Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

μεσ' του χαμού σου τον αιώνα


άλλοτε γέλιο το φιλί σου
άλλοτε δάκρυ η ανάμνησή σου
μες του χαμού σου τον αιώνα
μοιάζει η φωνή μου μια σταγόνα
.
θέλω τα μάτια μου να κλείσω
μέσα τους να σε φυλακίσω
.
πίσω απ τα βλέφαρα επισκέπτης
ο ερωτάς σου ο δραπέτης
φορώντας το σαρκίο του χρόνου
χτίζει το φρούριο του πόνου
.
μες του μυαλού μου τις επάλξεις
του ερωτά σου οι διατάξεις
ορθώνονται σαν καταπέλτης
πολιορκούν και μαραζώνουν
ορδές που την καρδιά μου ζώνουν
.
χρόνε μου ήσουνα προδότης
μίας αγάπης καταδότης
γκρέμισες της καρδιάς τις πύλες
ήρθες και όλα μου τα πήρες
.
μνήμες κουρσεύουν το μυαλό μου
παίρνουν αφήνουν δεν μιλάνε
ίσως να είναι για καλό μου
ίσως και δήμιοι που κρεμάνε
.
κάθε τα μάτια μου που ανοίγω
ανοίγουν κλείνουν οι πληγές
κι όσο κι αν προσπαθώ να φύγω
δικές σου μένουν χαρακιές …
.

αιμοραγούν της παρουσίας σου τα ψέματα


ήσουνα κάποτε μια νότα στα βιολιά του φθινοπώρου
ένα κυκλάμινο της δύσης του χειμώνα
το παρελθόν στο χρονικό ενός έρωτα οδοιπόρου
μα στο παρόν μου η σκιά μιάς ανεμώνας

κύμα στο χάρτη της ζωής μου ήσουν και πέρασες
στίγμα στης πλεύσης τη πυξίδα μου σβησμένο
κρασί στυφό που τις στιγμές μου κέρασες
μ ένα χαμόγελο στο στόμα σου ληγμένο

απ τον μεγάλο τον πανσέληνο τον έρωτα
σαν ένα όνειρο που ξέχασε το βλέμμα
σ έναν ορίζοντα ασέληνο αξημέρωτα
με πυρπολεί μιάς αδικίας σου το αίμα

αιμορραγούν της παρουσίας σου τα ψέματα
στης απουσίας την υπόσχεση που έδωσες
λόγια που ήταν σαν τα κάλπικα τα κέρματα
το σ αγαπώ σε έναν έρωτα που πρόδωσες

ένα τραγούδι που λησμόνησαν τα χείλη σου
σ ένα παράφωνο κρεσέντο του φιλιού σου
μια μελωδία παρωδία η ψυχή σου
που ήταν κίβδηλη σαν το κονσέρτο του κορμιού σου

μα με το αίμα και τα δάκρυα που σ έπλασα
όπως την Εύα ο θεός απ το πλευρό μου
απ της καρδιάς μου τον παράδεισο σε έδιωξα
να ζήσεις έκπτωτη ,και έξω απ’ τ’ όνειρό μου