Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

δύο ημίθεοι θνητοί




όσο θα ζω μόνο για σένα
θα ‘σαι η αλήθεια μου για μένα
όσο υπάρχω θα το τολμάω
να σε κουρσεύω να σ’ αγαπάω

είναι η πραμάτεια της ψυχής μου
όλη κλεισμένη στο φιλί μου
είσαι εσύ η δύναμή μου
το τέλος μου και η αρχή μου

κι όσο θα ζω θα σ αγαπώ
κι όσο θα αντέχω θα σε έχω
όσο η αγάπη να μιλήσει
εσένανε θα μου ζητήσει

όσο η φωνή σου να ακουστεί
ηχώ η ζωή σου στη ψυχή
όσο θα σ’ έχω θα σε προσέχω
κι όσο μπορώ θα σ αγαπώ

όσο θα είμαι κοντά σου θα ‘μαι
κι όσο βαστάω θα σε κρατάω
είσαι της ζωής μου μοίρα
ο έρωτας και η πλημμύρα

πιάσε το χέρι μου και πάμε
στο όνειρο να περπατάμε
άσε το πόνο σου και έλα
σβήσε τα όλα , χαμογέλα

της πίκρας γίνε αποστάτης
και της αγάπης ο διαβάτης
τον έρωτα εγώ κι εσύ
να μάθουμε απ’ την αρχή

χείμαρρος μέσα μου φουσκώνεις
το πάθος πάνω μου απλώνεις
ποιού πόθου φράγμα θα κρατήσει
ποια λογική δε θα λυγίσει

είσαι της λύσης μου πορεία
του έρωτα η θεωρία
η πράξη μου είναι το κορμί σου
και η απόδειξη είν’ η ψυχή σου

αγάπη κι έρωτας ένας θεός
ζωής και πάθους χορηγός
είμαστε εμείς εγώ κι εσύ
δύο ημίθεοι θνητοί

κι έτσι μπορέσαμε και γίναμε θεοί


κι έτσι μπορέσαμε και γίναμε θεοί

πριν να προλάβουμε άνθρωποι να γίνουμε

κρατώντας το κλειδί της ευτυχίας πιά στο χέρι

παράγουμε δυστυχία

κι η γνώση έγινε απόγνωση

γιατί ο όγκος της σκότωσε την ποιότητα

και εμείς απλά αναπολούμε της άγνοιας τον παράδεισο

η πρόοδος έγινε μιά "υπόστροφη εξέλιξη" του μέλλοντος

που σκότωσε την ποίηση και έπνιξε τη φαντασία

μιά υποχώρηση πολιτισμού

κι απ' τις πολλές συσκέψεις και διασκέψεις

εχάθηκαν οι σκέψεις

η γνώση και η πλάνη εσυνένωσαν

μα τους διαχώριζε η αλήθεια

και η παιδεία να ειν' η λύση που δεν έλυσε

όλα εκείνα τα προβλήματα

που οι απαίδευτοι

παιδιά της άγνοιας και του μύθου

δεν τα έχουν

ίσως αυτή η πορεία από την άγνοια στη γνώση

να είναι τελικά

μία παλίντροπος πορεία

που φτώχυνε ο κόσμος και η ψυχή μας