Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

εκεί στα βάθη της καρδιάς που η λογική δεν φτάνει


έλα και πες μου ποιος θεός θα μας κρατήσει μακριά
και την αγάπη μας θα κόψει δυό κομμάτια
σε πέλαγα μονάχοι να αρμενίζουμε ανοιχτά
γεμίζοντας τις θάλασσες με δάκρυα απ τα μάτια

ποιος έρωτας αγάπη μου θα αρνηθεί
στους λαβωμένους απ τα βέλη του λιμάνι
την αγκαλιά του στην αγάπη μας να κοιμηθεί
ετούτη τη νυχτιά καιρός να μην τη πιάνει

αύριο και πάλι το πρωί ήλιος σαν ξημερώσει
την πλώρη μας και τα πανιά απ τις βολές του ανέμου
τις καταιγίδες τις βροχές που η ζωή θα δώσει
σα βγούμε πάλι στ ανοιχτά κάνε ν’ αντέξει θε’ μου

είναι ετούτα τα σκαριά χιλιοταξιδεμένα
σε θάλασσες και από στεριές πολλές έχουν περάσει
κι έχουν στ’ αμπάρια τους πολλά βάσανα φορτωμένα
θέλει τα βράδια η καρδιά λιμάνι για να ξαποστάσει

κι είναι τα μάτια σου κυρά άγκυρα στη καρδιά μου
τα χάδια σου κι η αγκαλιά απάγκιο και λιμάνι
μέσα τους και με δυό φιλιά ξυπνάνε τα όνειρά μου
εκεί στα βάθη της καρδιάς που η λογική δεν φτάνει

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Μήνα Δεκέμβριο , τότε που άρχιζα να ζω .


Κι αφού απόψε δεν μπορώ
γιατί είσαι μακριά μου
να σου λεηλατώ,
την κάθε του κορμιού σου σπιθαμή
θα σου λεηλατώ τις σκέψεις σου
με λόγια ερωτικά
και θα κυριαρχώ των αισθημάτων σου.

Κοίτα .

Είναι ο έρωτας που ζει
και δεν του βάρυνε τα βλέφαρα ο ύπνος .

Ούτε του κούρασε ο χρόνος τη ματιά .

Έχει την ίδια λάμψη
όπως όταν σε πρωτοαντίκρυσε να έρχεσαι .

Θυμάσαι ;

Με τα μακριά σου κόκκινα μαλλιά
ηλιοβασίλεμα να κουβαλάς στη πλάτη
κι ύστερα με το βλέμμα σου με σταύρωσες.

Ανοίξανε οι ουρανοί και έβρεχε .

Κι εμείς οι δυό
κάτω απ’ τη βροχή
με βλέμματα καρφιά
ανοίγαμε πληγές .

Θαρρείς πως έβρεχε αγάπη ο ουρανός .

Μουσκέψαμε ως το κόκαλο .

Τα αισθήματα αιμορραγούσαν γύρω μας
στον αέρα αποζητώντας λύτρωση .

Απ’ το μαρτύριο του σταυρού .

Μ’ ένα φιλί .

Σημάνανε η καμπάνες την ανάσταση .

Μήνα Δεκέμβριο , τότε που άρχιζα να ζω .