Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

και μέθυσε ο αέρας



γλυκιά πατρίδα των θεών, η μοναξιά
πικρή πατρίδα των ανθρώπων ,μένει
μα είναι γάμος συμβατός κι από ανάγκη
το σώμα την συνήθιζε με τον καιρό , κυλούσε
μες τη σιωπή και το αργοστάλαχτο το δάκρυ
μιά τύψη στου έρωτα τη χάρη
κι όμως

εφήμερος ήτανε δεσμός και αρραβώνας
πάλι φτερούγιζε για αγάπη η καρδιά
σαν όμορφη και άπιστη ερωμένη
μια άλλη ζύγωνε

πιστή ετούτη τη φορά
με μιά ματιά γλυκιά θλιμμένη
στο μεσονύχτι σ είδα εκείνη τη βραδιά

ισόβια μνήμη
είδα τα μάτια σου πασπαλισμένα με φεγγαρίσια γύρη
γόνιμο βλέμμα ερωτικό να με κοιτά και μέθυσε ο αέρας
φύσηξες κι έκλεψες την άνοιξη απο τα χέρια του χειμώνα
σε νιώθω γύρω που φυσάς

σαν άνεμος περνάς

κι είσαι ένα θαύμα..

"πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής σου"




Να φύγω απ τη φυγή
σ ένα βουνό
ν' ακούω την ηχώ του πόνου μου
φωτιά με τη φωτιά
να γεννηθούν τα όνειρα μου...

πήρε η μέρα ,κύλησες
αλλάζοντας του χρόνου τις σκιές
ζωή με φως εκίνησες
μα οι νύχτες σου χαράζουνε
θανάτου μαχαιριές

μάνα ζωή με γέννησες
με έρωτα πατέρα
το βίο μου τον έταξες
με γάμο στον Αχέροντα

ανάθεμα σε χάροντα
πισώπλατα με βαδίζεις
ρίχνεις τον ίσκιο σου μπροστά
τις μέρες μου θερίζεις

σαν το τσιγάρο καίγομαι
ζωή που σ ανασαίνω
σαν το κεράκι σώνομαι
στο δρόμο που διαβαίνω

χάρε μου παίρνεις τη ζωή
τι κι αν εγώ πεθαίνω
δυο γεννάω στη στιγμή
με ερωτά σ' ανασταίνω

μες σε φωνήεντα λαμπρά
που έχουνε οι λέξεις της ζωής μας
μαζί με σύμφωνα μουντά
πολύχρωμα βεγγαλικά
οι εκρηξεις της ψυχής μας

το ιδανικό ταξίδι της ζωής σου
μόναχος κάνε το εσύ και η ψυχή σου
με του έρωτα το ακλοόλ στο αίμα
και τ' όνειρο στου ορίζοντα το βλέμμα