Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

έτσι αναίτια , εσύ είσαι η υπαίτια


έτσι αναίτια...
σε μια ζωή δική μου, άλογη
σκόρπιες στιγμές γεμάτη λάθη
ήρθε η αγάπη σου η παράλογη
κουβάλησες ανατροπές και πάθη
την θλίψη μου οδήγησες σε άρση

σε μέρες που ήτανε νεκρές
φτωχές , χωρίς αιτία και σκοπό
δίχως προορισμό, έτσι αναίτια
ήρθες ,της άλλαξες ρυθμό
εσύ ψυχή μου είσ’ η υπαίτια

μια τρικυμία σου μου έφερε γαλήνη
και το φιλί στα χείλη σου ευλογία
εσύ είσαι ο αγιασμός ,εσύ και η ευθύνη
εσύ με τιμωρείς σε ευτυχία
αναρωτήθηκα πολλές φορές
μήπως παραμιλώ με οπτασία

μια αγάπη που ήταν όνειρο του νου
και της καρδιάς μια φαντασία
η παραζάλη ενός συλλογισμού
κυνηγητό και πάλη
μα έγινες εξ ορισμού
αγάπη μου μεγάλη