Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

γιατί ;



Η λέξη ποίηση βγαίνει από το ρήμα ποιείν και ποιείν σημαίνει πράττειν.


...κι είναι η ποίηση η συνείδηση της πράξης

είναι η ζωή του ποιητή ένα ταξίδι μακρινό

μικρό παιδί με ένα σώμα

κλεισμένο σ’ αντρικό κορμί

με μια ψυχή ,με τ’ όνειρο της για προορισμό

δυό πόδια να πατούν στο χώμα

είναι απ εκείνα τα πουλιά ,τα ταξιδιάρικα

που έχουν για γη τον ουρανό ,τ’ αστέρια

για συντροφιά τους το θεό

και για φτερά η αγάπη τους , ειρήνης περιστέρια

ανάσα στα πνευμόνια τους η αθωότητα και η ευγένεια

φως τους, η περηφάνεια τους που δεν γονάτισε η ανάγκη

δεν σιώπησε η συνείδηση ποτέ , χειροβομβίδα αφύπνισης

το χρέος δάχτυλο , πάντα οπλισμένο στη περόνη

γράφουν του κόσμου το άδικο με κόκκινο μελάνι

με οράματα μεγάλα και με λέξεις ,που τίκτει η καρδιά

και που γεννά το πνεύμα ,μιά ύπαρξη που παλλέται

πάντα φυλάει ζωντανά , λίγα απ’ τα όνειρα της νιότης

γιατί έρχονται στιγμές που αθώα το παιδί ρωτάει

με μάτια πίκρα και ένα δάκρυ .......και θα σου πει :

γιατί ;

όλα εκείνα τα γιατί , οι δολοφόνοι

πιό πάνω τότε κι από τις λέξεις , υπάρχει εκείνη η σιωπή

η απόλυτη σιωπή

γιά όλα τα αναπάντητα γιατί

κι ένας σεισμός την ύπαρξή μας συνεπαίρνει .....

Από το μηδέν έως το μηδέν


Από το μηδέν έως το μηδέν της ύπαρξής μας ,ανατολής και δύσης μας ,χρειάζεται υπομονή κι επιμονή , σ’ έναν αγώνα που το τέλος οδηγεί στο άγνωστο , εκεί που σημασία αποκτά η διαδρομή , το άπλωμα ενός ζεστού χεριού να συντροφεύει ,είναι το πιο απαλό μας χάδι στη σκληράδα της αφής μίας ζωής πεπερασμένης που ταξιδεύει ο άνθρωπος με άνεμο την επιθυμία του αιώνιου, πανιά το άπειρο και βάρκα του όλα τα αναπάντητα γιατί που ταλανίζουν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ύπαρξής του…

ένα χέρι …
είναι το αντίδοτο που γεννά το μοναχικό μονοπάτι του "γιατί ;"
αντίδωρο σε όλα εκείνα τα γιατί που ανατέλλουν δίχως ποτέ να δύσουν
και μένουν σκοτεινά μέσα στο φως τους
ακλόνητα και ασάλευτα κοσμήματα της μοναξιάς μας
ο ήλιος έδυσε και συ να περπατάς
μέσα σε δρόμους σκοτεινούς μονάχη
διαβάζοντας ασταμάτητα της μοναξιάς σου όλα τα γιατί
μες στην σιωπή απάντηση δεν βρίσκεις
μόνο περπάτα και μην σταματάς
μίλησε λίγο να σε ακούσω ,φανερώσου
άκουσα την αδύναμη φωνή σου, χαμογέλα
άναψε το φάρο σου για να φανεί η μορφή σου
να φωτίστουν του είναι σου οι ωκεανοί
βγάλε φωνούλα πεντακάθαρη
λευκή στον κόσμο τον παράφωνο και μαύρο
ζωγράφισε το Όνειρο στο βλέμμα σου
μην φοβηθείς
όλους αυτούς που σε κοιτούν και προσπερνούν απορημένοι
στην μοναξιά να μην χαμογελάς μην την εκάνεις ερωμένη
τα δάκρυα της καρδιάς σου μάζεψε
στέγνωσε τα με ένα χαμόγελο
καθαρό
γέλα και ζήσε την χαρά
το γέλιο που πικράθηκε είναι ένα διάφανο διαμάντι
λάμπει περισσότερο από κάθε άλλο γέλιο
τώρα το ξέρω τι σημαίνει ζωή να σ' έβρω
σημαίνει αδιάκοπα να σε ζητάω
να σ’ αγαπάω έτσι όπως είσαι
με όλα σου τα αναπάντητα γιατί
τα γιατί που έκαναν συντρίμμια τα πλάσματα της καρδιάς σου
μα εκείνη μάζεψε στοργικά για να ανασυνθέσει τα είδωλα
να τα λατρέψει
----------------------------------
εκεί που ο ήλιος ερωτεύεται τη γη
κι ανθίζει το χαμόγελο στα χείλη σου
στον άνθρωπο ξανά πιστεύω .