Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

αιώνια αγαπημένη...όσες φορές κι αν γεννηθώ...


Πως θα βρισκα την δύναμη , σε σε να μην πιστέψω ;

Μα τι , δεν υπάρχεις λοιπόν ;

δεν είσαι εσύ που τρέχεις, με τα λυτά σου κόκκινα μαλλιά
θερίζοντας ,με το φεγγάρι δρέπανο ,τα στάχυα των δακρύων απ τα μάτια μου ;

δεν είσαι εσύ με τη φωνή σου ,σήμαντρο του ερχομού της άνοιξης, του έρωτα προάγγελος,
κραδαίνοντας τα άνθη σου αμυγδαλιά ,στα χιονισμένα όρη της καρδιάς μου ;

δεν είσαι εσύ ο ούριος άνεμος ,στη άπνοια της σκέψης μου
ανοίγοντας ορίζοντες λευκούς ,στου λογισμού μου τα πανιά ;

δεν είσαι εσύ ο ήλιος μου, στον κήπο της ψυχής μου
ωριμάζοντας με την αγάπη σου ,των αισθημάτων μου τους καρπούς ;

δεν είσαι εσύ που έγδυσες, τα σύννεφα απ τα χείλη μου
κεντώντας μου, τον ήλιο για χαμόγελο ;

Σε είδα , πώς να σε αρνηθώ ;

Σε άκουσα , πώς να το κρύψω ;

Εδώ πως βρίσκεσαι , μου λέει το κάλεσμά σου, στο χτύπο της καρδιάς μου.

Ένα φιλί σου ζήτησα , και συ…. μου έδωσες τη ψυχή σου .

Σ αναζητούσα πριν να γεννηθώ , γι αυτό γεννήθηκα , για να σε βρώ