Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

ένα δάκρυ

ένα δάκρυ, σαν δυό σταγόνες βροχής
ίδιου ανέμου πνοές χωριστές αναπνοές
ταξιδιώτες κοινής διαδρομής
ξεκινήσαμε γι' άλλες στιγμές

μ’ ένα γράμμα που μου έστειλες χτές
μου εξηγείς τις δικές σου προθέσεις
στόμα κλεισμένο βουβές οι φωνές
σαν βροχή με μουσκεύουν οι σκέψεις

γίναν οι λέξεις θεριά
σηκωθήκανε σύννεφα μαύρα
αστραπές που χτυπούν στη καρδιά
ξεριζώνουν αισθήματα αράδα

στενέψαν της ζωής σου οι πόρτες
δεν συναντιούνται οι δικοί μας οι δρόμοι
της καρδιάς σου αλλάξαν οι ρότες
με κλειδώσαν απ’ έξω του μυαλού σου οι νόμοι

σε μια αγάπη που ήταν γλυκιά τυραννία
στων ματιών σου το βλέμμα
η ελευθερία μου έγινε στυγνή τιμωρία
σιωπή που παγώνει το αίμα

κι εγώ βυθισμένος στου κενού μου τη θλίψη
να γυρεύω να βρώ το χαμένο εαυτό
στο παιδί που το γέλιο του σου είχε χαρίσει
μεσ’ το πόνο που αφήνει της ψυχής το ουρλιαχτό

στη σχέση μας αλλάξανε τα όρια
σωθήκανε του έρωτα οι αντοχές
τελειώσανε για μας τα περιθώρια
δηλώσεις ,δίχως τύψεις και δίχως ενοχές