν’ αντέξει

μέσα από άδειους τοίχους
ψάχνοντας δικούς σου ήχους
μοιάζει η νύχτα φυλακή
κάγκελα και γύρω εσύ

σαν του ρολογιού τους δείχτες
που γυρίζουνε τις νύχτες
κουρδισμένες αναμνήσεις
περιμένουν να γυρίσεις

Δεν υπάρχουν σχόλια: