Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

αναίτια..




αχόρταγα όλες τις στιγμές
ο χρόνος τα λεπτά μου ένα ένα
αλύπητα αγόραζε εχτές
το σήμερα δωρίζοντας σε μένα

τα χρόνια που περάσανε θαρρείς
της νιότης τριαντάφυλλα πως είναι
τα πέταλα μαδούσε της ζωής
αδιάκοπα ημέρες μα και μήνες

ακούραστος και σπάταλος χαλούσε
ακόμα και τις νύχτες που κοιμόμουν
κι ημέρα το πρωί χαμογελούσε
στ’ αδιάκοπο ταξίδι αυτό του χρόνου

μα ψάχνοντας να βρω μίαν αιτία
σε τούτο τον αναίτιο χαμό
περνούσαν οι χρονιές μου μία μία
αφήνοντας μια γεύση από καημό

ίσως κι ένα μειδίαμα στα χείλη
για κείνες τις ιδιαίτερες στιγμές
που μέσα απ’ του όλεθρου τη πύλη
αξίζανε σε βάρος δυό ζωές

αναίτια λοιπόν ακολουθώ
με βήματα γοργά κι ας μην το θέλω
του χρόνου τον αδέκαστο χορό
σκορπώντας τις στιγμές για λίγο μέλλον

μα εκείνο που το χρόνο σταματά
στα χείλη μου είναι μόνο το φιλί σου
και τότε η ζωή μου όλη αρχινά
ξανά απ’ την αρχή μες τη μορφή σου

1 σχόλιο:

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

Καλη χρονια φιλε μου

με Αγαπη και αγαπη
ξερεις και εσυ απο αυτην
την γεμιζεις και σε γεμιζει ΦΩΣ!

Φιλια!